Een buitengewoon gewoon leven – Monica Wood

Cover van het boek Een buitengewoon gewoon leven van Monica Wood

Eens in de zoveel maanden ga ik langs bij groothandel Makro, waar ze zo’n beetje alle productgroepen die je kunt bedenken hebben staan. Kleding, elektronica, barbecues, drank, vis en vlees en ga zo maar even door. Maar voor mij nog interessanter: ze hebben op de boekenafdeling altijd een tafel staan met afgekeurde boeken. Boeken waarvan de kaft net een millimetertje scheef is gedrukt, of waarvan de kleuren niet kloppen, dat soort dingen. In principe is er in Nederland de Wet op de vaste boekenprijs maar er geldt een uitzondering voor dingen zoals beschadigingen en misdrukken. Dat betekent dat ik voor Een buitengewoon gewoon leven niet meer dan ongeveer € 3,50 betaald heb.

Een buitengewoon gewoon leven sprak om meerdere redenen aan. Allereerst door de vrolijke rode omslag, ontworpen door Mark Hesseling. Maar ook de tekst op de achterflap wakkerde mijn interesse aan:

“Juffrouw Ona Vitkus heeft haar hele leven – op drie maanden in de zomer van 1914 na – zo onopvallend mogelijke geleefd en haar geheimen streng bewaakt. De jongen, met zijn fascinatie voor wereldrecords, brengt daar verandering in met zijn bezoekjes. Hij is elf. Zij is honderdvier jaar én honderddrieëndertig dagen oud (hij houdt het bij). De jongen geeft haar het gevoel dat ze misschien toch wel speciaal is. Beter laat dan nooit…
Maar nu is de jongen al twee weken niet geweest en begint ze te denken dat hij toch niet zo bijzonder is als ze dacht. Wat kan anders de reden zijn van zijn plotselinge verdwijning? Als juffrouw Vitkus de jongen al bijna vergeten is, komt niet hij maar zijn vader plotseling bij haar langs, vastbesloten om de goede daad waar zijn zoon aan was begonnen af te maken. Ona moet deze nieuwe vreemdeling duidelijk maken dat er niet alleen veel klusjes zijn om op te knappen, maar dat er ook een levenswerk te volbrengen is… Maar waar kan de jongen gebleven zijn?”

Zeg nou zelf: klinkt best intrigerend, toch? Ik dacht te beginnen aan een boek vol spanning. Ergens rekende ik er op dat de oude vrouw een zoektocht op touw ging zetten om de jongen die – zo had ik uit de flaptekst geconcludeerd – mysterieus verdwenen was, of in ieder geval zou proberen hem te vinden. Maar helaas bleek niets minder waar te zijn. Al heel snel kom je er namelijk achter dat het helemaal niet spannend is, dat er helemaal geen mysterieuze verdwijning is of een andere bijzondere verklaring voor het feit dat de jongen niet meer bij Ona langskomt. Al op pagina 4 staat namelijk het volgende: “De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn”. Ik dacht het eerst verkeerd te hebben begrepen, maar een pagina verder staat het er expliciet: ” Sinds de dood van de jongen […]”. Huh? Hoezo is de jongen dood, ik ging toch een boek lezen over zijn verdwijning?

En het hele boek door heeft wat ik verwachtte te lezen invloed gehad op de leeservaring. Tot ongeveer de helft van het boek bleef ik nog half hopen dat er een plottwist zou komen: dat de jongen toch stiekem was weggeglipt, dat er een foutje was gemaakt, dat er in ieder geval iets zou gebeuren. Maar Een buitengewoon gewoon leven stond vol met stukjes over het heden (de tijd waarin de jongen overleden is) en stukken verleden (over de tijd die hij doorbracht bij de oude vrouw).

De flashbacks waren heel origineel vormgegeven, dat moet ik Wood nageven. De jongen moest namelijk voor school iemand op hoge leeftijd interviewen en in het boek lees je de antwoorden van Ona die zijn opgenomen op een bandrecorder, zonder dat je expliciet de vragen van de jongen er bij kunt zien. Het klinkt wellicht wat bijzonder, maar het werkt. Die manier van presenteren zorgt er ook voor dat de flashbacks op een prettige manier onderscheiden kunnen worden van de andere delen van het boek. Je ontdekt steeds meer over het verleden van Ona door de verhalen die ze vertelt aan de jongen als antwoord op zijn vragen. Door haar bezigheden in het heden en de dingen die ze doet en bespreekt met de ouders van de jongen ontdekt je weer een andere kant van haar: hoe ze zich verhoudt tegenover de volwassenen om haar heen, hoe zelfstandig ze is, en hoe koppig soms ook.

Maar toch… Als je alles leest terwijl in je achterhoofd nog de gedachte rondspookt dat de jongen wellicht toch nog terugkomt, dat er nog een plottwist kan komen en dat het allemaal wel heel ver verwijderd is van wat je verwachtte te lezen kun je er gewoon stukken minder van genieten. Al met al vond ik Een buitengewoon gewoon leven geen prettige leeservaring. Ik weet niet wat ik er van gevonden zou hebben als ik de achterflap niet gelezen zou hebben. Misschien had ik het dan met een heel andere insteek gelezen en had ik er veel meer uit kunnen halen.

Deel deze post!Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Email this to someone
email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *