Leven en laten leven – Hendrik Groen

Cover van het boek Leven en laten leven

Als je in de afgelopen twee weken nog in een winkelstraat hebt gelopen kan het je niet ontgaan zijn: de nieuwste Hendrik Groen is verschenen! Ik heb in Amersfoort en Utrecht al boekhandels gezien waar de hele etalage vol stond met allerlei leuke groengekleurde versieringen om de publicatie van het derde boek van Hendrik Groen feestelijk aan te kleden. Zelf kon ik haast niet wachten om Leven en laten leven te lezen. Ik vond Pogingen iets van het leven te maken en Zolang er leven is beide fantastisch en had dan ook enorm hoge verwachtingen van Leven en laten leven. Maar zijn die verwachtingen wel waargemaakt?

In de eerste twee boeken schreef Hendrik Groen (een pseudoniem van Peter de Smet) over een man in een bejaardentehuis die nog probeert om met een groepje vrienden zoveel mogelijk plezier te hebben. In dit derde boek laat Hendrik dat verhaal los: Leven en laten leven staat los van de eerste twee boeken en is een opzichzelfstaand verhaal. De hoofdpersoon in dit derde boek is Arthur Ophof. Hij werkt bij een bedrijf dat handelt in toiletpapier en staat elke dag in de file. Thuis wacht hem dan een saaie avond met zijn vrouw, met wie hij al lang geen sterke band meer heeft. Ze hebben geen kinderen kunnen krijgen en hun leven is een beetje een sleur geworden. Arthur is helemaal niet tevreden met de sleur die zijn leven is: hij wil reizen, hij wil iets leuks doen met zijn leven, hij wil weg bij zijn vrouw en zijn saaie dorp. En als dan de markt voor toiletpapier een beetje inzakt en Arthur wordt ontslagen gaat er een wereld voor hem open: wat houdt hem nog tegen om zijn eigen dood in scène te zetten en zijn ontslagpremie te gebruiken om te verhuizen naar Italië?

Hoewel het concept wellicht een beetje vreemd klinkt (wie zet er nou zijn eigen dood in scène om zijn vrouw thuis achter te laten en zelf te gaan zonnen in Italië), zit de kracht van Leven en laten leven juist in de herkenbare situaties. De avonden op de bank met een kopje koffie, de verjaardagen waar in een kring wordt gepraat en er af en toe een schaal met kaas en leverworst langskomt, op vakantie gaan buiten het seizoen omdat dat zo lekker goedkoop en rustig is… Alle burgerlijke clichés komen voorbij. Het boek staat vol met korte stukjes waar je als lezer even om moet grinniken.

De file is langer dan normaal. Ik zit nu al een kwartier achter het bestelbusje van een Volendammer vishandel. VIS! OMDAT HET ZO LEKKER IS! staat er op de achterklep. Echte dichters, die Volendammers.
(pagina 15)

Stukjes als bovenstaande zijn zo lekker droog dat je niet anders kunt dan glimlachend verder lezen. Door deze humor en de o-zo-herkenbare situaties ben je door het boek heen voordat je het goed en wel doorhebt. Dat komt waarschijnlijk ook mede omdat het plot niet veel dieper is dan de samenvatting die ik al gaf: er volgen geen spannende delen, geen diepzinnige of romantische passages en ook zijn er niet echt delen in het boek die je aan het denken zetten. Maar is dat wel altijd nodig in een roman?

En wie echt wil kan in Leven en laten leven misschien ook wel een levensles vinden. Iets als ‘probeer iets leuks van je leven te maken’, of ‘neem af en toe een risico als je iets graag wilt’, of ‘verlaat vooral de vrouw die al jaren en jaren goed voor je is geweest zonder overleg en zadel haar op met de gevolgen van je in scène gezette dood’. Want waar Hendrik Groen als personage in de eerdere boeken een sympathieke oude man was, die met vrienden tegen het bestuur van het bejaardentehuis in opstand kwam, had ik als lezer niet veel sympathie voor Arthur Ophof. Het is niet zo dat ik het echt een vervelend mannetje vond en hij is wel degelijk heel grappig, maar zijn beweegredenen kwamen op mij vrij egoïstisch over. En dat maakte het wel lastiger om me helemaal in het verhaal te verliezen. Er was geen underdog die ergens tegen in opstand kwam, maar alleen een man van middelbare leeftijd die niet helemaal tevreden was. Toch vond ik Leven en laten leven een heerlijk humoristisch boek. Hendrik Groen beheerst nog altijd de kunst om me van begin tot eind te laten lachen en dat is een kunst die niet veel schrijvers beheersen. Een absolute aanrader voor alle Hendrik Groen-fans!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *