Boek 9 – “Mijn Naam is Myrthe”

 Een dun boekje met weinig diepgang maar wel veel gebeurtenissen en sympathieke karakters, geschreven door Leni Saris. Het is hopeloos ouderwets, maar juist daarom vind ik het zo leuk om te lezen. Leni Saris weet me altijd weer vrolijk te maken met haar boekjes, maar wereldschokkend zijn ze niet, dus daarom heeft het van mij 3 sterren gekregen op Goodreads. (Ik heb het boek overigens zelf op Goodreads moeten zetten, omdat nog niemand dat had gedaan. Voor mij de eerste keer!)

Leni Saris is voor mij een soort dierbare jeugdherinnering. Mijn moeder spaarde haar boekjes toen ze jong was (zelfs toen waren ze al ouderwets, zegt ze) en boven bij ons op zolder staat een doos vol met dunne pocketboekjes. Toen ik een beetje uit de boekjes over paarden en dolfijnen heen was wilde iets meer lezen met inhoud (wist ik veel toen) en begon ik aan Leni Saris. Dagenlang heb ik op zolder gezeten, tussen dozen die roken naar oude boeken, lezend over meisjes die uiteindelijk altijd met de knappe man eindigden.

Dit boek gaat over Myrthe -verrassing!- die samen met haar familie woont in het grote huis ‘t Krekeltje. Ze hebben daar jaren gewoond en zijn erg gehecht aan het huis. Ze huren het van een oude man en hij komt te overlijden voordat geregeld kon worden dat Myrthe’s familie in het huis kon blijven. De knappe erfgenaam Stefan wil het huis niet aan de familie verkopen of verhuren maar heeft er zelf plannen mee. Dit zorgt voor spanningen, maar eigenlijk vinden Myrthe en Stefan elkaar natuurlijk hartstikke leuk.

Het is een boekje van slechts 160 pagina’s, maar er gebeuren heel veel dingen. Myrthe wisselt een
paar keer van baan, haar ouders nemen vier extra kinderen in huis, Myrthe blijkt te kunnen zingen, het kind van Stefan’s zus overlijdt, zij wordt depressief, haar man en zij vinden elkaar uiteindelijk toch weer, een gezin komt om in een lawine, Myrthe’s zus gaat trouwen, Myrthe maakt ruzie met haar andere zus,  Myrthe heeft een aanbidder die miljonair is… En zo zijn er nog heel veel andere dingen.
Saris stopt haar boeken altijd bomvol met gesprekken waarin de personen monologen houden waarin ze uitleggen dat ze heel veel houden van ouderwetse zeden en moraal. De hoofdpersonages in Saris’ boeken zijn standaard preuts en er wordt in meer dan één boek gezegd dat de meisjes “seks een modewoord” vinden. Trouwen als het stel elkaar pas drie maanden kent vindt Saris veel verstandiger. Zelf is ze overigens altijd ongetrouwd gebleven. De meisjes houden nooit van uitgaan en de mannen waarop ze verliefd worden zijn altijd verstandig en rustig en knap en redden de meisjes altijd op de een of andere manier. Feministisch? Nope. Maar op de feministen had Saris het ook nooit zo, ze herhaalt vaak dat ze van normale, hardwerkende, gezellige mensen houdt die niet meedoen aan van die gekke dingen als protesten of sit-ins.
Ik denk dat ik vooral geniet van hoe ouderwets alles is in die boekjes. Er wordt regelmatig een telegram verstuurd, vrouwen maken zich druk om nylons en kousen, mannen roken nog pijp en na het trouwen stopt de vrouw met werken om in alle rust kinderen te kunnen produceren. Maar voor mij speelt ook het jeugdsentiment mee waar ik het al eerder over had: dit waren mijn eerste boekjes waarin meisjes verliefd werden en grote problemen hadden, in plaats van boekjes over een groepje meisjes die een puppy willen redden omdat hij een verstuikte enkel heeft ofzo. 

Mijn Naam is Myrthe is als de McDonalds onder de boeken: je weet dat het fout is, maar je geniet er toch van.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *