Boek 3 – “Zwaar Verliefd”

Dit derde boek is me helaas niet helemaal goed bevallen. Ik heb het een beetje met tegenzin gelezen. Alsnog krijgt Zwaar Verliefd, het debuut van Chantal van Gastel, twee sterren van mij op Goodreads, omdat ik (helaas uit ervaring) weet dat sommige Bouquetreeks-romannetjes nóg slechter zijn.

Er zijn meerdere dingen in dit boek die me niet bevielen. Ten eerste de hoofdpersoon: een dierenarts genaamd Isa die problemen heeft met haar gewicht. Op ongeveer de eerste bladzijde (oké, dit is lichtelijk overdreven, maar je snapt wat ik bedoel) ontmoet ze een man die zó knap en zó aantrekkelijk en zó sexy is. De komende twintig pagina’s zijn gevuld met gedachtes als “Hij kan mij nooit leuk vinden, ik ben te dik, ik moet afvallen” en beschrijvingen van Isa die chocoladerepen naar binnen stouwt omdat ze zo’n medelijden heeft met zichzelf.

Ten tweede waren de kliniek-scènes, waarin Isa de dierenarts probeert om huisdieren te redden, ontzettend nep. Het is duidelijk dat Chantal van Gastel met iemand heeft gepraat over hoe bepaalde operaties gedaan worden, maar de beschrijvingen zijn ontzettend slecht en statisch. Geen enkel moment komt de hoofdpersoon natuurlijk over als ze aan het werk is.

Niet alleen de hoofdpersoon is ongeloofwaardig. Alle personen zijn zo oppervlakkig geschreven dat het karikaturen geworden zijn. Het lange, slanke knappe meisje is -natuurlijk-  een bitch want alleen lelijke mensen kunnen aardig zijn. En de vriendinnen van Isa zijn superslank maar proppen wel junkfood, chips en chocolade naar binnen en lijken nooit gezond te eten. Dit wordt bijna in elk hoofdstuk wel aangehaald en elke keer weer vindt Isa dit “Zoooooo oneerlijk!”, want behalve zijzelf wordt blijkbaar niemand dik van junkfood.

Het grootste probleem met boeken als deze is natuurlijk dat wanneer Isa de stoere, knappe Ruben ontmoet je als lezer al zeker weet hoe het verhaal gaat eindigen. Ze ontmoette hem ongeveer op pagina 20, als ik het me goed herinner, van het in totaal 256 pagina’s tellende boek. Oftewel: er zijn nog minimaal 200 pagina’s vol gejank en misverstanden voordat we eindelijk bij het verlossende antwoord komen: het loopt toch goed af.

Ik heb niks tegen een boek met weinig litaraire inhoud. Boeken zoals die van Jill Mansell lees ik graag, en
Santa Montefiore is een recente ontdekking van me die ook erg goed bevalt. En die boeken kan ik ook met geen mogelijkheid slim of diepzinnig noemen. Maar Mansell en Montefiore (en ik weet zeker dat er vele andere goede voorbeelden zijn) schrijven ten minste met humor en geloofwaardige, menselijke hoofdpersonages. En dat kan ik met de beste wil van de wereld niet van van Gastel zeggen.

De reden dat ik alsnog twee sterren heb gegeven en niet één ster is omdat ik weleens slechtere boeken heb gelezen. Na een paar historische romannetjes of iets van de Bouquetreeks durf ik het niet meer om dit even slecht te noemen. En toch kan van Gastel iets van die reeksen leren: seks. Het hele boek door hint ze dat Isa met Ruben naar bed wil. Er worden uitgebreide beschrijvingen gegeven van uiterlijk. Over de eerste zoen wordt drie pagina’s lang doorgezemeld. Maar een seksscène? Dat durft van Gastel niet aan. Dus behalve een saai boek is het ook nog een laf boek.

Ik realiseer me dat dit best een lang stuk is over een zo’n nietszeggend boek. Maar een geïrriteerd mens heeft nou eenmaal vaak meer te zeggen dan een tevreden mens. Gelukkig heb ik net op de markt heel goedkoop een omnibus van Agatha Christie en een boek van Santa Montefiore gekocht. Hopelijk geniet ik daar meer van dan van Zwaar Verliefd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *