Boek 35 – “Waarom Ferdinand niet lang alleen bleef”

Barbara Constantine heeft een boek geschreven over de bejaarde man Ferdinand. Hij woonde in zijn eentje in een boerderij, maar die vult zich langzaamaan met mensen. De buurvrouw wiens dak kapot is, een leerling-verpleegster, twee zusjes die hun huis uitgezet dreigen te worden… Een bonte verzameling mensen zorgt voor een grappig boek.

Titel: Waarom Ferdinand niet lang alleen bleef
Auteur: Barbara Constantine
ISBN: 9789022563977


WAAR GAAT HET BOEK OVER?

Ferdinand is een bejaarde, Franse man. Hij woont in zijn eentje op een boerderij en heeft het er moeilijk mee dat zijn zoon en schoondochter met zijn kleinkinderen niet meer bij hem wonen. Ferdinand is heel lang getrouwd geweest met Henriette, maar zij was geen leuke vrouw en hij lijkt niet echt te rouwen om haar dood.

Na een dag met zware regenval blijkt het dak van de buurvrouw vol met gaten te zitten en hij weet haar over te halen om bij hem te komen wonen. De buurvrouw, genaamd Marceline zorgt voor een moestuintje en heeft een aantal dieren die voor grappige situaties zorgen. Na een tijdje overlijdt hun beider vriendin Gaby. Gaby was getrouwd met Guy en om hem tegen eenzaamheid te beschermen komt hij bij Ferdinand en Marceline wonen. De boerderij is groot en is er gelukkig ook nog ruimte voor de zusjes Lumière. Hortense is de oudste van de twee zusjes en is dement. Omdat de oudjes niet de zorg kunnen verlenen die Hortense nodig heeft nodigen ze Muriel uit om tegen kost en inwoning Hortense de verzorging te geven die ze nodig heeft. Met zoveel mensen in één huis is qua ruimte geen probleem, maar voor het eten zorgen valt Marceline steeds zwaarder. Daarom wordt Kim, een jongen met veel principes wat betreft het milieu, uitgenodigd om tegen kost en inwoning te helpen met de moestuintjes en ervoor te zorgen dat er genoeg groente wordt verbouwd voor het hele huishouden.

Met zo’n divers huishouden lijkt het wachten op problemen, maar die lijken eigenlijk niet te komen. Vooral grappige situaties en een sterker worden begrip voor elkaars situatie vullen het boek. Ferdinand’s kleinzoontjes Ludo en Lucien zorgen voor wat afwisseling en maken het boek wat speelser.

WAT VOND IK VAN HET BOEK?

Constantine heeft een bijzondere manier van schrijven. Ze gebruikt amper aanhalingstekens maar quote mensen op een beschrijvende, indirecte manier. Het maakt het lezen van het boek apart, omdat je het gewoon gewend bent dat mensen op een directe manier met elkaar praten. Het is niet storend maar dat had het wel kunnen zijn. Gelukkig weet Constantine wat ze doet.

De bonte verzameling mensen in het boek krijgen, afgezien van Ferdinand, die iets meer pagina’s krijgt, ongeveer evenveel ruimte in het boek. We volgen per hoofdstuk steeds een ander persoon. Met twee of drie personen was dit misschien handiger geweest dan met de personen die we nu allemaal hebben; zelfs de kleinzoontjes van Ferdinand worden nog regelmatig aan het woord gelaten. Hoewel het leuk is om alles steeds vanuit een ander perspectief te bekijken zorgt de constante wisseling er wel voor dat je geen enkel personage écht goed leert kennen.

Ik zou graag een hartig woordje willen spreken met degene die de achterflaptekst geschreven heeft. (Als je dit boek nog wilt lezen: spoiler alert!)
Daar staat namelijk dat de leerling verpleegster Muriel zwanger blijkt te zijn, maar dat men daar liever niet over spreekt, “… tot baby Paulette wordt geboren. Haar komst vormt een uitdaging, op zijn zachtst gezegd…”. Ik dacht natuurlijk dat een groot deel van het boek zou gaan over deze baby en hoe de oudjes daarmee omgingen. Alleen: baby Paulette wordt letterlijk 10 pagina’s voor het einde van het boek geboren. Niet echt veel tijd dus om nog voor uitdagingen te kunnen zorgen! Met zo’n tekst op de achterflap verwacht je toch minstens dat de baby een kwart van het boek meedoet, maar niet dat dat het laatste is dat in het boek gebeurt en dat het daarna afgelopen is. Het zette mij op het verkeerde been en niet op een goede manier.

Al met al: een grappig boek, met leuke personages, maar laten we alsjeblieft de achterflaptekstschrijver ontslaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *