‘De eenzame postbode’ – Denis Thériault

Cover van het boek De eenzame postbode door Denis ThériaultVorige week verscheen bij uitgeverij Meulenhoff De eenzame postbode, een erg schattig en leuk boek geschreven door Denis Thériault. Ik kreeg een recensie-exemplaar opgestuurd en heb dit boek in één dag tijd uitgelezen. Vijf van de vijf sterren!

Titel: De eenzame postbode
Auteur: Denis Thériault
ISBN: 9789029089913

De eenzame postbode is een klein boekje: het heeft maar 150 pagina’s en de marges zijn ook best ruim. De hardcover is van stof en heeft een mooie zachtgroene / wittige stofbeschermer (en ik vind zelf de Japanse kers die op de cover staat heel mooi). Het is geen dikke pil waar je een paar weken mee zoet bent, maar dat hoeft ook niet altijd. Niet alle boeken kunnen zo dik zijn als Oorlog en Vrede van Tolstoj of Het spel der tronen van George R.R. Martin. Toch is De eenzame postbode geen leeg, nietszeggend boek. De 150 pagina’s worden door Thériault goed benut om het verhaal van Bilodo uit de doeken te doen.

Bilodo is een jongeman van zevenentwintig jaar oud en hij werkt bij de post. Hij sorteert ‘s ochtends eerst alle post in een sorteercentrum en brengt alle brieven daarna bij iedereen rond. Maar Bilodo is geen hele eerlijke postbezorger… Niemand weet het, maar soms neemt hij brieven mee uit het sorteercentrum, stoomt ze ‘s avonds thuis open en leest ze dan. De volgende dag brengt hij ze wel echt weg, maar van alle brieven maakt hij kopietjes zodat hij ze later nog eens kan lezen. Hij krijgt zelf eigenlijk nooit post (in ieder geval geen persoonlijke brieven) en hij vindt het heerlijk om toch onderdeel te zijn van een briefwisseling waarin hij eigenlijk niet thuishoort. Bilodo is vooral gek op de brieven die de geheimzinnige Ségolène verstuurt: ze schrijft eens in de zoveel tijd een haiku. Bilodo is diep onder de indruk van de dichtkunsten van Ségolène en wil eigenlijk zélf contact met haar hebben. Maar ja: hoe kan Bilodo contact met haar opnemen als de manier waarop hij haar “leerde kennen” het stiekem lezen van haar gedichten was?

Thériault maakt Bilodo niet per se realistisch, maar dat hoeft ook niet. Op de een of andere manier past zijn vreemde persoonlijkheid gewoon heel goed bij het verhaal. Er gebeuren een aantal onverklaarbare dingen maar het is tijdens het lezen helemaal niet vervelend dat ze onverklaarbaar zijn. Het lijkt bijna alsof er in de wereld van Bilodo en Ségolène een beetje meer magie is dan in de echte wereld. Als lezer leef je oprecht mee met Bilodo, die eigenlijk gevangen zit in zijn eenzaamheid, omringd met brieven die nooit voor hem geschreven zijn. Het is een treurig beeld en De eenzame postbode is daardoor ook een bitterzoet verhaal. Ik heb genoten van het lezen en zou iedereen die een middagje of avondje niets te doen heeft om De eenzame postbode eens te lezen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *