‘Toen boeken nog boeken waren’ – Jonathan Galassi

Van uitgeverij Atlas Contact kreeg ik een exemplaar van dit boek om te recenseren. ‘Toen boeken nog boeken waren’ is de debuutroman van een man die al jarenlang in het uitgeversvak zit: Jonathan Galassi. Hij is een hoge pief bij uitgeverij Farrar, Strous & Giroux, een van de acht grootste uitgeverijen van New York. Hij is geboren in 1949 dus toen hij dit jaar zijn eerste roman schreef was hij al zeker niet jong meer. Hij moet vast gedacht hebben: “Het is nu of nooit!”. En eerlijk gezegd had het wat mij betreft best die tweede optie mogen worden…

Titel: Toen boeken nog boeken waren
Auteur: Jonathan Galassi
ISBN: 9789025443979

Toen boeken nog boeken waren is voor een groot deel gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van Galassi. In het boek volgen we Paul, die werkt onder Howard Stern voor een niet per se grote maar wel invloedrijke uitgeverij. Paul heeft geen sterk karakter en denkt zelf ook deels door de boeken en levens van de auteurs die hij heeft heen te leven: zijn leven bestaat uit hun verhalen en ervaringen. Oftewel: Paul is een saai hoofdpersonage. Hij is meer een spreekbuis dan een rond karakter waar we als lezer sympathie voor voelen of mee kunnen meeleven.

Galassi denkt steeds dat hij hele lange zinnen moet maken om interessant te klinken. Misschien was een beetje poëtisch schrijven prima geweest als het boek verder wel inhoud had gehad, maar nu klonk het vooral pretentieus en zorgde het ervoor dat het kleine beetje snelheid dat het boek misschien had compleet verdween. Ik ben normaal gesproken heel voorzichtig met mijn boeken maar dit boek heb ik ezelsoren gegeven: elke keer dat een zin me zo irriteerde dat ik me niet meer op het verhaal kon concentreren heb ik een ezelsoor gevouwen. Uiteindelijk zaten er 10 ezelsoren in het boek; en dat waren dus alleen maar de keren dat het me echt te gortig werd. Hier is Paul bijvoorbeeld onder de inruk van een boekenplank:

“Iedereen stond er: van Tagore tot Blaisdell, van de vroege Luteri tot de late Broch, van Robert Duncan tot Dermott Weems, Cesar Vallejo, Pelieu en Serenghetti: het was een schaakbord van de wereldliteratuur, verbijsterend door de reikwijdte, de durf, de originaliteit. Ja, Sterling had het graag over de auteurs die hem waren ontglipt, maar god, als je toch zag wie hij wel binnen had gehaald, de bonte stoet van auteurs die hij had ontdekt, opgekweekt, en was blijven uitgeven in hun lange, en ongetwijfeld ontmoedigende maar uiteindelijke fantastische carrière!”
Jonathan Galassi, Toen boeken nog boeken waren, pagina 90

Sorry hoor, maar als ik een boekenplank zie word ik niet zo lyrisch als onze Paul hier.

Paul heeft een aantal keer vriendjesproblemen en mag nog een keer naar de boekenbeurs in Frankfurt. Die dingen hadden het boek leuk kunnen maken, als Galassi ze niet saai had gemaakt door steeds weer pagina’s lang aan een stuk door zinnen vol te stoppen met komma’s en opsommingen. Hier is Paul bijvoorbeeld in Frankfurt aan het nadenken over boekenbeurzen (de zin heeft ongeveer zeventig komma’s dus gaat veel te lang door) :

“Al die beurzen, en nog meer zelfs, werden tegelijkertijd gehouden in dezelfde holle zalen, die leken op de grootste megapakhuizen ter wereld; de bezoekers stroomden het kermisterrein op via mobiele gangpaden, ze namen een forenzentrein vanaf het prachtige oude station in het centrum, dat Paul zo sterk deed denken aan het vooroorlogse Europa, ze zaten tot ‘s avonds laat te drinken in de gevaarlijk overvollge lobby’s van de hotels, hadden de volgende dag een kater, waren moe en schor, ze klaagden, jokten, vleiden, rookten, dronken, schransten, logen, dronken, en neukten, en hadden de tijd van hun leven.”
Jonathan Galassi, Toen boeken nog boeken waren, pagina 90

Nou, stoer hoor, als dat drinken en neuken, echt gaaf. Hoe oud waren we ook alweer? Hoort de leeftijd waarop je praatjes hebt over hoeveel je hebt gedronken en hoe vaak je seks hebt niet voorbij te zijn als je van de middelbare school af bent?

Een beetje een vreemde recensie dit misschien. De meeste boeken die ik lees vind ik eigenlijk leuk en ik had ook echt verwacht dat dit boek leuk zou zijn. Een verhaal over een uitgeverij in de vorige eeuw had veel spannender kunnen zijn dan dit. Typisch gevalletje gemiste kans. Toch ook wel lastig: ik heb Toen boeken nog boeken waren gekregen van uitgeverij Atlas Contact en ik ben opgevoed met het idee “je kijkt een gegeven paard niet in de bek”, maar recenseren houdt gewoon in dat je je eerlijke mening geeft. En dat heb ik bij deze dus gedaan.

2 thoughts on “‘Toen boeken nog boeken waren’ – Jonathan Galassi

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *