‘De smalle weg naar het verre noorden’ – Richard Flanagan

Cover van het boek De smalle weg naar het verre noorden door Richard FlanaganHet vervelendste boek dat ik in tijden heb gelezen. Pretentieus, saai, ongeloofwaardige personages en erg veel gebazel.

Titel: De smalle weg naar het verre noorden
Auteur: Richard Flanagan
ISBN: 9789085425700

De smalle weg naar het verre noorden heeft de Man Booker Prize gewonnen in 2014. Het gaat over een man, Dorrigo Evans, die in augustus 1943 in een Japans krijgsgevangenkamp zit en moet werken aan een spoorlijn. Dorrigo Evans overleeft het kamp en kijkt nu hij ouder is terug op alles wat gebeurd is, ook naar gebeurtenissen van voor de oorlog.

Ik wil niet al te negatief zijn dus ik houd deze recensie maar kort. De grootste tekortkoming van De smalle weg naar het verre noorden vond ik de oppervlakkige hoofdpersonages. Dorrigo is een saaie lapzwans die niets anders doet dan vreemdgaan en denken over klassieke literatuur, en dat boeken zoveel beter zijn dan seks dat hij tijdens seks hebben nog nadenkt over Ulysses. 

Natuurlijk, wat hij meemaakt in het kamp is ontzettend erg. En ja, die mannen die moesten werken aan de spoorlijn hadden een afschuwelijke tijd. Maar het is allemaal plat beschreven en je vormt als lezer totaal geen band met de personages. Ze gaan ook om de haverklap dood en de enige reactie die ik kon opbrengen was “hé dat was er weer een”. Er zaten geen oprechte gevoelens in het boek; alleen maar een Dorrigo die lust verwardde met liefde en niet met zijn poten van de vrouw van zijn oom kan afblijven (jakkes). Zij, Amy, is natuurlijk de belichaming van al het mooie in de wereld en hij kan na haar één keer gezien te hebben niet meer stoppen met over haar nadenken… kom op zeg.

Heel storend in het verhaal zijn de onlogische tijdsprongen tussen wat Dorrigo meemaakt in het kamp, in zijn tijd met Amy vóór het kamp en zijn leven nu als oorlogsheld. Er is geen logische afwisseling en de tijdsprongen komen abrupt, waardoor je regelmatig de draad even kwijt bent als lezer.

Als je meer wilt weten over de spoorlijn zou ik als ik jou was op zoek gaan naar een goede documentaire. In de handen van een capabel persoon is een verhaal over de spoorlijn vast indrukwekkend. Helaas kan Richard Flanagan geen greintje oprechte emotie in zijn woorden leggen maar vult hij het boek met te lange, overdreven zinnen die zogenaamd diepzinnig moeten zijn. Ook een nadeel aan De smalle weg naar het verre noorden: Flanagan probeert in de huid te kruipen van de Japanners om te verklaren waarom ze doen wat ze doen. De reden? Literatuur. Haiku’s. Het komt over als vergezocht en eerlijk gezegd gewoon klinkklare onzin.

Ik merk dat ik weer chagrijnig wordt van over het boek nadenken dus ik ga maar gauw op zoek naar een ander (en hopelijk beter) boek.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *