Vanaf nu wordt alles beter – Maartje Willems

Cover van het boek Vanaf nu wordt alles beter

Op 14 februari dit jaar verscheen het debuut van Maartje Willems: Vanaf nu wordt alles beter. Het is geen zelfhulpboek, ten minste, niet écht. Volgens de achterflap beschijft Maartje in dit boek “de vele momenten in haar leven waarop ze even met haar handen in het haar zit”. Het boek gaat dus niet over grote levensvragen of echt moeilijke kwesties, maar meer over de eerstewereldproblemen waar een dertigjarige blanke vrouw in Nederland tegenaan loopt in het dagelijkse leven.

Vanaf nu wordt alles beter mag dan het eerste boek zijn dat van Maartje Willems wordt gepubliceerd, maar ze schrijft al jaren. Toen ik haar naam zag deed dat bij mij een belletje rinkelen en toen ik op haar website keek snapte ik ook direct waarom: ze schrijft al jaren regelmatig stukjes voor verschillende tijdschriften, dagbladen en websites. De stijl die ze voor dat soort stukjes gebruikt past ze ook toe in dit boek: het zijn allemaal hoofdstukken van maar een paar pagina’s die vooral bestaan uit het delen van een ervaring en de daaruit geleerde les. Eigenlijk is Vanaf nu wordt alles beter dus een soort columnbundeling. Wie mijn blog al een langere tijd volgt weet dat ik gek ben op de columnbundelingen van bijvoorbeeld Hanna Bervoets, dus de stijl an sich sprak mij direct aan.

Wat ik ook heel erg prettig vond aan Vanaf nu wordt alles beter is de vormgeving. Zoals je kunt zien op de foto die ik heb gemaakt is de cover heel prettig om naar te kijken: een leuke, niet te volle / drukke tekening, met rustige kleuren. Deze stijl wordt ook verder doorgetrokken naar de rest van het boek, waar door Lona Aalders gemaakte illustraties het vanbinnen opfleuren. Neem bijvoorbeeld deze leuke illustratie die op pagina 128 te vinden is bij een hoofdstuk over liefdesverdriet:
Pagina 128 - 129 van Vanaf nu wordt alles beter

Ik heb het boek in een paar dagen tijd van begin tot eind kunnen lezen. Dat is mede te danken aan het vrij beperkte aantal pagina’s (een krappe 250 in totaal) maar ook de stijl van Maartje: omdat het verhaal nergens echt diep gaat of moeilijk wordt, leest het ontzettend snel. Toen ik bij het einde was had ik wel even een kort “was dit alles?”-moment. Want hoewel ik het een leuk boek vond en de situaties die Maartje beschrijft vaak heel grappig zijn, miste ik toch af en toe een achterliggende boodschap. Dat doet bijvoorbeeld Hanna Bervoets wél: haar columns lijken in eerste instantie ook vaak over triviale dingen te gaan, maar zij eindigt toch ook meestal wel met een maatschappelijk relevante observatie. En nee, niet alle boeken hoeven diepzinnig of leerzaam te zijn; natuurlijk niet. Daarom is Vanaf nu wordt alles beter zeker een aanrader voor iemand die toe is aan even een boek ‘tussendoor’, gewoon om herkenbare en grappige stukjes te lezen. Maar als je graag wilt dat een boek je af en toe ook echt aan het denken kan zetten is dit misschien niet het boek voor jou.

Ik heb Vanaf nu wordt alles beter opgestuurd gekregen van uitgeverij Boekerij, omdat ik meedoe aan een zogenaamde ‘kettingblog’. Dat houdt in dat meerdere bloggers over hetzelfde boek een recensie schrijven: zo kan een lezer meerdere meningen naast elkaar neerleggen en vergelijken. Daarom wil ik jullie graag linken naar ByDagmarValerie, waar een paar dagen geleden al een recensie over dit boek is geplaatst en naar Dutchreadingsociety, omdat daar over een aantal dagen ook een recensie zal worden geplaatst. En laat me ook vooral via Facebook, Twitter, Goodreads of in de comments weten of je van plan bent om Vanaf nu wordt alles beter te gaan lezen!

‘Koekoeksjong’ – Robert Galbraith (J.K. Rowling)

Foto van het boek Koekoeksjong van Robert Galbraith / J.K. RowlingIn de vakantie is er niets zo fijn als een boek van meer dan 500 pagina’s lezen waar je jezelf helemaal in kunt verliezen. Koekoeksjong is met zijn 519 pagina’s een lijvig boek maar ik heb me geen moment verveeld: het is een van de leukste detectives die ik ooit heb gelezen.

Titel: Koekoeksjong
Auteur: Robert Galbraith (pseudoniem van J.K. Rowling)
ISBN: 9789022569122

In 2017 is het precies twintig jaar geleden dat Harry Potter and the Philosopher’s Stone uitkwam, het eerste boek van J.K. Rowling dat werd uitgegeven. Iedereen weet natuurlijk hoe ontzettend succesvol deze serie werd en J.K. Rowling werd wereldberoemd. Maar ze wilde graag bewijzen dat ze ook over andere dingen dan magie kon schrijven, en dat ze ook voor volwassenen interessant kon zijn. Eigenlijk kun je in de boeken over Harry Potter al een beetje ontdekken dat Rowling gek is op het ontrafelen van mysteries. Een detective schrijven leek dan ook best een logische stap. Maar als haar eigen naam op het boek zou staan zou het alleen daarom al goed verkopen, zo dacht Rowling, en ze wilde juist bewijzen dat ze ook goed kon verkopen zonder die hele Harry Potter heisa. En daarom werd de naam Robert Galbraith in het leven geroepen. Het idee was leuk, maar natuurlijk lekte al heel snel uit dat Robert eigenlijk Joanne heet en het pseudoniem verloor dus elk nut. Iedereen weet nu dat het eigenlijk Rowling is die schrijft over detective Cormoran Strike.

Koekoeksjong is het eerste deel in een serie over oorlogsveteraan Cormoran Strike, een man met een nogal mislukt liefdesleven en schulden die onmogelijk terug te betalen lijken. Nadat hij gewond is geraakt tijdens de oorlog moest hij een deel van zijn been laten amputeren, en hij loopt nu met een prothese. In hartje Londen heeft hij nu een eigen zaak: hij is privédetective. Hij pluist alles uit, van het bekijken of echtgenotes vreemdgaan tot eventuele moordzaken. Via een uitzendbureau komt Robin, een slimme jong vrouw, tijdelijk voor hem werken. Op diezelfde dag komt John Bristow binnen: zijn zus is van een hoge verdieping naar beneden gevallen en is overleden. De politie houdt het op zelfmoord, maar Bristow denkt dat er meer aan de hand is…

Ik ben gek op boeken die de spanning weten vast te houden tot het eind, maar als je mijn blog al een tijdje volgt weet je dat ik thrillers al snel te eng vind omdat ik me heel erg inleef in de boeken die ik lees. Koekoesjong was spannend zonder bloederig te zijn, en ging over (zelf)moord zonder dat ik bang werd van elk geluidje in huis. De personages waren interessant en goed neergezet en het was leuk om Cormoran en Robin te volgen in het verhaal. Ook vond ik het plot sterk: ik had van tevoren niet door wat het einde zou zijn en dat is natuurlijk precies de bedoeling van een goede detective. Wel vond ik dat er soms erg veel woorden werden gebruikt om weinig dingen te zeggen, door veel bijvoeglijk naamwoorden en onnodige vergelijkingen. Maar dat is een kwestie van smaak: misschien vinden andere lezers die uitgebreide omschrijvingen van alles wel prettig.

Al met al vond ik Koekoeksjong een prettig boek om te lezen. Het ideale begin van 2017 en een aanrader voor iedereen die wel van spanning houdt, maar voor wie thrillers vaak toch net te eng zijn. Leuk om te weten: de BBC werkt aan een televisieserie over privédetective Cormoran Strike! Acteur Tom Burke zal de rol van Cormoran Strike op zich nemen. Hopelijk wordt de serie ook in Nederland uitgezonden als het zo ver is.

Foto van acteur Tom BurkeDit is een foto van acteur Tom Burke, die Cormoran Strike zal spelen in de serie die nu door de BBC gemaakt wordt. Foto via Hypable.

‘Vallen’ – Jackie van Laren

Cover van het boek 'Vallen' door Jackie van LarenDeze zomer verscheen bij uitgeverij Boekerij Vallen, een roman geschreven door Jackie van Laren. Zoals de ondertitel (Voor je het weet ben je verliefd…) al doet vermoeden is Vallen een chicklit. Hoewel ik vaak niet gek ben op romans die als belangrijkste thema “liefde” of “verliefdheid” hebben besloot ik om dit boek een kans te geven.

Titel: Vallen
Auteur: Jackie van Laren
ISBN: 9789022577226

 

Boekerij stuurde mij een recensie-exemplaar van het boek en gelijk toen ik het uit de doos haalde viel me al op dat het boek goede kwaliteit uitstraalt. De vormgeving vind ik heel mooi gedaan: het boek ziet er goed uit, en voelt stevig. Die klavertjes vier die je kunt zien op de cover zijn ook op andere plekken in het boek verwerkt. De druk is netjes en de pagina’s voelen fijn, en de cover heeft een glanslaagje. Aan de buitenkant was dus alles oké, en toen werd het tijd om Vallen ook daadwerkelijk te lezen om te kijken of aan de binnenkant ook alles oké is.

In Vallen volgen we de jonge vrouw Anne. Zij is een serieuze, rustige persoonlijkheid en woont al een tijd samen met haar vriend Ian. Haar leven lijkt op het eerste gezicht prima: ze heeft een goede baan bij een tijdschrift en Ian is hard op weg om een belangrijke politicus te worden. Maar hoewel haar leven op papier heel goed lijkt, verveelt Anne zich eigenlijk nogal en is ze stiekem niet écht gelukkig. Maar dat lijkt allemaal te veranderen als ze mee mag op tournee met een wereldberoemde band omdat ze tijdens een interview met Rory, de zanger van de band, heeft laten zien dat ze zo goed overweg kan met zijn zoontje. Ze mag dus eigenlijk mee op tournee als een soort nanny of oppas, en mag in ruil hiervoor een artikel schrijven over de tournee voor het tijdschrift waar ze werkt.

Tijdens de tournee wordt Annes leven helemaal op zijn kop gezet. Hoewel ze heel druk is met zorgen voor kleine Row (het zoontje van Rory), heeft ze tijd genoeg om alle crewleden goed te leren kennen. Het tourleven verschilt enorm van haar gewone leven: er zijn wilde feesten, drank- en drugsgebruik en ook flink wat seks met vreemdelingen. De bandleden zijn niet anders gewend, ze gaan immers al jaren op tournee, maar voor Anne is het allemaal nogal schokkend. En toch… ondanks zijn wilde kanten lijkt Rory ook wel erg aardig. Hij is lief voor zijn zoontje en komt vaak voor Anne op. Langzaamaan valt Anne voor hem, maar ze vindt het heel moeilijk om zich over te geven aan deze verliefdheid terwijl ze weet dat thuis Ian nog op haar zit te wachten…

Het verhaal is, zoals je ziet, inderdaad nogal typisch chicklitterig. Hoewel Jackie van Laren haar best doet om ook buiten de verliefdheid om een verhaal neer te zetten, blijft de nadruk wel gedurende 400 pagina’s liggen op de relatie tussen Rory en Anne. Maar ik kan niet ontkennen dat het verhaal vlot is geschreven: er gebeurt constant iets en Anne blijft niet hangen in haar verliefdheid maar probeert ook echt om iets uit haar tijd met de band te halen. Het leukste personage vond ik de kleine Row: hij is erg schattig en verstoort op een grappige manier een paar kleffe scènes.

Al met al vond ik het niet vervelend om Vallen te lezen: het is echt een prima chicklit. Persoonlijk heeft het boek weinig indruk op me gemaakt, en was het vooral een leuk tussendoortje. Maar ik denk dat als je een fan bent van het genre je Vallen ook zeker een leuk boek vindt!

‘Als de rododendron bloeit’ – Santa Montefiore

160717 Als de rododendron bloeitHet vervolg op De vrouwen van kasteel Deverill (waarover ik eerder al een recensie schreef) verscheen eerder dit jaar bij uitgeverij Boekerij. Santa Montefiore heeft met Als de rododendron bloeit een prettig tweede deel van de Deverill-serie geschreven, waarin opnieuw Ierland een grote rol speelt. Dezelfde hoofdpersonen, hetzelfde ‘soort’ verhaal maar wel duidelijk anders dan het eerste deel.

Titel: Als de rododendron bloeit
Auteur: Santa Montefiore
ISBN: 9789022574652

Als de rododendron bloeit is het tweede deel in de Deverill-serie van auteur Santa Montefiore. Zij is een bekende naam in chicklit-land en ik ken weinig mensen die nog nooit een boek van haar hand gelezen hebben. Ze staat bekend om haar kenmerkende stijl; zij weet een originele twist te geven aan de standaardverhalen zonder het aantrekkelijke van een chicklit te verliezen (het ontspannende, relaxte lezen). Toen ik mijn recensie over De vrouwen van kasteel Deverill schreef maakte ik daar ook al een aantal opmerkingen over. Mocht je geïnteresseerd zijn in die recensie kun je die door hier te klikken nog eens teruglezen.

Dit tweede deel begint precies daar waar het eerste deel ophield. Het is dus aan te raden om gewoon bij deel 1 te beginnen als je de hele serie wilt lezen, maar op zich is Als de rododendron bloeit ook prima als losstaand boek te lezen. Alle personages die in het eerste deel al uitgebreid voorkomen worden bij de eerste keer dat ze in dit deel genoemd worden subtiel en kort geïntroduceerd. Als je per ongeluk dit boek koopt zonder te weten dat het een tweede deel van een serie is heb je denk ik niet eens door dat er überhaupt een eerste deel is. Mocht je De vrouwen van kasteel Deverill nog willen lezen voordat je begint aan Als de rododendron bloeit begint: stop dan nu met het lezen van deze recensie want ik vrees dat er wel enkele spoilers voorbij zullen komen.

Ik heb Als de rododendron bloeit met zoveel plezier gelezen dat ik heel benieuwd ben naar het derde deel in deze serie!

Aan het einde van De vrouwen van kasteel Deverill besloot Kitty om bij haar man te blijven om voor haar zoontje te kunnen zorgen in plaats van mee te gaan naar Amerika met Jack, haar ware liefde, om samen een nieuw leven op te bouwen. Bridie is nu een rijke vrouw en dat biedt nieuwe perspectieven: ze kan nu voor haar arme familie zorgen en ze helpen om een beter boerenbedrijf op poten te zetten. Maar ze wil zich ook laten gelden in het New Yorkse sociale leven; ze is immers nog jong en heeft eigenlijk haar hele leven nog voor zich. Ook Celia komt in dit deel weer terug en heeft zelfs een grotere rol dan in het eerste deel. Ze is druk bezig met de renovatie van kasteel Deverill en stopt veel tijd, moeite en geld in alle werkzaamheden. Maar is dat het allemaal waard?

Terwijl het persoonlijke leven van de drie vrouwen een nogal turbulente tijd tegemoet gaat, staat ook ‘het grotere plaatje’ niet stil. Na de Eerste Wereldoorlog verkeert Europa nog in onzekere tijden. Ook economisch gaat het erg slecht met de westerse maastchappij en uiteindelijk vindt de beurskrach van 1929 plaats waarna de Grote Depressie volgt. Montefiore weet op een prettige manier deze achtergronden te verweven in het verhaal. Het is geen lesje geschiedenis maar je wordt je al lezer wel bewust van de directe gevolgen die de krach toen op mensen had. En het is ook een belangrijke stap in de ontwikkeling van de drie vrouwen en dan in het bijzonder die van Celia; zij wordt het hardst geraakt door de economische crisis en moet nu leren om op eigen benen te staan. Haar personage ontwikkelt zich heel veel in dit boek en dat is leuk om te lezen, zeker omdat zij eerder nogal achterbleef vergeleken met Bridie en Kitty. Dat wordt in dit boek dubbel en dwars goedgemaakt.

Al met al is Als de rododendron bloeit is een waardige opvolger van De vrouwen van kasteel Deverill. De stijl van Montefiore is heel prettig en ik vond het heel leuk dat de personages niet precies hetzelfde bleven maar echt groeiden naarmate ze meer hadden meegemaakt. Wel lag in dit boek het tempo lager dan in deel 1 en dat was niet per se positief; met meer dan 500 pagina’s wil je toch graag een vlot boek lezen. En hoewel Als de rododendron bloeit heus geen zwaar of moeilijk boek is las De vrouwen van kasteel Deverill toch iets sneller. Ik denk dat dat komt omdat er in dat boek meer gebeurde. Deel 2 bouwt voor een groot deel voort op deel 1 en er lijken minder nieuwe, spannende dingen te gebeuren. Toch is ook dit boek niet zonder plotselinge wendingen en saai zou ik het verhaal zeker niet willen noemen. Ik vond vooral de ontwikkelingen van de personages leuk om te lezen. De ‘wilde’ Kitty die kiest voor een saaiere man om voor haar zoontje te kunnen zorgen, de verlegen Bridie die een New Yorkse socialite wordt en Celia die wakker wordt uit haar jeugddroom en leert dat het echte leven niet altijd leuk is… Alledrie de vrouwen worden in dit deel volwassener. Ik heb Als de rododendron bloeit met zoveel plezier gelezen dat ik heel benieuwd ben naar het derde deel in deze serie!

‘Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)’ – Astrid Harrewijn

Selfie van Ilona met het boek Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) door Astrid HarrewijnVandaag verschenen bij uitgeverij Boekerij: Drie vrienden, een huis (en een klusjesman), door Astrid Harrewijn. Lees hier meer over dit nieuwe boek!

Titel: Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)
Auteur: Astrid Harrewijn
ISBN: 9789022576175
Uitgeverij Boekerij

Astrid Harrewijn is al een gevestigde naam in chicklit-land, maar met de overstap naar een andere uitgeverij gooit ze ook haar boeken over een iets andere boeg. Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) is daarvan het resultaat en ik kreeg een leesexemplaar toegestuurd om mijn mening met jullie te kunnen delen.

Ik lees van alles, zoals jullie weten, en vindt het leuk om verschillende genres af te wisselen. Het is een tijdje geleden dat ik een roman / chicklit heb gelezen, en zeker omdat ik nu ook bezig ben in het saaie De toverberg van Thomas Mann vormde dit boek een welkome afwisseling. In DVEHEEK volgen we het leven van Noor, die alles prima op een rijtje heeft. Leuk huisje met een leuke vriend (met wie ze al achttien jaar samen is), in de woonplaats van haar ouders (Itteren), met een werkplek in een museum erg dichtbij. Alles verandert echter na een aanbod van het Van Gogh museum in Amsterdam waar Noor mag gaan werken. Samen met haar zusje Kiki en studievriend Joost trekt ze in een huis aan de Herengracht dat een grote verbouwing ondergaat. Kiki werkt voor Jeff Koons, een bekende kunstenaar, en Joost werkt voor het Rijksmuseum dus alledrie zitten ze in het ‘museumleven’. Het is leuk om te lezen over wat mensen die bij een museum werken eigenlijk de hele dag doen; ik loop in musea meestal rond zonder me te beseffen dat er mensen dagelijks bezig zijn met de kunst die daar hangt.

Noor heeft het in Amsterdam niet makkelijk door de problemen die ze nu heeft met haar vriend, maar ook op haar werk in het Van Gogh museum begint het te broeien. Noor ontdekt steeds meer dingen die ze eigenlijk niet zou mogen weten, en heeft moeite met het bewaren van alle geheimen. Houdt ze het harde werken en de stress allemaal wel vol, of zal ze na een tijdje met hangende pootjes weer vertrekken naar haar vriend in Maastricht?

Ik zou dit boek niet echt ‘literatuur’ noemen, maar ik heb het wel met veel plezier gelezen. Astrid Harrewijn heeft een leuke manier van schrijven. Met grappige zinnen omschrijft ze heel beeldend de situaties die in het boek voorkomen, bijvoorbeeld:

“Van intimiteit naar afstandelijkheid. Het sluipt erin, heel langzaam. Tot het moment waarop je opeens beseft dat ‘Ewald en Noor’ geen vanzelfsprekende eenheid meer is. Niet meer zo lekker bij elkaar past als patat met mayonaise, niet meer zo onlosmakelijk met elkaar verbonden is als kaas en kaasschaaf, maar net zo vermoeiend klinkt als knooppunt Kleinpolderplein en zeven kilometer file.”

  • Atrid Harrewijn, 2016, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) pagina 116.

Ook leuk is bijvoorbeeld de introductie van “13:10 uur is selfie time” door Noors zusje Kiki. Dit idee uit DVEHEEK werd opeens realiteit: op Twitter verschenen er vandaag om tien over een allemaal selfies van mensen met die boek, onder de hastag #DVEHEEK. Zoveel zelfs dat het een trending topic werd. Vandaar ook dat de foto bij deze post er eentje is met niet enkel het boek, maar een selfie van mij: ik gebruikte deze foto op Twitter (@IlonaLeest) om mee te doen aan ‘selfie time’.

Al met al is DVEHEEK een leuk boek met een hele lange titel. Astrid Harrewijn neemt je even mee het museumleven in en weet een leuk verhaal neer te zetten met sympathieke personages. Perfect om te lezen op een regenachtige dag als je op zoek bent naar leuke afleiding.