‘Sterf voor mij’ – Karen Rose

Meestal lees ik geen enge boeken; meestal vind ik enge boeken gewoon veel te eng. Ik heb er al vaker naar terug verwezen, maar ergens vorig jaar las ik Sneeuwval van Tess Gerritsen en schrok van elk geluidje dat ik hoorde. Maar vorig jaar kreeg ik in juni (maand van het spannende boek) van mijn broertje 3 thrillers cadeau. Sterf voor mij was daar een van en ik dacht dat het nu wel tijd werd om er dan toch maar aan te beginnen.

Titel: Sterf voor mij
Auteur: Karen Rose
ISBN: 9789026124983

Sterf voor mij volgt rechercheur Vito en archeologe Sophie. Vito is een Amerikaan met Italiaanse achtergrond en heeft leiding over een team dat zich bezighoudt met moordzaken. Op een dag vindt een oude man tijdens schatzoeken met een metaaldetector een lijk dat in een bepaalde positie wordt gehouden door middel van ijzerdraad. Natuurlijk wordt gelijk de politie gebeld en om zo snel mogelijk de rest van de akker af te kunnen speuren wordt archeologe Sophie ingeschakeld zodat er gescand kan worden of er nog meer verborgen zit onder de grond. Er blijken zestien graven te zijn, maar er zijn er nog maar negen gevuld…

Na dit lugubere begin raakt Sophie steeds meer betrokken bij de zaak. Sophie is een geroemde archeologe maar werkt nu bij een historisch museum. Ze heeft het baantje daar aangenomen omdat ze dicht bij haar oma wilde zijn, die in een verplegingstehuis zit. Sophie heeft een beetje een bijeengesprokkelde familie. Ze geeft heel veel om haar oma, ze haat haar moeder en haar vader is al overleden maar ze heeft ziet haar oom als een plaatsvervangende vader. Een groot deel van het boek draait om de persoonlijke verhalen van Vito en Sophie, maar die hebben verder eigenlijk niets te maken met de moordzaken.

In Sterf voor mij bouwt Rose de spanning langzaam op door ook de moordenaar een verteller te laten zijn, naast Vito en Sophie. Zo kom je steeds meer over hem en zijn motieven te weten. Helaas zit er achter de moorden weinig anders dan dat de moordenaar een psychopaat is. Hij heeft niet echt een reden om te moorden maar is gewoon knettergestoord. Hij vermoordt niet alleen mensen, hij martelt ze ook en maakt daarna schilderijen van hun laatste momenten. Hij gebruikt zijn ‘kunst’ in zijn baan als graphics designer voor een gamebedrijf. Dit is trouwens niet eens een echte spoiler: dit komt al best snel in het boek naar voren. Dat laat zien dat Rose van haar moordenaar  niet een geloofwaardig persoon heeft weten te maken: moorden om het moorden alleen gebeurt eigenlijk vrijwel nooit in het echt.

Naast de clichés in dit boek (want natuurlijk worden Sophie en Vito verliefd op elkaar en krijgt de moordenaar uiteindelijk een van de twee te pakken zodat de ander een reddingsactie op touw moet zetten) was het ook heel erg spannend. Hoewel de moordenaar geen complex karakter had was ik wel ontzettend nieuwsgierig naar zijn identiteit. Daarom heb ik dit boek ook in een paar dagen tijd uitgelezen. Ook vond ik Sophie een leuk personage. Ze was een vrouw zoals die in literatuur niet heel vaak voorkomt: niet eenzijdig. Ze was superslim en wilde carrière maken, maar wilde ook voor haar oma zorgen. Ze vond werken in het museum eigenlijk beneden haar kunnen, maar na in het begin heel negatief te zijn geweest tegenover haar bazen verandert ze later haar houding en begint ze zich volop voor het museum in te zetten. Het was leuk om te zien hoe Sophie’s karakter verder werd uitgewerkt en dat ze zichzelf aanpaste aan de situatie.

Ik werd nog steeds een beetje bang omdat ik niet wist wie de moordenaar was en hoe dichtbij hij misschien wel bij Vito en Sophie stond, maar ik heb nu meer van het boek kunnen genieten dan bij Sneeuwval het geval was. Misschien zijn thrillers net als pittig eten: eerst kan je het bijna niet aan, maar als je aan de ‘smaak’ went door het vaker te nemen leer je om ervan te genieten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *