Boek 43 – “We were liars”

Ik kreeg ‘We were liars’ dit jaar voor kerst. Het was volgens Goodreads het beste YA boek van 2014 en ik werd nieuwsgierig. Daarom is dit het nummer 43 voor de uitdaging en nummer 3 van de 2015 Reading Challenge (met het vinkje bij ‘a book by an author you’ve never read before’).



Titel: We were liars
Auteur: E. Lockhart
Book Depository: €7,30 voor de paperback (klik hier voor meer info) *
ISBN: 9781471403989
Uitgegeven in 2014 door Hot Key Books





WAAR GAAT HET BOEK OVER?

We were liars gaat over een meisje genaamd Cadence (“Cady”). Ze maakt deel uit van de rijke familie Sinclair en gaat elke zomer met haar ouders, grootouders, ooms en tantes, neefjes en nichtjes een paar weken naar het eiland van haar grootvader. De Sinclairs worden beschreven als een typisch succesvol Amerikaans gezin dat er van een afstand perfect gelukkig uitziet: ze zijn rijk, lang, blond, slim, actief en nog een keer rijk. Cady gaat op het eiland veel om met haar neefje Johnny, nichtje Mirren en Gat, de zoon van de nieuwe vriend van de moeder van Johnny. Gat is anders dan de Sinclairs. Hij is niet zo beschermd opgevoed en heeft daardoor een heel ander beeld van de wereld. Hij laat Cady nadenken over haar positie en over de problemen die heersen in de familie Sinclair. Ze zijn wel rijk, maar eigenlijk bezit alleen Cady’s opa al het geld en maken zijn dochters constant ruzie over wie er meer krijgt dan de anderen en waarom dat oneerlijk is. Van de kinderen wordt verwacht dat zij ook proberen om hun opa een beetje te paaien om zo de positie van hun ouders sterker te maken.

In de zomer dat Cady vijftien jaar oud is gebeurt er iets verschrikkelijks. Cady wordt in het water gevonden, door en door koud en zonder de anderen in haar buurt. Zij denkt zelf dat ze alleen is gaan zwemmen: maar waarom had ze dan haar gewone kleren nog aan? En waar waren de anderen? Het ongeluk zorgt naast hoofdpijnaanvallen voor deels geheugenverlies en Cady kan zich niet herinneren wat er precies gebeurd is. Het jaar daarop wordt het niet verstandig gevonden (door haar moeder en de dokters) dat ze weer terug gaat naar het eiland waar het allemaal gebeurde. In de zomer dat ze 17 is komt ze weer terug voor de zomer en probeert ze antwoorden te vinden op al haar vragen.

WAT VOND IK VAN HET BOEK?

Dit is een boek dat je in een ruk uitleest. Ik kan er niet tegen om dingen niet te weten en het mysterieuze in dit verhaal maakte dat ik dit boek amper neer kon leggen. Dat is ook waarom ik thrillers en detectives vaak ik een adem uitlees: ik moet gewoon weten wat er nou precies gebeurd is. (En daarom heb ik ook zo’n hekel aan open eindes. Heb je net al die tijd en moeite gestoken in het lezen van een boek, weet je niet eens hoe het afloopt. Heel vervelend.).

We were liars is een typisch Young Adult (YA) boek. Het is vooral gericht op tieners en hoewel ik ook nog niet volwassen ben had ik toch het idee een paar jaar te oud te zijn om nog volop van dit boek te kunnen genieten. Veel tienerboeken staan vol met overpeinzingen van de hoofdpersonen hoe ze willen leven, wie ze zullen zijn als volwassene, hoe ze in het leven willen staan en wat ze willen doen. Zo ook dit boek. De verschillen tussen Gat en Cady vormen een belangrijk deel van het boek en hun “liefde” is meer een onderzoek van de mogelijkheden en moeilijkheden waar verliefde personen mee te maken krijgen dan een echte relatie. Ook moet ik eerlijk zeggen dat ik het einde een beetje vergezocht vond. Het hele boek door wordt er iets gedaan door de schrijfster en aan het einde is het echt iets als “HAHAHA grapje het zit allemaal toch anders!”. Het einde hoort denk ik een beetje treurig te zijn maar ik vond het verhaal opeens zo apart gevonden en was er nog niet aan gewend toen alle treurige dingen bekend werden, dus ik heb niet echt de emoties gevoeld die Lockhart eigenlijk bedoeld had over te brengen.

Wel vond ik het verhaal op een bijzondere manier geschreven. Cady was een goed uitgewerkt personage en haar gedachtegang was goed te volgen en geloofwaardig. Je bekijkt de volwassenen door de bril van een tiener maar het is duidelijk voor de lezer wat er precies in de familie Sinclair speelt. Heel goed vond ik dat de auteur sterk begon met een soort introductie door Cady en daar weer op terugkomt in het einde, waardoor het begin (dat eigenlijk een beetje raar was) opeens duidelijk wordt.

“Welcome to the beautiful Sinclair family.
    No one is a criminal.

    No one is an addict.
    No one is a failure.”

(pagina 3 van de paperback)


Het was al met al een boek dat goed in elkaar zat. Lockhart speelt met woorden en maakt stevige zinnen. Het einde was een tikje vergezocht en misschien was ik niet de ideale lezer voor dit boek, maar ik heb het zeker met plezier gelezen. 

*Ik ben een partner van The Book Depository en ontvang voor elk boek dat verkocht wordt via mijn link een kleine vergoeding.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *