Boek 24 – “Zes Sterren”

Zes Sterren, geschreven door Joost Zwagerman, heeft van mij vijf sterren gekregen op Goodreads. Ik vond het een prettig boek om te lezen. De personages werden naarmate het boek vorderde steeds verder uitgediept en ik hou van de grappige manier van vertellen die Joost Zwagerman hanteert.

Het verhaal gaat over een man genaamd Justus Merkelbach. Hij is al van kinds af aan gek op zijn oom Siem. Siem heeft een tijdschrift opgericht dat hotels recenseert en als Justus van school af komt gaat hij voor Siem werken. Justus en Siem brengen veel tijd samen door, op weg naar hotels om te testen. Echter, Siem pleegt zelfmoord en door het niet-chronologische verhaal wordt verteld hoe Justus probeert om te leren gaan met zijn verlies.

Het boek gaat zowel serieus in op de consequenties van zelfmoord voor de nabestaanden als op de beweegredenen van degene die zelfmoord pleegt. Gelukkig is het geen standaard moralistisch boek vol erge problemen die iemand niet meer aankan en daarom zelfmoord pleegt, en de familie die het moeilijk vindt maar het leert te accepteren. Juist het niet-begrijpen van bijvoorbeeld de vader van Justus (de broer van Siem) is een groot deel van het verhaal. Ook durft Joost Zwagerman gelukkig om veel humor te verwerken in het verhaal. De delen waarin Justus terugblikt op dingen die zijn oom heeft gezegd of gedaan zitten vaak vol grappen en ook de delen die zich afspelen in en rond hotels die ze bezoeken zijn humoristisch.
Joost Zwagerman werkt heel knap de relatie tussen de verschillende familieleden uit. Dat Justus zich meer op zijn gemak voelt bij Siem dan bij zijn vader, dat Siem en Tilly (zijn vrouw) geen kinderen hebben, dat oma Trees het leven niet meer ziet zitten… Het is allemaal geloofwaardig uitgewerkt en dat maakt het verhaal interessant. Elke paar pagina’s wordt er iets cruciaals toegevoegd aan het verhaal wat eerder beschreven gebeurtenissen in een ander licht zetten maar ze ook lijken te verantwoorden of soms bevestigen. Er is geen plotselinge plottwist of schokkende gebeurtenis, maar het boek begint wel veel oppervlakkiger dan het eindigt omdat er langzaam meer feiten worden doorgespeeld aan de lezer.

Ik heb kort een paar stukjes opgezocht in het boek die ik typerend vind voor de schrijfstijl van Zwagerman. De ik-persoon is Justus Merkelbach.

“En misschien overdrijf ik, maar in de ogen van mijn vader was ik daardoor in zekere zin medeplichtig. Ik had het moeten weten. Ik had het moeten zien aankomen. Ik had ‘de signalen op moeten vangen’.
Signalen. Alsof een zelfmoordenaar als een automobilist zijn richtaanwijzer aandoet zodra hij afslaat.”
– pagina 40


“Zelfs mijn onkunde en onwetendheid zijn in de geest van oom Siem. Hij beschouwde het als een luxe om geen verstand van fiscale besognes te hoeven hebben. ‘Zolang mijn koffie verkeerd in Valkenburg maar gewoon fiscaal afrukbaar is’.”
– pagina 26


Heel kort samengevat: Zes Sterren is een boek dat op een juiste manier omgaat met een zelfmoord, maar dat tegelijkertijd humoristisch is. Joost Zwagerman  heeft een prettige manier van schrijven die mij aansprak omdat het op geen enkel punt poëtisch werd en toch levendige beelden voor me neerzette. Vijf sterren dus voor Zes Sterren (haha) (ik weet het, slechte humor).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *