‘Extremely Loud & Incredibly Close’ – Jonathan Safran Foer

Voorkant van het boek 'Extremely Loud & Incredibly Close' van Jonathan Safran FoerDit is een van die boeken waar je voordat je überhaupt begint met lezen al zoveel van weet dat het bijna lijkt alsof je het al gelezen hebt. Het boek heeft lang in het middelpunt van de aandacht gestaan; zeker toen het in 2012 verfilmd werd. Tijd voor IlonaLeest om eens te kijken of het alle ophef waard was.

Titel: Extremely Loud & Incredibly Close
Auteur: Jonathan Safran Foer
ISBN: 9780141025186
Uitgeverij: Penguin

Het verhaal

In Extremely Loud & Incredibly Close staat het leven van de negenjarige Oskar Schell centraal. Hij woont samen met zijn moeder in een appartement in New York. Zijn vader is overleden tijdens de terroristische aanvallen van 9/11. Het gemis dat Oskar voelt is een van de centrale thema’s in het boek: eigenlijk komt alles wat we lezen neer op het overlijden van Oskars vader.  Een tijdje na zijn overlijden vindt Oskar in een kast, bovenop een plank, een vaas met daarin een enevelopje. Op het envelopje staat ‘Black’, erin zit een sleutel. Oskar ziet het als zijn missie om te ontdekken op welk slot deze sleutel past, omdat hij het als een soort laatste opdracht van zijn vader voelt.

Voor het grootste gedeelte van het boek volgen we Oskar en zijn zoektocht naar het slot bij de sleutel. Er komen echter ook andere personen aan het woord. In het begin werkt dat nogal verwarrend (waarschijnlijk intentioneel gedaan door de auteur), omdat Oskar wel uitgebreid wordt voorgesteld maar de andere delen van het boek in het niets lijken te beginnen. Als lezer ben je best een tijdje verder voordat je echt grip op alle verschillende verhalen krijgt. Ik zal hier verder niets voor jullie spoilen door te zeggen wie de overige “sprekers” zijn, maar ik vond wel dat het verhaal pas echt voor me tot leven kwam toen ik een beetje doorkreeg hoe alles in elkaar stak.

Oskar is een leuk personage om te volgen. Hij is een heel erg slim jongetjes en weet een heleboel feitjes op te noemen, maar heeft moeite met sociale contacten en heeft het duidelijk niet fijn thuis. Hoewel zijn moeder heus haar best doet kan zij voor Oskar toch geen “vader-vervanger” zijn. Daarom stort hij zich helemaal op de zoektocht naar ‘Black’ en daarmee het slot van de sleutel: hij moet en zal er achter komen wat zijn vader hier allemaal mee bedoelde. Het is altijd leuk om een nieuw perspectief aangeboden te krijgen, een perspectief dat heel erg verschilt met die van mezelf, en Oskar heeft zo’n andere blik op de wereld dat de kleinste dingen je nog aan het nadenken zetten.

Wat vond ik van het boek?

Het boek zit als een kunstwerkje in elkaar geknutseld, maar het voelt niet altijd als een natuurlijk proces. Jonathan Safran Foer doet erg zijn best en gaat daarom soms iets te ver. Oskar is niet gewoon slim, nee, hij weet een miljoen feitjes zó op te dreunen. Maar Oskar is ook niet gewoon niet-erg-sociaal, nee, hij heeft nul vrienden en kan niet op een normale manier met mensen praten.

Wat wel heel erg leuk is: het boek is niet alleen zwarte tekst op wit papier. Er zijn pagina’s met kleurtjes, er is een brief waarin de spelfouten rood omcirkeld zijn. Ook houdt Oskar een soort dagboek bij, wat hij “Stuff that happened to me” noemt en waarin hij foto’s plakt van dingen die hij ziet of meemaakt. Af en toe krijgen wij daar als lezer ook een stukje van te zien. Het is heel verfrissend om af en toe een boek te lezen dat letterlijk buiten de lijntjes kleurt. De stijl van het verhaal past er ook zeker bij; de pagina’s vallen niet uit de toon en vullen het verhaal goed aan.

Aanrader?

Als je houdt van een beetje bijzondere boeken met onconventionele hoofdpersonages raad ik je dit boek aan. Ben je op zoek naar een “gewoon” of erg duidelijk verhaal kun je het boek misschien beter links laten liggen. En hé, er is altijd nog de film.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *