‘Zolang er leven is’ – Hendrik Groen

Cover van het boek Zolang er leven is door Hendrik GroenHet tweede geheime dagboek van Nederlands favoriete bejaarde man verscheen vorige week bij uitgeverij Meulenhoff. Na Pogingen iets van het leven te maken is van Hendrik Groen nu ook Zolang er leven is verschenen, en het is net zo grappig als zijn eerste boek.

Titel: Zolang er leven is
Auteur: Hendrik Groen
ISBN: 9789029090766
Verschenen bij uitgeverij Meulenhoff.

Twee jaar geleden kwam Pogingen iets van het leven te maken uit, en het leek wel alsof half Nederland opeens fan was van een drieëntachtigjarige man uit Amsterdam-Noord. Hendrik Groen wist met zijn dagboekfragmenten een groot publiek aan te spreken en iedereen was begaan met hem en de andere bewoners van het verzorgingstehuis. Nu is er een tweede ‘geheim’ dagboek verschenen en ik wilde die natuurlijk direct lezen. Zou Hendrik weer net zo veel te vertellen hebben als in zijn eerste boek? En zou het wel weer net zo grappig en ontroerend zijn?

Zolang er leven is is qua opzet eigenlijk identiek aan Pogingen iets van het leven te maken. Het boek bestaat uit dagelijkse dagboekfragmenten van 1 januari tot en met 31 december en gaat over het wel en wee van Hendrik en zijn vrienden. Aan het einde van Pogingen iets van het leven te maken (dat ging over het jaar 2013) overleed Hendriks speciale vriendin Eefje en omdat hij het daar erg moeilijk mee had heeft hij een jaartje niet geschreven. Maar in 2015 had hij de pen weer opgepakt en schreef weer elke dag een stukje.

Omdat Eefje overleden is en Grietje te dement is om nog mee te kunnen op de tripjes van de Oud-maar-niet-dood club (Omanido) hebben twee nieuwe leden hun intrede gedaan: Geert en Leonie. Met deze extra aanwinsten maakt Omanido weer allerlei leuke uitstapjes, met dit jaar ook regelmatig een bezoek aan een restaurant. Maar Omanido heeft ook serieuzere zaken aan het hoofd: er gaan geruchten dat er plannen zijn om “hun” verzorgingstehuis te sluiten. Omanido richt een bewonerscommissie op om de directie aan de tand te kunnen voelen en om te laten zien dat zij zich niet zomaar laten overrompelen door bestuurders met rare plannen.

De uitstapjes die Omanido maakt en de gesprekken met directrice Stelwagen zijn altijd grappig en ik heb opnieuw vaak hardop moeten lachen tijdens het lezen. Er waren echter ook momenten dat het allemaal even iets minder grappig was. Evert, Hendriks beste vriend, is namelijk ernstig ziek en Hendrik ziet hem langzaamaan steeds verder afglijden en kan maar weinig doen om te helpen. Op zulke momenten leef je als lezer mee met Hendrik, die ondanks alles toch probeert om zijn leven zo leuk mogelijk te maken.

Voor wie Pogingen iets van het leven te maken heeft gelezen is Zolang er leven is een absolute must-read. Het is net zo grappig, en hoewel de opzet hetzelfde is voelt het niet als een herhaling of teveel van hetzelfde. We leren nog meer over de leuke (en soms minder leuke, zeurderige) medebewoners van het verzorgingstehuis en na het uitlezen van Zolang er leven is wil ik eigenlijk meteen beginnen in het derde dagboek van Hendrik Groen, wat helaas (nog niet) bestaat. In een van zijn laatste dagboekfragmenten lijkt Hendrik te hinten dat hij een roman gaat schrijven over twee oude mannetjes. Ik hoop maar dat het óf een grapje is en dat er gewoon nog een derde deel met dagboekfragmenten komt, óf dat de roman net zo leuk geschreven is als de twee dagboeken.

Op internet zijn er hele discussies te vinden over wie er achter het personage Hendrik Groen kan zitten. De meeste mensen lijken het erover eens te zijn dat er niet echt een vijfentachtigjarige man op een computer dagboekfragmenten heeft getypt. Wel zou het kunnen dat een schrijver veel heeft gesproken met bejaarden en de boeken heeft samengesteld vanuit die verhalen. De derde, en volgens de meesten de meest waarschijnlijke, optie is dat er een bekende, jongere schrijver is met een hele rijke fantasie die alles gewoon bij elkaar heeft verzonnen. Mijn moeder is er van overtuigd dat Kluun achter Hendrik Groen zit, en ikzelf denk stiekem dat Paulien Cornelisse er iets mee te maken zou kunnen hebben. Die verdenking baseer ik eigenlijk op twee dingen:
1. Paulien Cornelisse heeft een ontzettend grappige schrijfstijl, en haar boeken Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets zijn een paar van de weinige boeken waar ik hardop om heb moeten lachen, zoals ik ook om de boeken van Hendrik Groen moest lachen.
2. Op pagina 336 van Zolang er leven is maakt Hendrik een lijstje met dingen waar hij zich aan ergert. Op nummer 10 staat “Mensen die zeggen dat ze een echt mensenmens zijn”. Ik kan eigenlijk alleen Paulien Cornelisse bedenken die zulke dingen in taal opmerkt en er dan ook nog iets van vindt.

Wie verdenk jij van het zijn van Hendrik Groen, en waarom?

2 thoughts on “‘Zolang er leven is’ – Hendrik Groen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *