‘Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist)’ – Edward Kelsey Moore

Cover van het boek Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist) door Edward Kelsey MooreWat Odette niet vertelde (maar James allang wist) door Edward Kelsey Moore was het laatste boek dat ik las in 2015. Het was een mooi boek om het jaar mee af te sluiten.

Titel: Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist)
Auteur: Edward Kelsey Moore
ISBN: 9789032513481
Uitgeverij: De Kern (imprint van De Fontein).

 

Een aantal weken geleden keek ik met mijn ouders de film The Help, gebaseerd op het boek Een keukenmeidenroman van Kathryn Stockett. Voor wie het verhaal niet kent, de trailer geeft je een aardig beeld van de film:

Ik was erg onder de indruk van die film en kreeg spontaan zin om nog meer boeken te lezen over Amerika ten tijde van de segregatie. Wat Odette niet vertelde stond nog in mijn boekenkast en op de cover staat dat het je terug zal brengen naar de sfeer van Een keukenmeidenroman dus die pakte ik erbij.

Het verhaal gaat over drie zwarte vrouwen die al bijna hun hele leven lang vriendinnen zijn. Ze  heten Odette, Barbara Jean en Clarice en wonen in een klein Amerikaans dorpje, dat vooral ten tijde van hun jeugd erg conservatief is en waar een strenge rassenscheiding heerst. De vrouwen groeien samen op, worden samen volwassen en maken veel mee. Het meest indrukwekkend vond ik het verhaal van Barbara Jean. Zij komt uit een arm gezin en heeft een moeilijke, zware jeugd gehad die haar nog altijd achtervolgt. Ze is getrouwd met een oudere, rijke man (Lexter) die van haar houdt en goed voor haar zorgt. Maar er knaagt nog iets aan haar (ik wil het niet voor je spoileren dus ik zeg niet wat) wat ervoor zorgt dat ze diepongelukkig is. Maar ook Clarice heeft het niet makkelijk: haar man Richard gaat vreemd met vele vrouwen en het hele dorp weet ervan. Clarice schaamt zich en weet niet wat ze moet doen: het advies van haar familie en kerk volgen, die zeggen dat ze als een ware Christen bij Richard moet blijven om zo haar huwelijksgeloften te eren, of haar gevoel volgen en weglopen van al het verdriet? Odette zorgt met haar bijzondere persoonlijkheid voor wat comic relief in het boek. Ze ziet geesten (iets wat haar moeder ook kon) en dat zorgt voor grappige situaties in het boek. Maar ook Odette krijgt het zwaar en heeft de steun van haar vriendinnen hard nodig, terwijl normaal gesproken Odette juist degene was die iedereen erdoorheen sleepte.

In het boek wordt alles langzaam, stukje bij beetje uit de doeken gedaan. Het perspectief wisselt tussen Odette, Clarice en Barbara Jean en wisselt ook tussen heden en verleden. Hoewel dit heel erg duidelijk is (je weet altijd direct wie er wanneer aan het woord is) zorgt dit ervoor dat de verhalen in het boek langzaam ontwikkelen. Je volgt niet één persoon in één tijd, dus je komt gewoon minder snel iets te weten over de personages. Je weet als lezer  niet direct wat er aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat het boek nooit saai wordt: elk stukje informatie dat je krijgt zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt naar het volgende.

Ik had alleen niet het idee dat ik terug was in “de sfeer van Een keukenmeidenroman“. Die film (het boek heb ik niet gelezen) leek meer representatief voor de samenleving, terwijl in Wat Odette niet vertelde meer werd gefocust op de individuele gedachtes en verlangens van de personages. Eerlijk gezegd had het van mij wel iets minder persoonlijk / ingezoomd mogen zijn en iets meer ‘big picture’, maar dat kwam misschien doordat ik het boek met die verwachtingen las. Wel denk ik dat ook dit boek goed verfilmd zou kunnen worden en dat iedereen over de film heel enthousiast zou zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *