Audioboeken – ja of nee?

Wat lezen betreft ben ik gek op het standaardplaatje. Kacheltje aan, kopje thee, stukje chocolade en een dik papieren boek op schoot om lekker een paar uur achter elkaar te lezen. Maar tegenwoordig zijn er ook zoveel andere (handige) manieren om boeken te ontdekken. Ik heb op Ilona Leest al een paar keer gepraat over boeken die ik op mijn eReader heb gelezen, en ook heb ik benoemd dat ik een abonnement heb op Elly’s Choice (sinds kort heet dat overigens geen Elly’s Choice meer maar Bookchoice). En naast e-boeken bestaan er natuurlijk ook nog audioboeken. Die vorm van ‘lezen’ heb ik laatst herontdekt, en ik wil er graag eventjes met jullie over praten.

Mijn broertje heeft een flinke reistijd van huis naar de universiteit: elke dag zit hij in totaal zo’n drie uur in de bus. Hij luistert dan vaak naar boeken: zo zijn die uren geen verspilde tijd geweest en word je ook niet misselijk van lezen in een bus. Nu heb ik geen dagelijkse reistijd van drie uur, maar ook ik moet met de trein naar de universiteit toe en elke dag denk ik dat ik toch gemiddeld een uur verspil aan voor me uit staren in de trein en van station naar de universiteit lopen. Zonde, toch? Geïnspireerd door mijn broertje besloot ik mijn tijd wat nuttiger te besteden en Storytel te downloaden.

 

 

(afbeeldingen via www.storytel.nl)

Op zich beviel Storytel heel goed, maar na de gratis proefperiode van 14 dagen besloot ik om mijn abonnement niet te verlengen voor €9,99 per maand. Ik heb simpelweg geen hondertwintig euro per jaar over voor audioboeken. Maar ik miste het luisteren naar boeken tijdens het reizen wel, dus ik ging op zoek naar een goedkopere dienst die me hetzelfde zou kunnen bieden. Toen ik ging nadenken over een goedkope manier om aan boeken te komen dacht ik eigenlijk direct: natuurlijk, de Bibliotheek! De Bibliotheek heeft ook audioboeken die je kunt lenen via de Luisterbieb-app. Heel goedkoop natuurlijk: een abonnement op de bibliotheek kost voor een student zo’n vijfentwintig euro per jaar en daar zit dan alles al bij inbegrepen. Maar goed, jullie weten door mijn blogpost Ode aan de bibliotheek al dat ik een fan ben van de bieb dus dat zal ik niet eindeloos blijven herhalen. Ik zal me in deze post focussen op de Luisterbieb-app.

 

 

 

(afbeeldingen via http://www.bibliotheek.nl/luisterboeken.html)

De Luisterbieb-app is beschikbaar voor via de App Store van Apple en de Google Play Store voor Andriod. Hoewel het aanbod (nog) niet zo groot is als dat van een dienst als bijvoorbeeld Storytel staan er echt honderden boeken op de app die je kunt downloaden en luisteren. Het leuke is dat je ook als niet-lid een tijdje kunt proberen of het luisteren via de Luisterbieb-app je bevalt. Het aanbod is wat beperkter, maar het principe is precies hetzelfde dus als je nog geen lid bent van de bibliotheek hoeft dat je in het begin niet te weerhouden om toch de Luisterbieb-app te gebruiken. De bibliotheek geeft ook speciale aandacht aan een gedeelte van de app dat ze ‘Luisteren voor je lijst’ noemen. Speciaal voor leerlingen die niet erg houden van papieren boeken lezen, of leerlingen die net als ik audioboeken handig vinden om reistijd op te vullen, is er een lijst gemaakt met boeken die op de leeslijst van VMBO, HAVO en VWO staan. Ideaal voor middelbare scholieren! Zoals je wel weet zijn de leeslijsten vaak goede literatuur dus ook iedereen die al van de middelbare school af is kan van dit gedeelte van de app goed gebruik maken.

Ik gebruik de app nu al een tijdje en hij bevalt me heel erg goed. De UI is duidelijk, het downloaden gaat gemakkelijk en het aanbod is groot. En aangezien ik toch al lid ben van de bibliotheek om alle andere redenen voelen deze audioboeken als een soort cadeautje dat ik gratis extra krijg van de bibliotheek. Ik hoop dat ‘Luisteren voor je lijst’ voor middelbare scholieren die niet zo gek zijn op lezen toch een manier is om met leuke boeken in aanraking te komen, en dat de uren die we voorheen verspilden met reizen nu goed gebruikt worden omdat we toch iets nuttigs doen.

Luister jij ook weleens naar een audioboek? Welke app of dienst gebruik je daarvoor?

‘The Story of Art’ – E.H. Gombrich

Een tijd geleden schreef ik al over kunstboeken in de post Uit de kunst. Daar gaf ik al een aantal redenen waarom het lezen van kunstboeken zo leuk kan zijn. Naar mooie afbeeldingen kijken en tegelijkertijd een heleboel leren: een ideale combinatie! Meestal blader ik kunstboeken door, op zoek naar de mooiste kunstwerken, en dan lees ik de stukjes informatie die bij dat specifieke kunstwerk horen. Maar The Story of Art door E.H. Gombrich heb ik nu helemaal van begin tot eind gelezen!

Foto van het boek The Story of ArtOp de universiteit volg ik meestal vakken over rechten of literatuur, zodat ze bij mijn studies passen. Maar ik ben ook geïnteresseerd in kunst en samen met een vriendin besloot ik om dit jaar een introductievak kunstgeschiedenis te volgen. Gewoon puur voor de lol. De naam van dat vak? The Story of Art. In acht weken tijd moesten we The Story of Art niet alleen gelezen hebben, maar ook een groot gedeelte van de afbeeldingen weten te duiden (oftewel, we moesten in een zogenaamde afbeeldingentoets de titel, de naam van de kunstenaar, het jaartal en vaak ook nog de locatie, soms ook nog de stijl of kunstvorm kunnen opnoemen…) wat allemaal bij elkaar best zwaar was. Maar wat ben ik blij dat ik door dit vak de motivatie had om The Story of Art helemaal te lezen, want wat is dat een geweldig boek!

In The Story of Art beschrijft Gombrich in sneltreinvaart alle westerse kunst, van grotschilderingen en piramides tot Dalí en Pollock. Het boek is redelijk groot en een krappe 700 pagina’s dik. Dat lijkt misschien veel, maar dat is het niet als je de gehele westerse kunstgeschiedenis moet beschrijven. Maar Gombrich heeft op de een of andere manier een lopend verhaal van het geheel kunnen maken. Hij beschrijft de problemen die kunstenaars tegenkwamen en welke oplossingen ze daarvoor bedachten, en dan een paar voorbeelden daarvan. Naast schilderijen praat hij ook over architectuur en beeldhouwkunst. The Story of Art is vooral geschreven voor jongeren die iets willen leren over kunst en Gombrich maakt de kunst die hij beschrijft heel toegankelijk. Het is voor iedereen, of je nou al iets weet van kunst of niet, heel goed te begrijpen waar hij het over heeft omdat hij niet met termen en moeilijke woorden strooit maar gewoon vertelt wat er allemaal aan de hand was in de wereld van de kunst in de tijd die hij beschrijft.

Pagina's 194 en 195 uit het boek The Story of ArtOp deze foto zie je pagina’s 194 en 195 uit het boek. De foto’s in het boek zijn haarscherp en geprint op een goede kwaliteit papier. Links zie je hoe mooi een foto van twee beelden kan zijn. Schilderijen zijn natuurlijk iets makkelijker, die zijn immers plat en zijn vaak een makkelijke vorm, maar om een goed idee te geven van hoe een beeld er in zijn geheel uitziet moet je een goede foto maken die je niet alleen de voorkant laat zien. Maar om wat grote kunstwerken goed tot hun recht te laten komen zitten er in The Story of Art ook een aantal “uitklappagina’s” zoals deze:

Foto van uitklappagina met kunst van Pollock

Hier zie je One, (number 31, 1950) van kunstnaar Jackson Pollock, dat hij maakte in 1950. Door de vorm en het formaat van dit kunstwerk komt het niet tot zijn recht als je hem gewoon op een normale pagina wat kleiner laat zien. Het maakt The Story of Art zoveel leuker dat er ook zulke handige manieren zijn bedacht om alles zo mooi mogelijk uit te laten komen.

Binnenflap van The Story of Art, reprints e.d.The Story of Art verscheen voor het eerst in 1950. Natuurlijk is er heel veel veranderd sindsdien en daarom zijn er steeds weer nieuwe drukken met aanpassingen verschenen.  Maar het is altijd handig om tijdens het lezen van dit boek in je achterhoofd te houden dat het geschreven is in de eerste helft van de twintigste eeuw. Dat maakt niet alles wat Gombrich zegt over moderne kunst gelijk irrelevant, maar zijn kritische houding tegenover de vele experimenten van kunstenaars eind twintigste eeuw kun je misschien beter met een korreltje zout nemen. En ook belangrijk om niet te vergeten: The Story of Art gaat over westerse kunst. Heel af en toe noemt Gombrich Aziatische en Afrikaanse kunst wel, maar daar gaat het boek gewoon niet over.

Mocht je na deze blogpost enthousiast zijn geworden: het boek kost maar €25,99 (klik hier voor meer info). Als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in kunst is dit echt een van de beste investeringen die je kunt doen. Of als je nog een leuk cadeau moet bedenken voor iemand die graag naar musea gaat: met een boek als The Story of Art zit je helemaal gebakken. Het is oprecht een van de mooiste boeken die ik ooit in mijn handen heb gehad.

‘Alsof het voorbij is’ – Julian Barnes

Cover van het boek 'Alsof het voorbij is' door Julian BarnesAlsof het voorbij is is geen recent verschenen roman. Sterker nog: het werd voor het eerst in Nederland gepubliceerd in 2011. Maar ik ben al een aantal maanden lid van Elly’s Choice. Ik betaal elke maand €2,99 en krijgt in ruil daarvoor tien e-boeken. Die tien boeken kunnen van alles zijn: bekende of onbekende romans, fictie of non-fictie, Nederlandse of buitenlandse auteurs, en oudere of nieuwere boeken. In januari bijvoorbeeld zat in mijn pakket naast het al wat oudere Alsof het voorbij is van Julian Barnes ook Judas van Astrid Holleeder, een heel recente roman. Voor ieder wat wils dus.

Titel: Alsof het voorbij is
Auteur: Julian Barnes
ISBN: 9789045020198

Julian Barnes is een bekende auteur van literaire werken. Hij won met Alsof het voorbij is in 2011 onder andere de Man Booker Prize. Maar anders dan je misschien zou verwachten van een boek dat veel prijzen wint is het geen dik boek (het heeft ongeveer 170 pagina’s) en het is ook helemaal niet moeilijk te lezen. Het verhaal is goed te volgen en hoewel er in 170 pagina’s veel gezegd en gedaan wordt is het niet complex. Een aanrader dus voor iedereen die heel voorzichtig wil proberen om dit jaar ook wat meer literair verantwoorde boeken te lezen naast “ontspanningsromans” als die van Santa Montefiore of Sarah J. Maas.

In Alsof het voorbij is vertelt Tony Webster zijn levensverhaal. Hij blikt terug op zijn jeugd en denkt dan vooral aan zijn vriendschap met de intelligente Adrian Finn. Adrian sloot zich aan bij het vriendengroepje waarin Tony al zat met twee andere jongens en hij bracht een hele nieuwe dimensie met zich mee. Door de jaren heen verandert en verwatert het contact met de jongens. Tony gaat studeren, krijgt voor het eerst een vriendinnetje, krijgt een prima baan, hij trouwt, wordt vader en scheidt. Een heel normaal leven. Maar dan komt Tony opnieuw in contact met zijn eerste vriendinnetje door een erfenis die hij plotseling van iemand krijgt, en ontdekt hij dat hij veel dingen in zijn leven half vergeten was of in een ver hoekje in zijn hersenen had weggedrukt.

Door het hele boek heen speelt Barnes met thema’s als geheugen, geschiedenis en menselijke relaties. Hij laat de personages er over praten maar laat ook de gebeurtenissen in de roman weerspiegelen dat het menselijk geheugen niet perfect is. De geschiedenis kan nooit objectief en volledig naar waarheid verteld worden omdat iedereen zich dingen net anders kan herinneren.

Ik vond Alsof het voorbij is een heerlijk boek om te lezen. Mocht je graag op een e-reader of tablet lezen kan ik je zeker aanraden om voor die paar euro een abonnement te nemen op Elly’s Choice, want in januari zit dit boek in het pakket. En mocht je niet gek zijn op digitaal lezen durf ik te wedden dat je plaatselijke bibliotheek ook wel een exemplaar heeft. Het is immers niet zomaar een boek.

‘De grond onder onze voeten’ – Jesús Carrasco

Cover van het boek De grond onder onze voetenDit boek ziet er niet alleen prachtig uit, maar heeft me ook op een bepaalde manier geraakt. Het is lastig om te omschrijven wat het precies was, maar dit boek doet iets met je. Carrasco is een auteur die van schrijven weer een kunstvorm maakt.

Titel: De grond onder onze voeten
Auteur: Jesús Carrasco
ISBN: 9789029091480

In 2016 verscheen bij uitgeverij Meulenhoff het tweede boek van auteur Jesús Carrasco: De grond onder onze voeten. Zijn debuutroman De vlucht werd internationaal ontzettend goed ontvangen en er werd daarom ook veel aandacht besteed aan het verschijnen van De grond onder onze voeten. Ik ben abonnee van het NRC Handelsblad en in die krant stond een uitgebreid interview met Carrasco en volgens mij is in alle grote kranten van Nederland wel een recensie verschenen. Ik kreeg een exemplaar opgestuurd van de uitgeverij om te recenseren. Ik ben nog niet vaak zo onder de indruk geweest van een boek.

Hoewel nooit expliciet wordt verteld waar of wanneer het verhaal zich afspeelt is het voor de lezer duidelijk dat er net een oorlog is geweest. Het verhaal draait voornamelijk om twee personages. De eerste is een vrouw die aan de overwinnende kant van de oorlog heeft gestaan. Haar man had een hoge positie in het leger en ze wonen in een groot huis op het platteland in het overwonnen gebied. Ze moet voor haar man zorgen omdat hij na de oorlog bedlegerig is geraakt, maar ze houdt niet (meer) van hem. Hij is gemeen en behandelt haar als een hulpje. Op een dag ontdekt ze in de moestuin een man, de andere hoofdpersoon in het verhaal. Het is duidelijk dat deze man een zwaar leven achter de rug heeft. Hij spreekt niet en lijkt amper in staat om ook maar iets te doen, maar er gaat iets van hem uit wat de vrouw (Eva) intrigeert. Dus ze geeft hem te eten en houdt voor de autoriteiten verborgen dat er een ‘inlander’ bij haar in de tuin verborgen is.

Stukje bij beetje ontdekt de lezer wat de man in de tuin allemaal heeft meegemaakt. De huidige tijd wordt verteld vanuit het perspectief van Eva en die passages worden afgewisseld met verhalen over het leven van de man. Verhalen over hoe de oorlog zijn gezin uit elkaar heeft gerukt, verhalen over werkkampen en mishandeling. De grond onder onze voeten is op een bepaalde manier kil geschreven, zodat alles bij de lezer nog harder binnenkomt. Ook Eva leert door het boek heen meer over het leven van de man. Hoewel hij geen samenhangend verhaal vertelt kan ze door zijn gemompel wel een beeld schetsen van wat er gebeurd moet zijn. En Eva begint meer en meer te voelen wat ‘haar’ mensen anderen hebben aangedaan.

De grond onder onze voeten is geen boek dat je even tussendoor leest. Het grijpt je aan en hoewel het verhaal niet bijzonder complex is moest ik toch de hele tijd mijn aandacht echt bij het boek houden om alles goed in me op te kunnen nemen. Carrasco houdt van poëtische omschrijvingen van natuur en zijn zinnen zijn daarom soms wat vaag en lang. Dat is een stijl waar je als lezer van kunt houden, maar omdat ik er niet gek op ben is dat een van de weinige dingen aan De grond onder onze voeten die me tegenvielen. Desondanks heb ik op Goodreads dit boek 5 sterren gegeven en ik denk dat het verhaal me nog lang zal bijblijven.

‘Koekoeksjong’ – Robert Galbraith (J.K. Rowling)

Foto van het boek Koekoeksjong van Robert Galbraith / J.K. RowlingIn de vakantie is er niets zo fijn als een boek van meer dan 500 pagina’s lezen waar je jezelf helemaal in kunt verliezen. Koekoeksjong is met zijn 519 pagina’s een lijvig boek maar ik heb me geen moment verveeld: het is een van de leukste detectives die ik ooit heb gelezen.

Titel: Koekoeksjong
Auteur: Robert Galbraith (pseudoniem van J.K. Rowling)
ISBN: 9789022569122

In 2017 is het precies twintig jaar geleden dat Harry Potter and the Philosopher’s Stone uitkwam, het eerste boek van J.K. Rowling dat werd uitgegeven. Iedereen weet natuurlijk hoe ontzettend succesvol deze serie werd en J.K. Rowling werd wereldberoemd. Maar ze wilde graag bewijzen dat ze ook over andere dingen dan magie kon schrijven, en dat ze ook voor volwassenen interessant kon zijn. Eigenlijk kun je in de boeken over Harry Potter al een beetje ontdekken dat Rowling gek is op het ontrafelen van mysteries. Een detective schrijven leek dan ook best een logische stap. Maar als haar eigen naam op het boek zou staan zou het alleen daarom al goed verkopen, zo dacht Rowling, en ze wilde juist bewijzen dat ze ook goed kon verkopen zonder die hele Harry Potter heisa. En daarom werd de naam Robert Galbraith in het leven geroepen. Het idee was leuk, maar natuurlijk lekte al heel snel uit dat Robert eigenlijk Joanne heet en het pseudoniem verloor dus elk nut. Iedereen weet nu dat het eigenlijk Rowling is die schrijft over detective Cormoran Strike.

Koekoeksjong is het eerste deel in een serie over oorlogsveteraan Cormoran Strike, een man met een nogal mislukt liefdesleven en schulden die onmogelijk terug te betalen lijken. Nadat hij gewond is geraakt tijdens de oorlog moest hij een deel van zijn been laten amputeren, en hij loopt nu met een prothese. In hartje Londen heeft hij nu een eigen zaak: hij is privédetective. Hij pluist alles uit, van het bekijken of echtgenotes vreemdgaan tot eventuele moordzaken. Via een uitzendbureau komt Robin, een slimme jong vrouw, tijdelijk voor hem werken. Op diezelfde dag komt John Bristow binnen: zijn zus is van een hoge verdieping naar beneden gevallen en is overleden. De politie houdt het op zelfmoord, maar Bristow denkt dat er meer aan de hand is…

Ik ben gek op boeken die de spanning weten vast te houden tot het eind, maar als je mijn blog al een tijdje volgt weet je dat ik thrillers al snel te eng vind omdat ik me heel erg inleef in de boeken die ik lees. Koekoesjong was spannend zonder bloederig te zijn, en ging over (zelf)moord zonder dat ik bang werd van elk geluidje in huis. De personages waren interessant en goed neergezet en het was leuk om Cormoran en Robin te volgen in het verhaal. Ook vond ik het plot sterk: ik had van tevoren niet door wat het einde zou zijn en dat is natuurlijk precies de bedoeling van een goede detective. Wel vond ik dat er soms erg veel woorden werden gebruikt om weinig dingen te zeggen, door veel bijvoeglijk naamwoorden en onnodige vergelijkingen. Maar dat is een kwestie van smaak: misschien vinden andere lezers die uitgebreide omschrijvingen van alles wel prettig.

Al met al vond ik Koekoeksjong een prettig boek om te lezen. Het ideale begin van 2017 en een aanrader voor iedereen die wel van spanning houdt, maar voor wie thrillers vaak toch net te eng zijn. Leuk om te weten: de BBC werkt aan een televisieserie over privédetective Cormoran Strike! Acteur Tom Burke zal de rol van Cormoran Strike op zich nemen. Hopelijk wordt de serie ook in Nederland uitgezonden als het zo ver is.

Foto van acteur Tom BurkeDit is een foto van acteur Tom Burke, die Cormoran Strike zal spelen in de serie die nu door de BBC gemaakt wordt. Foto via Hypable.

‘Hark! A Vagrant’ – Kate Beaton

Cover van het boek Hark! A Vagrant van Kate BeatonIk kan niet zeggen dat ik vaak graphic novels of comics lees, maar als er net zulke goede zijn te vinden als Hark! A Vagrant van Kate Beaton moet ik daar misschien wel mee gaan beginnen.

Titel: Hark! A Vagrant
Auteur: Kate Beaton
ISBN: 9780224094146

Kate Beaton is op internet een bekende naam. Ze tekent al jaren grappige strips, meestal net zulke korte als je in een krant zou vinden. Haar tekeningen zijn simpel en zwart-wit en de verhaaltjes zijn meestal niet langer dan ongeveer drie of zes tekeningen. Ze heeft geschiedenis gestudeerd en verwerkt dan ook veel van die interesse in haar strips. Maar het belangrijkste element dat in elk verhaal terugkomt: humor. Voor Kate Beaton is de strip pas af als er een flinke dosis humor of een hele vreemde twist in het verhaal zit. Aangezien ze vaak haar hele strip baseert op geschiedenis of literatuur is het handig als je een grote algemene kennis hebt als je dit boek wilt oppakken. Maar ook als je niet zoveel weet van veel verschillende onderwerpen kun je Hark! A Vagrant lezen: de kans dat je dan even Google bij de hand moet houden om dingen op te zoeken is dan gewoon wat groter. Soms plaatst Beaton onder een strip een heel klein beetje uitleg zodat haar lezers de grap niet zullen missen, maar vaak moet je jezelf weten te redden. Neem bijvoorbeeld de volgende strip, die via de website van Kate ook te vinden is:
Dude Watching with the Brönte Sisters door Kate Beaton
De humor van bovenstaande strip gaat helemaal langs je heen als je geen idee hebt wie de Brönte zussen zijn, of waar ze over schreven. Maar als je dat wél weet is de strip heel slim in elkaar gezet en vind je het (waarschijnlijk) heel erg grappig. Ik heb in ieder geval tijdens het lezen van Hark! A Vagrant meerdere keren hardop moeten lachen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat er ook zeker strips tussen zaten die ik niet in één keer begreep.

Als je nieuwsgierig bent geworden: Kate Beaton is op internet vooral bekend geworden door haar eigen website, www.harkavagrant.com. Daar heb ik ook bovenstaande strip vandaan via de link www.harkavagrant.com/index.php?id=202, en die strip staat ook in het boek. Voordat je besluit om ook echt het boek aan te schaffen kun je dus op haar website even een kijken nemen of je haar stijl kunt waarderen. En zo niet? Dan ligt dat waarschijnlijk aan jezelf, omdat je niet genoeg weet om haar grappen te snappen… (grapje natuurlijk).

De Grijze Jager – John Flanagan

De Grijze Jager, wie kent het niet? Het is een van de meest populaire kinderboekenseries, geschreven door de Australische auteur John Flanagan. Jaren geleden kreeg ik van mijn broertje het eerste deel voor mijn verjaardag en door de jaren heen heb ik van alle twaalf de delen genoten. Helaas heeft Flanagan aangegeven dat het twaalfde deel van de De Grijze Jager serie het laatste deel zal zijn en daarmee komt een einde aan een van de leukste series die ik ooit heb gelezen.

161105 De Grijze Jager 1

In 2007 verscheen het eerste deel van de serie in Nederland: De ruïnes van Gorlan. Daarin worden bekende personages als Will, Halt en Arnaut geïntroduceerd en begint het spannende verhaal van Will als Grijze Jager.

Will is een wees en hij groeit samen met andere weeskinderen op in een weeshuis in Araluen. Tijdens het lezen weet je niet precies in welke tijd het zich allemaal afspeelt, maar alle ridders, koningen en de manier van leven lijken op een soort Middeleeuwen te duiden. Will wil ook heel graag een ridder worden, maar hij is niet groot en sterk genoeg en wordt daarom afgewezen voor de krijgsschool. Maar Will hoeft niet lang te treuren: Halt, de beroemdste en beruchtste Grijze Jager van het koninkrijk wil hem wel als leerling aannemen en hem ook opleiden tot Grijze Jager.

Grijze Jagers zou je kunnen vergelijken met een soort speciale politie-eenheid. Ze sporen misdadigers op en gaan op missies naar het buitenland om bijvoorbeeld gevangen te bevrijden. Ze worden hard getraind en kunnen goed overweg met pijl en boog. Halt leidt Will op tot één van de beste Grijze Jagers die het koninkrijk ooit gezien heeft en samen gaan ze op veel spannende avonturen.

De Grijze Jager is echt een kinderboekenserie. De boeken hebben geen volwassen toon, de personages blijven lekker oppervlakkig en veranderen amper en hoewel alle belangrijke personages andere eigenschappen hebben zijn ze wel allemaal reuze aardig en doen ze nooit expres iets gemeens. En natuurlijk het belangrijkste: uiteindelijk komt altijd alles weer goed. Hoewel het een kinderboekenserie is en ik ondertussen eenentwintig jaar oud ben en dus eigenlijk volwassen lectuur zou moeten lezen, vind ik het toch jammer dat Flanagan heeft besloten een punt te zetten achter de verhalen over Will. Volgens mij komen er nog wel wat boeken uit die plaatsvinden in dezelfde wereld, maar de verhaallijn van Will als Grijze Jager is daar geen onderdeel meer van. En met het einde van De Grijze Jager komt er een einde aan mijn tijd met kinderboeken. Er is geen enkele serie meer waar ik eigenlijk te oud voor ben maar die ik toch blijf lezen omdat ik er aan begonnen ben toen ik nog wat jonger was. Nu ben ik écht, officieel en 100%, volwassen.

Mocht je een jonger broertje of zusje hebben die toevallig binnenkort jarig is, of een van je neefjes’ of nichtjes’ lootje hebben getrokken met Sinterklaas dit jaar: geef ze De ruïnes van Gorlan als cadeau. Ik weet zeker dat De Grijze Jager serie het nog in zich heeft om een heleboel lezers aan zich te binden. En naast lezers misschien ook wel kijkers. Het gerucht gaat namelijk dat De Grijze Jager verfilmd gaat worden*:161105-knipsel-wikipedia-de-grijze-jager

 

 

 

Dus wie weet, heel misschien is mijn kindertijd nog niet helemaal voorbij. Want ja, als de boeken verfilmd worden moet ik natuurlijk wel alle films ook bekijken!

* Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Ranger%27s_Apprentice#Movie. Van die pagina komt ook het screenshot.

‘De eenzame postbode’ – Denis Thériault

Cover van het boek De eenzame postbode door Denis ThériaultVorige week verscheen bij uitgeverij Meulenhoff De eenzame postbode, een erg schattig en leuk boek geschreven door Denis Thériault. Ik kreeg een recensie-exemplaar opgestuurd en heb dit boek in één dag tijd uitgelezen. Vijf van de vijf sterren!

Titel: De eenzame postbode
Auteur: Denis Thériault
ISBN: 9789029089913

De eenzame postbode is een klein boekje: het heeft maar 150 pagina’s en de marges zijn ook best ruim. De hardcover is van stof en heeft een mooie zachtgroene / wittige stofbeschermer (en ik vind zelf de Japanse kers die op de cover staat heel mooi). Het is geen dikke pil waar je een paar weken mee zoet bent, maar dat hoeft ook niet altijd. Niet alle boeken kunnen zo dik zijn als Oorlog en Vrede van Tolstoj of Het spel der tronen van George R.R. Martin. Toch is De eenzame postbode geen leeg, nietszeggend boek. De 150 pagina’s worden door Thériault goed benut om het verhaal van Bilodo uit de doeken te doen.

Bilodo is een jongeman van zevenentwintig jaar oud en hij werkt bij de post. Hij sorteert ‘s ochtends eerst alle post in een sorteercentrum en brengt alle brieven daarna bij iedereen rond. Maar Bilodo is geen hele eerlijke postbezorger… Niemand weet het, maar soms neemt hij brieven mee uit het sorteercentrum, stoomt ze ‘s avonds thuis open en leest ze dan. De volgende dag brengt hij ze wel echt weg, maar van alle brieven maakt hij kopietjes zodat hij ze later nog eens kan lezen. Hij krijgt zelf eigenlijk nooit post (in ieder geval geen persoonlijke brieven) en hij vindt het heerlijk om toch onderdeel te zijn van een briefwisseling waarin hij eigenlijk niet thuishoort. Bilodo is vooral gek op de brieven die de geheimzinnige Ségolène verstuurt: ze schrijft eens in de zoveel tijd een haiku. Bilodo is diep onder de indruk van de dichtkunsten van Ségolène en wil eigenlijk zélf contact met haar hebben. Maar ja: hoe kan Bilodo contact met haar opnemen als de manier waarop hij haar “leerde kennen” het stiekem lezen van haar gedichten was?

Thériault maakt Bilodo niet per se realistisch, maar dat hoeft ook niet. Op de een of andere manier past zijn vreemde persoonlijkheid gewoon heel goed bij het verhaal. Er gebeuren een aantal onverklaarbare dingen maar het is tijdens het lezen helemaal niet vervelend dat ze onverklaarbaar zijn. Het lijkt bijna alsof er in de wereld van Bilodo en Ségolène een beetje meer magie is dan in de echte wereld. Als lezer leef je oprecht mee met Bilodo, die eigenlijk gevangen zit in zijn eenzaamheid, omringd met brieven die nooit voor hem geschreven zijn. Het is een treurig beeld en De eenzame postbode is daardoor ook een bitterzoet verhaal. Ik heb genoten van het lezen en zou iedereen die een middagje of avondje niets te doen heeft om De eenzame postbode eens te lezen!

‘Vallen’ – Jackie van Laren

Cover van het boek 'Vallen' door Jackie van LarenDeze zomer verscheen bij uitgeverij Boekerij Vallen, een roman geschreven door Jackie van Laren. Zoals de ondertitel (Voor je het weet ben je verliefd…) al doet vermoeden is Vallen een chicklit. Hoewel ik vaak niet gek ben op romans die als belangrijkste thema “liefde” of “verliefdheid” hebben besloot ik om dit boek een kans te geven.

Titel: Vallen
Auteur: Jackie van Laren
ISBN: 9789022577226

 

Boekerij stuurde mij een recensie-exemplaar van het boek en gelijk toen ik het uit de doos haalde viel me al op dat het boek goede kwaliteit uitstraalt. De vormgeving vind ik heel mooi gedaan: het boek ziet er goed uit, en voelt stevig. Die klavertjes vier die je kunt zien op de cover zijn ook op andere plekken in het boek verwerkt. De druk is netjes en de pagina’s voelen fijn, en de cover heeft een glanslaagje. Aan de buitenkant was dus alles oké, en toen werd het tijd om Vallen ook daadwerkelijk te lezen om te kijken of aan de binnenkant ook alles oké is.

In Vallen volgen we de jonge vrouw Anne. Zij is een serieuze, rustige persoonlijkheid en woont al een tijd samen met haar vriend Ian. Haar leven lijkt op het eerste gezicht prima: ze heeft een goede baan bij een tijdschrift en Ian is hard op weg om een belangrijke politicus te worden. Maar hoewel haar leven op papier heel goed lijkt, verveelt Anne zich eigenlijk nogal en is ze stiekem niet écht gelukkig. Maar dat lijkt allemaal te veranderen als ze mee mag op tournee met een wereldberoemde band omdat ze tijdens een interview met Rory, de zanger van de band, heeft laten zien dat ze zo goed overweg kan met zijn zoontje. Ze mag dus eigenlijk mee op tournee als een soort nanny of oppas, en mag in ruil hiervoor een artikel schrijven over de tournee voor het tijdschrift waar ze werkt.

Tijdens de tournee wordt Annes leven helemaal op zijn kop gezet. Hoewel ze heel druk is met zorgen voor kleine Row (het zoontje van Rory), heeft ze tijd genoeg om alle crewleden goed te leren kennen. Het tourleven verschilt enorm van haar gewone leven: er zijn wilde feesten, drank- en drugsgebruik en ook flink wat seks met vreemdelingen. De bandleden zijn niet anders gewend, ze gaan immers al jaren op tournee, maar voor Anne is het allemaal nogal schokkend. En toch… ondanks zijn wilde kanten lijkt Rory ook wel erg aardig. Hij is lief voor zijn zoontje en komt vaak voor Anne op. Langzaamaan valt Anne voor hem, maar ze vindt het heel moeilijk om zich over te geven aan deze verliefdheid terwijl ze weet dat thuis Ian nog op haar zit te wachten…

Het verhaal is, zoals je ziet, inderdaad nogal typisch chicklitterig. Hoewel Jackie van Laren haar best doet om ook buiten de verliefdheid om een verhaal neer te zetten, blijft de nadruk wel gedurende 400 pagina’s liggen op de relatie tussen Rory en Anne. Maar ik kan niet ontkennen dat het verhaal vlot is geschreven: er gebeurt constant iets en Anne blijft niet hangen in haar verliefdheid maar probeert ook echt om iets uit haar tijd met de band te halen. Het leukste personage vond ik de kleine Row: hij is erg schattig en verstoort op een grappige manier een paar kleffe scènes.

Al met al vond ik het niet vervelend om Vallen te lezen: het is echt een prima chicklit. Persoonlijk heeft het boek weinig indruk op me gemaakt, en was het vooral een leuk tussendoortje. Maar ik denk dat als je een fan bent van het genre je Vallen ook zeker een leuk boek vindt!

‘Selma’ – Carolijn Visser

Cover van het boek Selma door Carolijn VisserEerder deze maand, dus in september 2016, verscheen bij uitgeverij Atlas Contact Selma van Carolijn Visser. Gisteravond is Selma door De Wereld Draait Door gekozen als Boek van de Maand. Alle reden dus om dit non-fictie boek ook op Ilona Leest te bespreken!

Titel: Selma
Auteur: Carolijn Visser
ISBN: 9789045024448

Als je mijn blog al een tijdje volgt weet je dat ik gek ben op (waargebeurde) verhalen over het vroegere China. Ik las bijvoorbeeld al Wilde zwanen en De maanparel. Toen ik van Atlas Contact de kans kreeg om dit boek te recenseren greep ik die dan ook met beide handen aan. Selma is het waargebeurde verhaal over een Nederlandse, Joodse vrouw die de Tweede Wereldoorlog in Nederland overleefde. Toen ze daarna in Cambridge ging studeren ontmoette ze daar de Chinese jongeman Chang en ze besloten samen een leven op te starten in China. Maar ook in China was niet alles rozengeur en maneschijn…

Eigenlijk weet iedereen wel iets over het China van de late twintigste eeuw. Er was in die tijd een communistisch regime aan de macht; Mao Zedong was na jaren van strijd de leider geworden en hij voerde vele grote veranderingen door. Huizen werden onteigend, politieke tegenstanders van Mao “verdwenen” en vooral de rang die men had binnen de communistische partij was erg belangrijk voor de status van een gezin. Gelukkig voor Selma had haar man Chang een goede positie binnen de partij: hij was een geronemmeerd psycholoog en werd door zijn collega’s gerespecteerd. Zij hadden dus in het China de jaren vijftig van de twintigste eeuw een prima leven.

Selma en Chang kregen samen twee kinderen: een meisje genaamd Greta en een jongen met de naam Dop. Tijdens de vroege jeugd van de twee kinderen was alles voor de familie nog in orde. Selma had een goede baan en Chang was een hooggeplaatst figuur in de partij. Maar er waren grote veranderingen op komst. Mao wilde dat China een echte wereldmacht werd en bedacht toen De Grote Sprong Voorwaarts. Dit had grote hongersnood tot gevolg, en het aantal doden ten gevolge van dit politieke plan van Mao wordt tussen de 18 en 42 miljoen geschat. In deze tijd had Selma het in China erg zwaar. Zij en haar gezin leden honger en ze moest al haar creativiteit en vindingsrijkheid gebruiken om toch nog aan voldoende eten te komen. Gelukkig voor Selma overleefden zij en haar gezin alle gevolgen van De Grote Sprong Voorwaarts zonder blijvende problemen. Toen kwam echter een culturele revolutie, en de Rode Gardisten wilden van alle kapitalistische geschiedenis af. Gebouwen werden verwoest en mensen die ook maar iets kapitalistisch over zich hadden kregen grote problemen binnen de partij. Selma als buitenlandse en Chang als psycholoog vielen uit de gratie en werden hard aangepakt, met afschuwelijke gevolgen…

Carolijn Visser heeft in Selma de gesprekken die ze heeft gehouden met familieleden gecombineerd met schriftelijke, historische bronnen. Dit zorgt voor een bijzondere mix van persoonlijke en onpersoonlijke informatie. Soms lijkt Selma bijna een roman, en dan komt er opeens weer een opmerking tussendoor waardoor je beseft dat Selma zelf niet aan het woord is en zelf geen input heeft kunnen geven, maar dat het boek eigenlijk een geknutseld geheel is. Dit is niet per se een vervelende manier van lezen maar wel een bijzondere: ik ken weinig boeken die zijn opgezet zoals Selma van Carolijn Visser.

Het levensverhaal van Selma is erg bijzonder. Zij was de enige Nederlandse die gedurende het regime van Mao (dus ten tijde van de Grote Sprong Voorwaarts en de tijd van de Rode Gardisten) in China woonde en die de gevolgen van alle veranderingen van zo dichtbij heeft mee kunnen maken. Haar brieven naar haar familie en bezoekjes die familieleden aan haar brachten zijn nu een grote bron van informatie over een erg indrukwekkende periode in de Chinese geschiedenis. De gevoelens en gedachten van Selma blijven in dit boek nogal oppervlakkig; de gebeurtenisssen worden beschreven, een brief van Selma wordt er bij gehaald en dan zegt Visser iets over hoe Selma zich toen gevoeld zal hebben. Haar ware gevoelens en beweegredenen blijven soms onduidelijk. Dat is natuurlijk logisch, dit is immers geen autobiografie, maar toch is het wel jammer. Selma heeft dus wel indruk op me gemaakt, maar niet zoveel als Wilde zwanen deed.

Voor wie interesse heeft in het China van de twintigste eeuw en het fijn vindt om geen geschiedenisboek te lezen maar op zoek is naar een meer persoonlijk gekleurd verhaal, is Selma zeker een aanrader. Maar het is goed om in je achterhoofd te houden dat dit geen autobiografie is, waardoor het geheel soms nogal als een puzzel lijkt met wat missende stukjes. Ik heb in ieder geval Selma met veel plezier gelezen en zal het verhaal niet snel vergeten!