Boek 17 – “De Alchemist”

Toen ik dit boek kocht (eerlijk gezegd is dat al jaren geleden, het heeft heel lang ongelezen in mijn boekenkast gestaan) dacht ik dat het een redelijk volwassen boek over Nicolas Flamel zou zijn. Het bleek een kinderboek te zijn, maar goed, ik heb het gelezen en ik weet zeker dat 10- of 11-jarige Ilona van dit boek gehouden zou hebben. Daarom heb ik het toch nog 3 van de 5 sterren gegeven op Goodreads. 

 Nicolas Flamel is een wereldbekende legende. Hij zou in de 14de eeuw geboren zijn en nog steeds niet gestorven, omdat hij in een oud boek een recept vond om door middel van de Steen der Wijzen een onsterfelijkheidsdrankje te kunnen brouwen. Ook kan hij natuurlijk, als de goede alchemist die hij is, dingen in goud en edelstenen veranderen. Op Wikipedia is er een heel uitgebreid artikel te vinden over Nicolas Flamel en daarin wordt duidelijk uiteen gezet hoe deze legende heeft kunnen ontstaan.

De schrijver van “De Alchemist”, Michael Scott, heeft zich duidelijk ingelezen in niet alleen de legende van Flamel en zijn vrouw Perenelle, maar ook andere legendes en mythes. De opzet van het verhaal op zich is simpel. Josh en Sophie zijn een tweeling en ze hebben een heel normaal leven. Totdat op een dag ze een aanval meemaken die gericht is op Flamel. Dan komen ze tot de ontdekking dat alles waarvan ze dachten dat het slechts verhalen waren echt gebeurd zijn (zij het soms licht overdreven of aangepast). De tweeling maakt deel uit van een voorspelling. Beide kinderen hebben een zuiver gekleurde aura: die van Josh goud en die van Sophie zilver. Zij hebben door hun zuivere aura veel potentieel. Maar dat is ook hard nodig, want de gevaarlijke dr. John Dee wil de Alouden helpen om terug te keren naar de wereld om daar weer net als vroeger chaos te kunnen stichten.

Dr. John Dee is, evenals Flamel, een man die waarschijnlijk echt bestaan heeft maar waar door de jaren heen wat verzinsels omheen zijn bedacht. Hij is in Scott’s boek de slechterik waar de tweeling het hele boek last van heeft.

Het is na deze korte uitleg natuurlijk al duidelijk dat dit boek niet geschreven is voor een volwassen publiek. Het verhaal blijft redelijk oppervlakkig en er worden aan de lopende band mythische wezens in verwerkt. Erg grappig vind ik wel altijd de stukjes waarin ‘gewone’ mensen iets wat ze niet begrijpen toch proberen te verklaren. Zoals de zwerm van duizenden vogels die de tweeling achternazit op een brug, wordt verklaard door middel van klimaatverandering en broeikaseffect waardoor de vogels hun gevoel voor navigatie kwijt zijn geraakt. Grappig omdat wij als lezers natuurlijk weten dat Morrigan de vogels gewoon gestuurd heeft.

Ik houd van verhalen met dingen die niet mogelijk zijn erin verwerkt. Verhalen met magie, met vreemde wezens en dergelijke. Maar ik vind het ook prettig om geen kinderboeken te hoeven lezen als ik een weer eens zin heb in een goed potje tovenarij. Dit boek heeft van mij 3 sterren gekregen omdat ik weet dat jonge Ilona dit boek geweldig had gevonden. En ja, ik vind het ook een prima geschreven boek. Voor een kinderboek was het trouwens niet eens een dun boek, het had meer dan 300 pagina’s. Maar size doesn’t matter en de 300 pagina’s maakten niet dat ik dacht dat het een serieuzer boek werd of iets dergelijks. Conclusie: geef dit boek als verjaardagscadeautje aan een neefje/nichtje of broertje/zusje als ze nog jong zijn maar lees het niet als je zelf al boven de 12 jaar oud bent.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *