‘Heir of fire’ – Sarah J. Maas

Cover van het boek Heir of Fire door Sarah J. MaasHeir of Fire is het derde deel uit de Throne of Glass serie van auteur Sarah J. Maas. Recensies over het eerste deel (Throne of Glass) en het tweede deel (Crown of Midnight) verschenen al eerder op IlonaLeest. Het werd hoog tijd om verder te lezen in deze ontzettend populaire Young Adult-serie.

Titel: Heir of Fire
Auteur: Sarah J. Maas
ISBN: 978408839126
Als je mijn blog al een tijdje volgt weet je dat ik over het eerste en tweede deel van serie ontzettend enthousiast was. De Throne of Glass serie begon erg origineel, wat niet per se aan het plot lag maar meer aan de manier waarop dat plot werd uitgewerkt en de verschillende personages. Het was, hoewel simpel, erg vlot geschreven en leuk om te lezen.

Om nog weer even kort samenvatten waar het verhaal ook alweer over ging: de jonge vrouw Celaena is een sluipmoordenaar. Ze wordt echter opgepakt en als slaaf aan het werk gezet in de mijnen. In het eerste boek van de serie krijgt Celaena de kans om uit die mijnen te worden bevrijd door mee te doen aan een competitie voor de koning: als ze wint, zal ze niet meer in de mijnen te hoeven werken maar voor de koning opdrachten uit moeten voeren (en die opdrachten zullen dan vooral bestaan uit het vermoorden van zijn tegenstanders).

Spoiler voor het eerste boek: zij wint die competitie. In het tweede boek volgen we Celaena als zij voor de koning mensen moet vermoorden. We komen steeds meer te weten over de slechte koning en hoe hij aan zijn macht is gekomen en Celaena begint na te denken over manieren om zijn macht te ondermijnen. Ook wordt in deel 2 steeds meer duidelijk over magie, hoe de koning die gebruikt en op welke manier ook Celaena iets met het bovennatuurlijke te maken heeft. En is Celaena wel wie ze zegt dat ze is? (Hint: nee). Deel 2 sluit af met de onthulling van de ware identiteit van onze sluipmoordenaar en haar vertrek naar een ver koninkrijk om meer over magie te leren.

De eerste twee delen las ik in het Nederlands. In 2015 verscheen dit berichtje op www.fabulamedia.nl, de website van de vertaler van de Throne of Glass serie:160215 Vertaling Heir of Fire

 

 

 

De vertaling is echter (nog) niet uitgegeven en daarom heb ik Heir of Fire in het Engels gelezen. Ik kocht het in december als een soort kerstcadeautje voor mezelf, omdat ik de eerste delen leuk genoeg vond en dacht dat het derde deel het waard zou zijn. Maar heel eerlijk gezegd viel het verhaal me best een beetje tegen. In Heir of Fire lijkt het wel alsof de personages uit de voorgaande delen een heel ander karakter hebben gekregen. Niet op een logische karakter-ontwikkeling manier maar alsof het karakter van de personages niet meer overeenkwam met het plot en dat ze daarom maar moesten veranderen. Heel erg jammer vond ik dat vooral in het geval van bewaker Chaol: in de voorgaande delen was dat een sterke strijder die wist wat hij deed, nu was hij meer een onderdaan die weinig initiatief nam. Ook was dit derde deel veel trager dan de vorige twee: de eerste driehonderd pagina’s zijn slechts een inleiding op het laatste, iets leukere deel van het boek.

Maas is in dit deel geen oude verhaallijnen aan het afsluiten maar er komen er nu wel een heleboel nieuwe bij. Er zijn opeens heksen, wyverns (een soort draken), nieuwe soorten magie en veel nieuwe personages. Throne of Glass was juist leuk door zijn vlotheid en dat ging in dit derde deel geheel ten onder door de werelduitbreiding. Eigenlijk was deel 1 net iets te simpel, maar in deel 2 leek Maas iets meer een volwassen toon te hebben gevonden die perfect was voor het genre. In dit derde deel slaat ze een beetje door: er wordt erg veel verteld maar weinig gedaan. Het is duidelijk dat Maas met deze serie nog lang niet klaar is. Ik denk alleen niet dat ik de volgende delen nog ga lezen…

‘Zolang er leven is’ – Hendrik Groen

Cover van het boek Zolang er leven is door Hendrik GroenHet tweede geheime dagboek van Nederlands favoriete bejaarde man verscheen vorige week bij uitgeverij Meulenhoff. Na Pogingen iets van het leven te maken is van Hendrik Groen nu ook Zolang er leven is verschenen, en het is net zo grappig als zijn eerste boek.

Titel: Zolang er leven is
Auteur: Hendrik Groen
ISBN: 9789029090766
Verschenen bij uitgeverij Meulenhoff.

Twee jaar geleden kwam Pogingen iets van het leven te maken uit, en het leek wel alsof half Nederland opeens fan was van een drieëntachtigjarige man uit Amsterdam-Noord. Hendrik Groen wist met zijn dagboekfragmenten een groot publiek aan te spreken en iedereen was begaan met hem en de andere bewoners van het verzorgingstehuis. Nu is er een tweede ‘geheim’ dagboek verschenen en ik wilde die natuurlijk direct lezen. Zou Hendrik weer net zo veel te vertellen hebben als in zijn eerste boek? En zou het wel weer net zo grappig en ontroerend zijn?

Zolang er leven is is qua opzet eigenlijk identiek aan Pogingen iets van het leven te maken. Het boek bestaat uit dagelijkse dagboekfragmenten van 1 januari tot en met 31 december en gaat over het wel en wee van Hendrik en zijn vrienden. Aan het einde van Pogingen iets van het leven te maken (dat ging over het jaar 2013) overleed Hendriks speciale vriendin Eefje en omdat hij het daar erg moeilijk mee had heeft hij een jaartje niet geschreven. Maar in 2015 had hij de pen weer opgepakt en schreef weer elke dag een stukje.

Omdat Eefje overleden is en Grietje te dement is om nog mee te kunnen op de tripjes van de Oud-maar-niet-dood club (Omanido) hebben twee nieuwe leden hun intrede gedaan: Geert en Leonie. Met deze extra aanwinsten maakt Omanido weer allerlei leuke uitstapjes, met dit jaar ook regelmatig een bezoek aan een restaurant. Maar Omanido heeft ook serieuzere zaken aan het hoofd: er gaan geruchten dat er plannen zijn om “hun” verzorgingstehuis te sluiten. Omanido richt een bewonerscommissie op om de directie aan de tand te kunnen voelen en om te laten zien dat zij zich niet zomaar laten overrompelen door bestuurders met rare plannen.

De uitstapjes die Omanido maakt en de gesprekken met directrice Stelwagen zijn altijd grappig en ik heb opnieuw vaak hardop moeten lachen tijdens het lezen. Er waren echter ook momenten dat het allemaal even iets minder grappig was. Evert, Hendriks beste vriend, is namelijk ernstig ziek en Hendrik ziet hem langzaamaan steeds verder afglijden en kan maar weinig doen om te helpen. Op zulke momenten leef je als lezer mee met Hendrik, die ondanks alles toch probeert om zijn leven zo leuk mogelijk te maken.

Voor wie Pogingen iets van het leven te maken heeft gelezen is Zolang er leven is een absolute must-read. Het is net zo grappig, en hoewel de opzet hetzelfde is voelt het niet als een herhaling of teveel van hetzelfde. We leren nog meer over de leuke (en soms minder leuke, zeurderige) medebewoners van het verzorgingstehuis en na het uitlezen van Zolang er leven is wil ik eigenlijk meteen beginnen in het derde dagboek van Hendrik Groen, wat helaas (nog niet) bestaat. In een van zijn laatste dagboekfragmenten lijkt Hendrik te hinten dat hij een roman gaat schrijven over twee oude mannetjes. Ik hoop maar dat het óf een grapje is en dat er gewoon nog een derde deel met dagboekfragmenten komt, óf dat de roman net zo leuk geschreven is als de twee dagboeken.

Op internet zijn er hele discussies te vinden over wie er achter het personage Hendrik Groen kan zitten. De meeste mensen lijken het erover eens te zijn dat er niet echt een vijfentachtigjarige man op een computer dagboekfragmenten heeft getypt. Wel zou het kunnen dat een schrijver veel heeft gesproken met bejaarden en de boeken heeft samengesteld vanuit die verhalen. De derde, en volgens de meesten de meest waarschijnlijke, optie is dat er een bekende, jongere schrijver is met een hele rijke fantasie die alles gewoon bij elkaar heeft verzonnen. Mijn moeder is er van overtuigd dat Kluun achter Hendrik Groen zit, en ikzelf denk stiekem dat Paulien Cornelisse er iets mee te maken zou kunnen hebben. Die verdenking baseer ik eigenlijk op twee dingen:
1. Paulien Cornelisse heeft een ontzettend grappige schrijfstijl, en haar boeken Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets zijn een paar van de weinige boeken waar ik hardop om heb moeten lachen, zoals ik ook om de boeken van Hendrik Groen moest lachen.
2. Op pagina 336 van Zolang er leven is maakt Hendrik een lijstje met dingen waar hij zich aan ergert. Op nummer 10 staat “Mensen die zeggen dat ze een echt mensenmens zijn”. Ik kan eigenlijk alleen Paulien Cornelisse bedenken die zulke dingen in taal opmerkt en er dan ook nog iets van vindt.

Wie verdenk jij van het zijn van Hendrik Groen, en waarom?

‘De glazen stolp’ (The Bell Jar) – Sylvia Plath

Cover van het boek De glazen stolp door Sylvia PlathVoor mijn verjaardag afgelopen oktober kreeg ik deze mooie versie van De glazen stolp door Sylvia Plath. Deze Amerikaanse schrijfster heeft in de twintigste eeuw veel indruk gemaakt met haar gedichten, maar is ook bekend om haar eerste en enige roman The Bell Jar, waarvan dit een vertaling is.

Titel: De glazen stolp
Auteur: Sylvia Plath
ISBN: 9789023482642
Het verhaal gaat over een intelligente vrouw van ongeveer twintig jaar. Haar naam is Esther Greenwood en ze heeft door goede cijfers te halen een beurs in de wacht kunnen slepen om te studeren aan een goede universiteit. Ook mag ze een maand in New York werken bij een magazine voor dames, met andere meisjes / vrouwen van haar leeftijd. Dit alles vindt plaats in de jaren vijftig in Amerika. Tijdens haar studie en haar tijd in New York heeft Esther het niet gemakkelijk: ze heeft last van (zware) depressies en vindt het moeilijk om te aarden in haar omgeving. Het is, na een afwijzing van een prestigieuze summer school, zelfs zo erg met haar gesteld dat ze probeert om zelfmoord te plegen en een tijd moet doorbrengen in een psychiatrische inrichting.

Sylvia Plath heeft De glazen stolp deels gebaseerd op haar eigen leven en ervaringen. Uit haar dagboeken en van mensen uit haar omgeving weten we dat zij zelf ook leed aan ernstige depressies en toen zij dertig jaar oud was heeft zij zelfmoord gepleegd. Ook mocht zij een maandje stage lopen bij een tijdschrift in New York en werd ze afgewezen voor een schrijfcursus aan een universiteit. Toch is De glazen stolp niet helemaal autobiografisch; meer zoals je ook regelmatig bij films ziet ‘based on true events’. Het viel mij op dat het verhaal helemaal niet erg moeilijk of zwaar geschreven is. Je volgt het leven van Esther Greenwood en ziet dat zij langzaam steeds dieper zinkt, maar het verhaal blijft duidelijk en als lezer die nooit depressief is geweest kun je haar gedachten altijd goed volgen. Ik vond vooral een passage over een vijgenboom erg mooi, die door iemand op Tumblr ook erg mooi verwerkt is met plaatjes:

160203 The fig tree160203 The fig tree 2160203 The fig tree 3160203 The fig tree 4

160203 The fig tree 5

Bron: Zen Pencils, http://zenpencils.tumblr.com/post/60967781313/sylvia-plath-the-fig-tree.

De glazen stolp is een ontzettend mooi boek over een vrouw zoals zovelen, die niet helemaal haar plek op de wereld kan vinden en door tegenslag en depressies liever een einde wil maken aan haar leven.

Marte Jacobs – Tim Krabbé

Cover van het boek Marte Jacobs door Tim KrabbéAfgelopen week had ik allemaal tentamens waar ik ontzettend hard voor moest leren. Daarom was ik volop bezig met studie-ontwijkend gedrag: het lezen van Marte Jacobs door Tim Krabbé. Een boek over de band tussen het jonge meisje Marte en de oudere jongen Emile, waarin je je als lezer even helemaal verliest.

Titel: Marte Jacobs
Auteur: Tim Krabbé
ISBN: 9789044611229
Verscheen in 2007 bij uitgeverij Prometheus.

Marte Jacobs gaat over dichter Emile Binenbaum. Als veertienjarige jongen ontmoet hij de dan nog negenjarige Marte tijdens het voetballen in de duinen. Een middag zoals de meeste mensen die vaak hebben gehad: buitenspelen met andere jonge kinderen, lekker sporten in de buitenlucht. Emile heeft goede herinneringen aan die dag en die herinneringen komen weer naar boven als jaren later Marte op zijn middelbare school verschijnt. Zij zit dan in de eerste klas, hij in de laatste. Ze spreken elkaar niet echt maar knikken en glimlachen naar elkaar als ze elkaar in de gang of op het plein zien. Gewoon, zoals je doet met mensen die je wel kent maar niet zo goed dat je ze echt enthousiast begroet. Emile is echter geen nuchtere jongeman, maar een echte dromer. Hij vindt Marte in alles wat ze doet interessant, zoekt iets achter elke beweging die ze maakt en maakt gedichten over haar. Best vreemd, zo’n jongen die jaren en jaren ouder is die compleet geobsedeerd is door een jonger, onschuldig meisje.

De band tussen Emile en Marte begint zich echt te ontwikkelen als hij een student is en zij veertien jaar oud. In de zomer komen ze elkaar bij de bioscoop tegen en besluiten om vaker af te spreken. Ze slenteren door de stad, praten wat en opnieuw zoekt hij achter elk woord dat zij zegt een dubbele betekenis. Hij leeft constant met zijn hoofd in de wolken. Hij begint het dichten nu ook echt serieus te nemen en begint een beetje bekend te worden. Na deze Zomer (Emile zegt in het boek dat dit een zomer met hoofdletter Z was, zo’n zomer waar je altijd aan terug blijft denken) spreken ze elkaar weer jaren niet. Maar dan houdt de middelbare school waar zij beiden les hebben gehad een reünie, waar waarschijnlijk zowel Marte als Emile zullen verschijnen. Wat zal er nu gebeuren: bloeit de liefde eindelijk op zoals Emile al jaren half verwacht, of loopt alles toch nog anders?

Tim Krabbé schrijft helder en weet de personages duidelijk neer te zetten. Bijzonder is het dat je als lezer gelijk doorhebt dat Emile een onbetrouwbare verteller is: een dromerige dichter, die de wereld niet helemaal ziet zoals hij “echt is”. Hij heeft een jong meisje een paar keer gezien en zoekt daar van alles achter, geeft aan alle interactie extra betekenis, terwijl er zich eigenlijk praktisch niks heeft plaatsgevonden. Het hele boek beschrijft eigenlijk alleen maar Emiles gedachten over Marte, maar we leren als lezer erg weinig over de ‘echte’ Marte, wat ze vindt en denkt en voelt. Toch is het boek nooit saai. Het zou denk ik ook ontzettend interessant zijn om dit boek te bespreken met een leesgroep: is er hier sprake van een soort pedofilie? Emile is een ‘volwassen man’ (tweedejaars student) als hij een hele zomer doorbrengt met veertienjarige Marte en compleet obsessief wordt. Hij zoent haar niet, heeft geen seks met haar, maar zijn de gedachtes die hij heeft misschien al voldoende?

Al met al: een goed geschreven boek, met personages die je aan het denken zetten.

Het begin Genesis – Guus Kuijer (De Bijbel voor ongelovigen)

Cover van het boek Het begin Genesis, De Bijbel voor ongelovigen, door Guus KuijerNaar aanleiding van blogpost van Inge Leest over het vierde deel in de serie ‘De Bijbel voor ongelovigen’ door Guus Kuijer werd ik nieuwsgierig en besloot het eerste deel te lenen bij de bibliotheek.

Titel: Het begin Genesis (De Bijbel voor ongelovigen)
Auteur: Guus Kuijer
ISBN: 9789049803100

In november verscheen op www.ingeleest.nl een recensie over het vierde deel in deze serie van Kuijer: Koning David en de splitsing van het rijk. Ik heb als kind altijd op een Christelijke basisschool gezeten en ook mijn middelbare school noemde zich een “Christelijk college”, dus met de meeste Bijbelverhalen ben ik wel bekend geraakt door de jaren heen. Juist daarom leek dit boek me zo leuk: alle bekende verhalen eens vanuit een fris perspectief bekijken.

De meesten zullen wel bekend zijn met een aantal verhalen die in dit boek staan. Natuurlijk komt de schepping aan bod, Adam en Eva die de verboden vruchten eten, het verhaal van Noach en de zondvloed. Maar is ook iedereen bekend met het verhaal van Saraï die maar niet zwanger werd en toen ze al ruim boven de zestig was toch nog een kindje kreeg? En hoe Isaak bijna door zijn vader aan God werd geofferd? Voor iedereen die niet is opgegroeid met de Bijbel staan er vast en zeker ook onbekende verhalen in dit boek.

Ik denk wel dat je de leukste leeservaring hebt als je al de verhalen al kent en ze nu eens met een andere blik kunt bekijken. Voor iemand die alle verhalen voor het eerst leest is misschien niet echt duidelijk waarom bepaalde dingen grappiger zijn in dit boek dan in de Bijbel zelf. Lezen wordt vaak leuk vanuit herkenning en dat is nu zeker het geval. Kuijer geeft aan de bekende Bijbelpersonages een menselijk, hedendaags karakter en laat soms degenen die in de Bijbel als onredelijk overkomen nu juist heel normaal lijken. Bijvoorbeeld een zoon van Noach (Cham) die dacht dat zijn vader door teveel wijn waanbeelden kreeg en daarom maar door bleef gaan over die ark van ‘m. Deze zoon lijkt in dit verhaal veel sympathieker dan in de Bijbel. Want zeg nou zelf: als je eigen vader elke avond veel wijn drinkt en midden in een droog gebied zegt dat iedereen moet helpen met het bouwen van een gigantische boot denk je toch dat hij gek is geworden?

Pagina 355 van Het begin Genesis door Guus Kuijer

Dit was overigens ook de eerste keer dat ik een dwarsligger las. Ik vind ze er meestal klein en onhandig uitzien dus ik kies er niet bewust voor, maar toen ik dit boek reserveerde via de website van de bibliotheek had ik niet door dat het om een dwarsligger ging. Op zich viel het me wel mee. De pagina’s zijn niet eens zo klein, het is gewoon vreemd dat je er steeds maar eentje voor je hebt in plaats van twee naast elkaar. Ook is het papier heel erg dun, ik denk om de dwarsligger klein te houden. Wat dat betreft paste de dwarsligger wel bij het thema: het papier leek wel op dat van een ouderwetse Bijbel. Hoewel het niet net zo fijn leest als een gewoon boek was het wel erg makkelijk dat ik dit boek gewoon in m’n handtasje overal mee naartoe kon nemen. Ik denk dat ik eens wat vaker (bewust) een dwarsligger ga lenen bij de bieb.

‘De smalle weg naar het verre noorden’ – Richard Flanagan

Cover van het boek De smalle weg naar het verre noorden door Richard FlanaganHet vervelendste boek dat ik in tijden heb gelezen. Pretentieus, saai, ongeloofwaardige personages en erg veel gebazel.

Titel: De smalle weg naar het verre noorden
Auteur: Richard Flanagan
ISBN: 9789085425700

De smalle weg naar het verre noorden heeft de Man Booker Prize gewonnen in 2014. Het gaat over een man, Dorrigo Evans, die in augustus 1943 in een Japans krijgsgevangenkamp zit en moet werken aan een spoorlijn. Dorrigo Evans overleeft het kamp en kijkt nu hij ouder is terug op alles wat gebeurd is, ook naar gebeurtenissen van voor de oorlog.

Ik wil niet al te negatief zijn dus ik houd deze recensie maar kort. De grootste tekortkoming van De smalle weg naar het verre noorden vond ik de oppervlakkige hoofdpersonages. Dorrigo is een saaie lapzwans die niets anders doet dan vreemdgaan en denken over klassieke literatuur, en dat boeken zoveel beter zijn dan seks dat hij tijdens seks hebben nog nadenkt over Ulysses. 

Natuurlijk, wat hij meemaakt in het kamp is ontzettend erg. En ja, die mannen die moesten werken aan de spoorlijn hadden een afschuwelijke tijd. Maar het is allemaal plat beschreven en je vormt als lezer totaal geen band met de personages. Ze gaan ook om de haverklap dood en de enige reactie die ik kon opbrengen was “hé dat was er weer een”. Er zaten geen oprechte gevoelens in het boek; alleen maar een Dorrigo die lust verwardde met liefde en niet met zijn poten van de vrouw van zijn oom kan afblijven (jakkes). Zij, Amy, is natuurlijk de belichaming van al het mooie in de wereld en hij kan na haar één keer gezien te hebben niet meer stoppen met over haar nadenken… kom op zeg.

Heel storend in het verhaal zijn de onlogische tijdsprongen tussen wat Dorrigo meemaakt in het kamp, in zijn tijd met Amy vóór het kamp en zijn leven nu als oorlogsheld. Er is geen logische afwisseling en de tijdsprongen komen abrupt, waardoor je regelmatig de draad even kwijt bent als lezer.

Als je meer wilt weten over de spoorlijn zou ik als ik jou was op zoek gaan naar een goede documentaire. In de handen van een capabel persoon is een verhaal over de spoorlijn vast indrukwekkend. Helaas kan Richard Flanagan geen greintje oprechte emotie in zijn woorden leggen maar vult hij het boek met te lange, overdreven zinnen die zogenaamd diepzinnig moeten zijn. Ook een nadeel aan De smalle weg naar het verre noorden: Flanagan probeert in de huid te kruipen van de Japanners om te verklaren waarom ze doen wat ze doen. De reden? Literatuur. Haiku’s. Het komt over als vergezocht en eerlijk gezegd gewoon klinkklare onzin.

Ik merk dat ik weer chagrijnig wordt van over het boek nadenken dus ik ga maar gauw op zoek naar een ander (en hopelijk beter) boek.

‘Ivanov’ – Hanna Bervoets

Vandaa160107 Ivanovg verschenen bij uitgeverij Atlas Contact: Ivanov door Hanna Bervoets. Zij is natuurlijk al ontzettend bekend van haar columns en eerdere romans zoals Lieve Céline en Efter. In Ivanov bewijst Bervoets opnieuw waarom ze een van de meest gelezen auteurs van Nederland is.

Titel: Ivanov
Auteur: Hanna Bervoets
ISBN: 9789025446451
Uitgeverij Atlas Contact

Ivanov vertelt het verhaal van Felix, een homoseksuele jongen die in 1994 naar Amerika vertrekt om daar journalistiek te studeren en deel uit te maken van het typisch New Yorkse leven. Hij moet artikelen schrijven voor een studentenkrant en leert op die manier Helena Frank kennen: een professor virologie die onlangs geschorst is van de universiteit. Zij onderzocht de oorsprong van AIDS, dat in de jaren negentig in New York ontzettend veel slachtoffers eiste. Helena heeft een opmerkelijke theorie: zij denkt dat AIDS is ontstaan in Afrika in de jaren twintig, toen Russische onderzoeker Ilya Ivanov probeerde om mensen met apen te kruisen. Haar onderzoek lijkt zo misschien onschuldig, maar Felix ziet en hoort steeds meer dat wijst op een absurde waarheid…

In Ivanov begint het verhaal met een volwassen Felix, in 2014, die door een overlijdensbericht wordt herinnerd aan zijn tijd in New York. Het grootste gedeelte van het verhaal speelt zich af in 1994 in New York door een soort flashback. De stukjes over Felix’ persoonlijke verhaal worden afgewisseld met stukken over het onderzoek van Ivanov in de jaren twintig (hoe hij probeerde om apen en mensen te kruisen). De stukjes over deze Russische wetenschapper zijn niet puur theoretisch maar ook als een verhaal geschreven. In totaal komen er in het boek maar drie stukjes van een aantal pagina’s voor vanuit dat perspectief, maar voelt het alsof Ivanov op de achtergrond de hele tijd aanwezig is.

Los van het verhaal is het vooral Bervoets schrijfstijl dat het lezen zo leuk maakt. Net als in haar columns zijn sommige gedachtes bijna filosofisch:
“Ik wilde niet dat Jonas dacht dat ik mezelf serieus nam, waarschijnlijk omdat ik mezelf serieus nam. En alleen wie zichzelf serieus neemt kan zichzelf in zijn eigen ogen voor gek zetten; zich schamen voor de dingen die hij gedaan of gemaakt heeft – in die zin in schaamte misschien een bijproduct van zelfvertrouwen.”
(Hanna Bervoets, Ivanov, pagina 24.)

Een keer deed een stukje me zelfs hardop lachen en dat kwam doordat ik gelijk moest denken aan een stukje uit een aflevering van Friends:
“Op zulke momenten ging ik alle stappen na. Dacht ik aan wat ik destijds dacht en aan wat zij destijds dacht. Aan wat ik destijds dacht dat zij dacht en aan wat ik destijds dacht dat zij dacht dat ik dacht.”
(Hanna Bervoets, Ivanov, pagina 135)

        
(bron: http://princesconsuela.tumblr.com/post/128866797770)

Ik vond het plot van Ivanov ontzettend goed gevonden: de geschiedenis van Ilya Ivanov naast Felix’ eigen geschiedenis zorgde voor een boek waarin je wil blijven lezen net zo lang tot je alles weet over wat er precies aan de hand is. Wel zit in die personages het enige punt waar ik Bervoets graag nog iets sterker in had gezien. Zowel Felix als Helena hebben een nogal ‘doorzichtig’ karakter en zijn als persoonlijkheden niet echt interessant. Het is meer het verhaal (en het plot) dat je doet doorlezen dan dat je als lezer wilt weten hoe het met Felix persoonlijk verder gaat. Felix is een beetje stereotype en doet alles mee met de massa. Hij maakt studies niet af,  gaat veel uit en doet aan drugs. Prima allemaal, maar het komt zo standaard en weinig bijzonder over.

Al met al: Ivanov is een goed boek. Het plot is leuk en interessant en het samenspel tussen Ilya Ivanov en Felix werkt goed. Het boek is vanaf vandaag overal verkrijgbaar dus mocht je Bervoets schrijfstijl net zo waarderen als ik kun je je hart weer ophalen 🙂

‘Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist)’ – Edward Kelsey Moore

Cover van het boek Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist) door Edward Kelsey MooreWat Odette niet vertelde (maar James allang wist) door Edward Kelsey Moore was het laatste boek dat ik las in 2015. Het was een mooi boek om het jaar mee af te sluiten.

Titel: Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist)
Auteur: Edward Kelsey Moore
ISBN: 9789032513481
Uitgeverij: De Kern (imprint van De Fontein).

 

Een aantal weken geleden keek ik met mijn ouders de film The Help, gebaseerd op het boek Een keukenmeidenroman van Kathryn Stockett. Voor wie het verhaal niet kent, de trailer geeft je een aardig beeld van de film:

Ik was erg onder de indruk van die film en kreeg spontaan zin om nog meer boeken te lezen over Amerika ten tijde van de segregatie. Wat Odette niet vertelde stond nog in mijn boekenkast en op de cover staat dat het je terug zal brengen naar de sfeer van Een keukenmeidenroman dus die pakte ik erbij.

Het verhaal gaat over drie zwarte vrouwen die al bijna hun hele leven lang vriendinnen zijn. Ze  heten Odette, Barbara Jean en Clarice en wonen in een klein Amerikaans dorpje, dat vooral ten tijde van hun jeugd erg conservatief is en waar een strenge rassenscheiding heerst. De vrouwen groeien samen op, worden samen volwassen en maken veel mee. Het meest indrukwekkend vond ik het verhaal van Barbara Jean. Zij komt uit een arm gezin en heeft een moeilijke, zware jeugd gehad die haar nog altijd achtervolgt. Ze is getrouwd met een oudere, rijke man (Lexter) die van haar houdt en goed voor haar zorgt. Maar er knaagt nog iets aan haar (ik wil het niet voor je spoileren dus ik zeg niet wat) wat ervoor zorgt dat ze diepongelukkig is. Maar ook Clarice heeft het niet makkelijk: haar man Richard gaat vreemd met vele vrouwen en het hele dorp weet ervan. Clarice schaamt zich en weet niet wat ze moet doen: het advies van haar familie en kerk volgen, die zeggen dat ze als een ware Christen bij Richard moet blijven om zo haar huwelijksgeloften te eren, of haar gevoel volgen en weglopen van al het verdriet? Odette zorgt met haar bijzondere persoonlijkheid voor wat comic relief in het boek. Ze ziet geesten (iets wat haar moeder ook kon) en dat zorgt voor grappige situaties in het boek. Maar ook Odette krijgt het zwaar en heeft de steun van haar vriendinnen hard nodig, terwijl normaal gesproken Odette juist degene was die iedereen erdoorheen sleepte.

In het boek wordt alles langzaam, stukje bij beetje uit de doeken gedaan. Het perspectief wisselt tussen Odette, Clarice en Barbara Jean en wisselt ook tussen heden en verleden. Hoewel dit heel erg duidelijk is (je weet altijd direct wie er wanneer aan het woord is) zorgt dit ervoor dat de verhalen in het boek langzaam ontwikkelen. Je volgt niet één persoon in één tijd, dus je komt gewoon minder snel iets te weten over de personages. Je weet als lezer  niet direct wat er aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat het boek nooit saai wordt: elk stukje informatie dat je krijgt zorgt ervoor dat je nieuwsgierig wordt naar het volgende.

Ik had alleen niet het idee dat ik terug was in “de sfeer van Een keukenmeidenroman“. Die film (het boek heb ik niet gelezen) leek meer representatief voor de samenleving, terwijl in Wat Odette niet vertelde meer werd gefocust op de individuele gedachtes en verlangens van de personages. Eerlijk gezegd had het van mij wel iets minder persoonlijk / ingezoomd mogen zijn en iets meer ‘big picture’, maar dat kwam misschien doordat ik het boek met die verwachtingen las. Wel denk ik dat ook dit boek goed verfilmd zou kunnen worden en dat iedereen over de film heel enthousiast zou zijn.

De top 5 van 2015!

Deze laatste dagen van het jaar worden altijd gebruikt om terug te blikken op wat geweest is en vooruit te kijken naar wat komen gaat. Tijd om dat voor Ilona Leest ook te doen. Voor mij was 2015 een goed boekenjaar: ik heb opnieuw 52 boeken gelezen, elke week eentje, en als ik zo door mijn recensies heen kijk zie ik ontzettend veel boeken staan waar ik echt van heb genoten. Ook persoonlijk was 2015 een geslaagd jaar. Ik ben in september naast Rechtsgeleerdheid (waar ik nu tweedejaars ben) ook begonnen met de studie Taal- en Cultuurstudies en geniet volop van alle extra dingen die ik  nu leer. Ook word ik nog steeds blij van het huis waarin ik woon en dan vooral de boekenkast die een enorme plek van de woonkamer inneemt. Die boekenkast komt steeds voller te staan met allemaal leuke boeken. Binnenkort wordt het tijd voor een tweede boekenkast denk ik. Zal m’n vriend leuk vinden… Maar goed. Ik heb er even over na moeten denken maar vol trots presenteer ik bij deze: De Top 5 van 2015!

Cover van het boek De Bijen door Laline PaullOp nummer 1: De bijen door Laline Paull. De Bijen is geschreven vanuit het perspectief van Flora 717, een schoonmaaksterbij in een grote bijenkorf. Het is knap geschreven omdat het geen enkel moment raar voelt dat je als lezer een bij volgt, maar ook omdat het allemaal zo echt en geloofwaardig lijkt. De bijen is deels gebaseerd op hoe bijen echt leven (die hiërarchie enzovoorts) en Paull probeert niet om ‘menselijke’ emoties als verliefdheid in het bijenleven te stoppen. Het is meer een mooie verwoording van het bijeninstinct.. Misschien literair gezien niet het meest opvallende boek dat ik heb gelezen dit jaar, maar wel een van de boeken die me absoluut zullen bijblijven.

151229 Top vijf nummer 2

Op nummer 2: De ochtenden van Sanneke van Hassel. In mijn recensie van dit boek schreef  ik al ‘Als ik nog aan sterren geven deed zou dit boek er zeker 5/5 krijgen’ en alle sterren zouden dan ook dik verdiend zijn geweest. In De ochtenden staan de beste korte verhalen uit eerdere bundels. Die worden begeleid door een kort voorwoord van Jan van Mersbergen (wat ik niet zo’n succes vond maar daar kon Van Hassel natuurlijk niets aan doen). De verhalen zijn kort maar krachtig op de beste manier en maken van een klein leven een groot verhaal. Voor wie van korte verhalen houdt is De ochtenden een must read.

151229 Top vijf nummer 3

Op nummer 3: Pogingen iets van het leven te maken door Hendrik Groen. Een boek over een leven dat verschilt van dat van mij als dag en nacht: een bejaarde man in een verzorgingstehuis in Amsterdam-Noord. Ik heb tijdens het lezen een paar keer hardop gelachen om Groens beschrijvingen van alle gebeurtenissen in het verzorgingstehuis, maar ik leefde ook met hem mee toen er een aantal dingen gebeurden die zijn leven een stuk minder leuk maakten. Pogingen iets van het leven te maken is eens wat anders, een verfrissende blik op de samenleving omdat je alles eens compleet van een andere kant bekijkt. Maar het is vooral gewoon een leuk boek.

151229 Top vijf nummer 4

Op nummer 4: To Kill a Mockingbird door Harper Lee. Een klassieker over de segregatie in Amerika gezien door de ogen van een jong meisje genaamd Scout. Haar vader is advocaat en hij moet een zwarte man bijstaan in een rechtszaak. De hele samenleving reageert daar op, sommigen wat positiever dan anderen, en door de ogen van Scout merk je als lezer hoe vreemd volwassenen soms in elkaar kunnen zitten. To Kill a Mockingbird is zo’n boek dat je eigenlijk “gelezen moet hebben” en hoewel ik tegen het principe van ‘verplicht klassiekers lezen omdat het moet’ ben, zou ik het iedereen aanraden om dit te lezen. Plus: het is naast een goed boek ook gewoon een leuk boek en niet alleen maar zwaarmoedig en moeilijk.

En last but not least….

151229 Top vijf nummer 5

Op nummer 5: Brieven van belang samengesteld door Shaun Usher. Dit boek viel op door zijn hoge ‘koffietafelgehalte’. Belangrijke / leuke / mooie brieven van eeuwen oud of juist pas een paar jaar geleden worden in Brieven van belang geplaatst, soms met een korte uitleg om de context te verduidelijken. Brieven van belang is mooi vormgegeven en is van goede kwaliteit. De pagina’s glanzen, de brieven zijn duidelijk leesbaar en er is een goede verhouding tussen serieuze en grappige brieven. Leuk om op tafel of op je nachtkastje te hebben liggen zodat je af en toe een brief kunt lezen.

Dit was mijn Top 5 van 2015! De recensies kun je terugvinden door op de eerste zin te van elk stukje te klikken. Hopelijk hebben jullie een fijne kerst gehad en alvast een voorspoedig nieuwjaar gewenst!

‘Deze is voor jou’ – Daphne Deckers

Cover van het boek Deze is voor jou door Daphne DeckersVandaag las ik Deze is voor jou van Daphne Deckers, haar nieuwste comlumnbundel. Deckers schrijft wekelijks een column voor het zaterdag-magazine Vrouw van de Telegraaf. Alhoewel ik het in Deze is voor jou niet precies terug kon vinden ga ik ervan uit dat deze columns dus al eerder in dat magazine verschenen zijn en dat de beste / leukste gebundeld zijn in Deze is voor jou.  Leuke toevoeging: er staan foto’s in het boek die bij de tekst passen.

Titel: Deze is voor jou
Auteur: Daphne Deckers
ISBN: 9789044349009
Uitgeverij: The House of Books (Overamstel uitgevers)

Al eerder las ik van Daphne Deckers ‘111x Daphne’, wat ik een leuk boek vond, en ‘De geboorte van een moeder’, waar ik minder enthousiast over was (maar dat kwam vast omdat nooits iets met zwanger zijn te maken heb gehad). Deckers schrijfstijl is vooral vlot en makkelijk te lezen. Meestal schrijft ze over iets wat ze heeft meegemaakt met haar gezin of bijvoorbeeld een reactie op een opmerkelijk onderzoek dat recent is verschenen. Deckers benadert alles met typisch Hollandse nuchterheid: ze zoekt niet echt naar filosofische benaderingen maar eindigt een column juist vaak met een “platte” / flauwe opmerking over seks of relaties. Je zult misschien niet heel veel slimmer worden van het lezen van Deze is voor jou of de wereld beter begrijpen zoals je dat wel doet als je de columns van bijvoorbeeld Hanna Bervoets leest, maar je zult tijdens het lezen wél lachen en denken “hé, dat is herkenbaar!”.

Het leukst vind ik de columns over haar gezin. Deckers beschrijft bijvoorbeeld de vakanties waar zij en haar man zich soms voelen als de firma “Haal & Betaal” of dat haar dochter vindt dat ze social media niet op de goede manier gebruikt (veel te veel tekst op Instagram, bijvoorbeeld). Deckers schrijft over hele actuele dingen die nu nog relevant zijn maar waarschijnlijk over een jaar of vijf enkel nostalgische gevoelens oproepen, zoals apps als Candy Crush en Clash of Clans. Zelf is Deckers heel actief op Instagram, waar ze regelmatig een foto van haarzelf of haar gezin plaatst (met inderdaad wel heel veel tekst eronder, dat ben ik met haar dochter Emma eens).

Fijn aan Deze is voor jou is dat het heel mooi vormgegeven is. Het voelt echt alsof je kwaliteit in je handen hebt. De pagina’s lijken bijna te glanzen en voelen dik en stevig aan. Dat is zeker belangrijk omdat er veel foto’s in Deze is voor jou staan. Niet dat je het verhaal niet zou begrijpen zonder de foto’s, maar ze fleuren de boel wel op.

Mocht je nou een hele drukke kerst hebben en bang zijn dat je niet aan lezen toekomt: pak dan Deze is voor jou erbij. Je kunt af en toe een stukje lezen zonder de draad van het verhaal kwijt te raken en het boek is echt mooi gemaakt. Van de columnbundelingen van Deckers die ik tot nu toe heb gelezen is deze zeker mijn favoriet.