De klokkenluider van de Notre-Dame – Victor Hugo

Cover van het boek De klokkenluider van de Notre-Dame door Victor HugoEen paar weken geleden was het laatste college van dit schooljaar (mag je dat nog zo noemen als je studeert?). Na bijna een jaar lang alleen tijd te hebben gehad voor boeken over juridische vraagstukken en verder romans die docenten voor me hadden uitgekozen vond ik het hoog tijd om tijd een boek te lezen waaraan ik normaal gesproken niet toe zou komen. En ik weet niet waarom, maar ik wilde ontzettend graag De klokkenluider van de Notre-Dame lezen. Dus dat deed ik. En het is de beste keuze die ik in tijden heb gemaakt.

Als kind heb ik de Disneyfilm natuurlijk gezien. Quasimodo, de lelijke klokkenluider, die als het ware opgesloten zit in de Notre-Dame en daar alleen kan praten met de beelden die op een of andere magische manier voor hem tot leven komen. En dan komt Esmeralda… De details ontgaan me, maar ik weet dat zij en haar geitje een paar oorbellen deelden en dat een knappe man op een paard ook iets met het verhaal te maken had. Maar voor wie bekend is met Les Misérables weet dat Victor Hugo’s boeken niet zo sprookjesachtig zijn als Disney ons wil doen geloven. En gelukkig maar. Want de Klokkenluider van de Notre-Dame is een prachtig boek, vol met tragische gebeurtenissen en mensen die egoïstisch en vreemd zijn. En ik heb van elke pagina genoten.

Ik moest wel wennen aan het boek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na de eerste honderd pagina’s gelezen te hebben ontzettende spijt had van mijn keuze: ik vond het saai en langdradig en kon niet wachten tot het over was. En dan te bedenken dat ik nog zo’n 500 pagina’s voor de boeg had… Maar gelukkig werd het verhaal zo meeslepend dat ik het boek niet meer neer wilde leggen en ondanks een bomvolle vakantieplanning heb ik het boek binnen een week tijd helemaal uitgelezen. Hugo schetst de personages op zo’n manier dat ze echt voor me gingen leven. En dat terwijl eigenlijk geen enkel personage sympathiek is. Vooral leuk vond ik om de stukjes te lezen die over rechten / de juridische wereld gaan (alhoewel die jammergenoeg niet echt erg vaak voorkomen). Op een bepaald moment schrijft Hugo een stukje over een dove rechter:

Het belette meester Florian geenszins recht te spreken […] en nog heel behoorlijk ook. Iedereen weet dat een rechter slechts de schijn hoeft te wekken dat hij luistert en aan deze eis, de enig [sic] voorwaarde voor goede rechtspraak, voldeed de edelachtbare […] des te beter daar geen enkel geluid zijn aandacht af kon leiden. (pagina 225)

Van zulke stukjes word ik tijdens het lezen van een boek gewoon vrolijk. Verder was het simpelweg een prachtig verhaal, dat veel minder dan ik had verwacht alleen om Quasimodo draaide maar ook juist heel veel om Claude Frollo (de man die hem in leven houdt in de Notre-Dame) en Esmeralda. Maar het verhaal is niet vrolijk en geheel volgens verwachtingen loopt deze Franse, gotische roman niet erg goed af. Voor wie niet houdt van boeken zonder happy ending: kijk vooral de Disneyfilm nog een keertje. Die blijft, los van het boek waar het op gebaseerd is, een van mijn favorieten. Voor wie houdt van dikke boeken vol met interessante (maar niet per se aardige) personages: als je tijd over hebt zou ik je De klokkenluider van de Notre-Dame zeker aanraden.

Foto van de cover van het boek via http://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/de-klokkenluider-van-de-notre-dame/. Dit is ook de versie die ik gelezen heb; een prachtige uitgave van uitgeverij Athenaeum.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *