Boek 52 – “De moordenaar droeg blauw”

 

Zo. Hè hè. EINDELIJK WEER! Ik ben even weggeweest. En ook wel met een hele goede reden: die stomme Tolkien schrijft zo ontzettend traag dat The Lord of the Rings gewoonweg voortkruipt zoals dikke stront een heuvel op. En nee, ik overdrijf niet. Ik las al Animal Farm om het even te onderbreken en kon het tempo toen weer niet aan en besloot om ‘De moordenaar droeg blauw’ van mijn goeie ouwe Agatha Christie maar op te pakken. En het geval wil ook nog dat met dit boek ik mijn uitdaging heb voltooid! Ik heb binnen een jaar 52 boeken gelezen. Maar over de voltooiing van die uitdaging zal ik nog een andere post schrijven, samen met de top 10 van het afgelopen jaar. Voor nu gaat het even om Agatha.

Titel: De moordenaar droeg blauw
Auteur: Agatha Christie
Deze heb ik aangekruist als ‘a mystery or thriller’.

Ik heb al een keer eerder dit jaar een boek van Agatha Christie gelezen. Eerlijk gezegd was ik toen net ietsje enthousiaster (toen kon ik me meer in de personages vinden) maar ook deze vond ik weer fantastisch. Mocht je die review nog even terug willen lezen, klik dan hier.

Christie heeft er een handje van om in haar detectives de misdaad op een afgesloten plek te laten gebeuren. In ‘Moord op de Nijl’ bevinden alle hoofdpersonen zich op een cruiseschip, in ‘Het mysterie van Sittaford’ wonen alle personen in een dorp dat is ingesneeuwd in de winter en bestaat er geen contact met de buitenwereld en in ‘De moordenaar droeg blauw’ wordt er vakantie gevierd in een groot landhuis waar iedereen ook overnacht. Dit maakt het schrijven van zo’n detective natuurlijk interessant omdat je je als schrijver helemaal op één punt kunt richten. Als lezer merk je er eigenlijk niet veel van tijdens het lezen; pas als je erover na gaat denken lijkt het een beetje vreemd dat alles zich helemaal op één plek afspeelt.

Volgens mij heb ik al eens eerder geschreven dat ik spannende boeken wel heel erg leuk vind, maar dat thrillers en horrors voor mijn zenuwen gewoon net iets te hoog gegrepen zijn. Mijn broertje gaf me vorig jaar toen ik mijn diploma haalde als cadeau drie van zulke spannende / enge boeken en nog steeds heb ik ze niet durven lezen. Het voordeel van boeken van Agatha Christie is dat er wel in gemoord wordt, maar het lijkt allemaal veel meer op een puzzel dan op het echte leven. Dat komt mede doordat je niet één bepaald hoofdpersoon volgt maar het verhaal vanuit verschillende punten verteld krijgt door een soort ‘fly on the wall’ verteller die gedachten kan lezen. Je krijgt te maken met een probleem (de moord), je krijgt dingen te horen over de achtergronden van de hoofdpersonen (mogelijke motieven) en volgt de politie in zijn onderzoek (je verzamelt bewijs). En op het einde denk je het eigenlijk wel te weten en dan komt Christie ertussendoor zeilen met wat extra feiten om je helemaal van slag te maken.

Wie heeft het nou uiteindelijk gedaan? Tja, ik zou wel willen zeggen dat ik het vanaf het begin af aan doorhad maar dat is niet waar. Ik heb me volledig om de tuin laten leiden en trapte overal in. Voor nieuwsgierige mensen die maar tegen een piepklein beetje spanning kunnen zijn boeken van Christie de perfecte vervangers voor bloederige thrillers (maar ik voel me nu best schuldig omdat ik de cadeautjes van mijn broertje nog niet heb gelezen dus als je binnenkort iemand keihard hoort gillen omdat de postbode langskomt weet je waar dat geluid vandaan komt).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *