Boek 29 – “De Man Die de Dagen Niet Telde”

Een boek dat zich slechts focust op twee personen: een oudere man en een jonge vluchteling genaamd Mohammed. Het speelt zich af in Italië. De mannen ontmoeten elkaar en bouwen samen een boot. Het verhaal draait er eigenlijk om hoe Mohammed en de oude man met de problemen die zij beiden hebben omgaan en hoe het nu verder moet met hun leven. Ik heb hem drie sterren gegeven, omdat het een prima boek was maar ik me niet betrokken voelde bij de hoofdpersonen. En hun problemen waren nogal voorspelbaar. Op Goodreads kon ik alleen die originele titel vinden en ik had geen zin om helemaal een Nederlandse pagina te maken voor dit boek dus al mijn Goodreads-vrienden denken dat ik heel intelligent boeken lees in het Italiaans, haha. 
Het verhaal begint met Mohammed. Hij is gevlucht uit zijn geboorteland en is nu op zoek naar een beter leven. Hij heeft geen eten of drinken en ook geen spullen. Het boek begint met zijn op zoek zijn naar een slaapplek voor de nacht; het vluchten komt door het boek heen alleen in kleine flashbacks en dromen terug. Mohammed rolt zich in een slaapzak in een portiek. Daar vindt de oude man hem de volgende ochtend. De oude man is bezig met het bouwen van een boot. De eerste ontmoeting tussen de twee loopt niet erg soepel, maar als ze van elkaar ontdekken hoeveel ze beiden van boten en de zee houden ontstaat er een band. Mohammed helpt de oude man met het bouwen van zijn boot, in ruil voor eten en onderdak.

Tegen de achtergrond van het bouwen aan komen we steeds meer te weten over de twee. De oude man en de jongen hebben het allebei moeilijk gehad. Mohammed natuurlijk met hoe arm zijn familie vroeger was en met de gevaren van het vluchten, de oude man omdat zijn vrouw gestorven is. In het begin wordt er heel geheimzinnig gedaan over waarom de oude man verdrietig is maar dit is eigenlijk een inkoppertje. Het hele boek zit vol met clichés over van alles. Na ontzettend veel maanden van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat spreekt Mohammed nog geen woord beter Italiaans dan in het begin. Een tikje ongeloofwaardig.

Een leuk element in dit boek was het bouwen van de boot. Hoe verschillende dingen gedaan worden wordt vaak kort uitgelegd en dat was fijn. Ik vind het wel weer te toevallig dat Mohammed net in dat portiekje gaat slapen waar ‘toevallig’ de enige man in het dorp bezig is die illegale vluchtelingen geen probleem lijkt te vinden en die ook nog ‘toevallig’ bezig is met het bouwen van een boot: het enige dat Mohammed ook kan.

Prima boek, weinig diepgang, maar wel leuke elementen die het leesbaar maken. Nu ben ik wel toe aan een boek met iets meer echte inhoud en ga beginnen in Mijn Woestijn, van Waris Dirie. Dat boek heb ik gekocht bij de Kringloopwinkel een paar weken geleden. Ik ben heel benieuwd!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *