‘En alweer bleven we ongedeerd’ – Hanna Bervoets

Een aantal weken geleden verscheen de nieuwste bundeling columns van Hanna Bervoets bij uitgeverij Atlas Contact. De PR-afdeling stuurde me een mailtje en vroeg of ik geïnteresseerd was in een recensie-exemplaar. Ik heb al een bundeling van Bervoets gelezen (Opstaan, aankleden, niet doodgaan) en was daar heel enthousiast over, dus ik wilde ook ‘En alweer bleven we ongedeerd’ graag recenseren.

Titel: En alweer bleven we ongedeerd
Auteur: Hanna Bervoets
ISBN: 9789025445874

Hanna Bervoets schreef een wekelijkse column in het Volkskrant Magazine dat elke zaterdag bij de krant komt. Nu heb ik al een tijd een abonnement op de Volkskrant dus een aantal columns kende ik al, maar eerlijk gezegd lees ik het magazine niet elke week dus de meeste columns waren nog nieuw voor mij. En daar was ik blij om. Op een of andere manier vind ik columns lezen in een boek veel fijner dan los in een tijdschrift, terwijl dat laatste eigenlijk meer de manier van lezen is waar columns voor bedoeld zijn. Gelukkig zijn er best veel column bundelingen voor mensen die dat net zo zijn als ik (of voor mensen die geen abonnement op de Volkskrant hebben maar toch graag de stukjes van Bervoets lezen, dat natuurlijk ook).

Bervoets bekijkt in haar columns de Nederlandse samenleving en het gedrag van mensen altijd vanaf een afstandje. Alsof ze een bioloog is die het gedrag van een nieuwe diersoort moet onderzoeken bekijkt zij hoe mensen zich gedragen onder verschillende omstandigheden. Waarom is de onesie zoveel meer sociaal geaccepteerd dan een huispak? En wat is er eigenlijk mis met Miley Cyrus die naakt op een sloopkogel door een videoclip heenslingert? En alhoewel Bervoets bijna altijd wel met een redenatie komt die alles een beetje verklaart, zijn de dingen die worden opgemerkt vooral heel herkenbaar en grappig. Zo draait er een column helemaal om de beweging die mensen maken als ze in een kledingwinkel elkaar midden in een rek tegenkomen en dan om elkaar heen moeten draaien om verder te kunnen met kleding bekijken. ‘Stapschuiven’, noemt Bervoets het. Nog een voorbeeld: iedereen danst toch weleens in z’n eentje in de huiskamer thuis, met een lekker muziekje op? Daarover schrijft Bervoets:

“Wanneer ik muziek uit de woning van mijn buurjongen hoor komen, zou dat kunnen betekenen dat ook hij in pyjama in de woonkamer staat, sprongetjes en pirouettes maakt op ‘Sky Full of Stars’. En misschien doet de onderbuurvrouw hetzelfde, wanneer die housebeat mijn vloer doet trillen. Ja, misschien dansen er iedere namiddag verschillende mensen in mijn straat door hun huiskamers. Ze springen, spreiden hun armen, buigen, draaien. Ze denken dat ze alleen zijn, maar hun gedans is allesbehalve een solitaire bezigheid – waren de muren van glas, dan zagen ze elkaar zwieren, rennen, bukken, slingeren, boven elkaar, naast elkaar, zodat wie door de stad fiets weet: ik fiets dwars door een dansfeest.”
Hanna Bervoets, ‘En alweer bleven we ongedeerd, pagina 191

Dus als je het leuk vindt om eens met een andere blik naar ons menselijk gedrag te kijken: lees dit boek. Enige kleine nadeeltje voor mij persoonlijk was dat Bervoets best vaak praat over drank, drugs en ‘brakke dagen’. Voor veel mensen misschien herkenbare situaties, voor mij niet zo. Verder is ‘En alweer bleven we ongedeerd’ een leuk boek om te lezen en, om lekker met een cliché te eindigen, een feest van herkenning.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *