Boek 2 – “Sneeuwval”

In mijn enthousiasme heb ik binnen de eerste week ook het tweede boek al uitgelezen. Deze keer was het een thriller: Sneeuwval, geschreven door Tess Gerritsen. Ik heb ook dit boek 4 van de 5 sterren gegeven op Goodreads.

Ik heb eerlijk gezegd nog niet veel thrillers gelezen. De spanning die in een ‘gewoon’ boek aanwezig is, is meestal voor mij meer dan genoeg. Ik leef me altijd heel erg in als ik een boek lees en ik vind thrillers daarom echt eng. Toen ik Sneeuwval gisteren aan het lezen was ging de telefoon en ik ben denk ik nog nooit zo hard geschrokken van een doodnormaal geluid.

Dit boek schijnt het achtste deel van een serie te zijn over Maura Isles en Jane Rizzoli, maar het is ook prima op zichzelf te lezen zoals ik heb gedaan. Het verhaal zelf staat los van de eerdere verhalen. Het enige dat je mist is een beetje achtergrondinformatie over sommige van de personen die voorkomen in het verhaal.

Het verhaal in dit boek gaat vooral over Maura Isles, een patholoog anatoom die een lastige verhouding heeft met een katholieke priester. Op een conferentie besluit ze mee te gaan met een man die ze van vroeger kent en een paar vrienden van hem. Natuurlijk stranden ze op weg naar het huisje midden in de bergen, vlak voor een sneeuwstorm en geen van de mobieltjes heeft nog bereik. En dan vinden ze opeens een dorp met twaalf huizen die duidelijk bewoond zijn geweest, maar er is niemand meer aanwezig…

Tot zover klonk het allemaal lekker typisch als een slechte Hollywood horrorfilm. Maar na ongeveer 1 / 3 van het boek gebeuren er een aantal dingen die een spannende draai geven aan het verhaal. Hoewel het voorspelbaar was welke personen er uiteindelijk iets mee te maken hadden, was voor mij in ieder geval nog niet duidelijk op welke manier.

De spanning in het boek was goed opgebouwd en de karakters waren misschien oppervlakkig maar geen karikaturen. Het grootste nadeel van dit boek vond ik dat er in het begin ruim tijd wordt besteed aan mensen die later in het boek slechts een slordig einde krijgen, waardoor je als lezer het gevoel krijgt dat je iets gemist hebt. Ook vond ik dat de uiteindelijke ontknoping wat meer uitwerking nodig had. De twist die het einde was had meer uitleg nodig om echt geloofwaardig te zijn. Nu nam Gerritsen genoegen met een dialoog die onnatuurlijk aanvoelde en naar mijn mening had er meer naartoe gewerkt kunnen worden.

Ondanks deze schoonheidsfoutjes heb ik Sneeuwval toch 4 van de 5 sterren gegeven, omdat ik het knap vind hoe Gerritsen het verhaal geen moment saai laat worden. Ik kon het boek haast niet wegleggen omdat ik steeds weer nieuwsgierig was naar wat er op de volgende pagina zou gebeuren. En als ik schrik van het geluid van een telefoon die overgaat is dat voor mij een teken dat de schrijfster (die eigenlijk Terry Gerritsen heet en niet Tess Gerritsen, leuk feitje) de thriller zeker spannend genoeg heeft gemaakt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *