Agatha Christie – The Mysterious Affair at Styles

Het leek me leuk om te kunnen zeggen dat ik álle boeken van Agatha Christie gelezen heb. Ik houd van detectives, ik heb al eerder boeken van haar gelezen en die bevielen me goed, en de boeken zijn zo bekend dat zelfs al zijn ze wat ouder ze nog steeds vrij gemakkelijk te vinden zijn. In mijn hoofd had ik het hele plan al voor elkaar: ik zou steeds een boek van Agatha Christie lezen en dat dan afwisselen met een of twee andere boeken. Maar toen ik dit plannetje maakte heb ik onderschat hoeveel boeken ze heeft geschreven: 66! En dan tel ik bij die 66 boeken haar korte verhalen en niet-detectives nog niet eens mee (onder een pseudoniem heeft ze namelijk ook nog romans geschreven).

Reeks boeken van Agatha Christie

(foto via https://nl.wikipedia.org/wiki/Accolade-reeks)

Ik moet zeggen dat ik twijfel of ik alle 66 boeken wel ga lezen, maar ik ben wel vol goede moed begonnen in haar allereerste boek: The Mysterious Affair at Styles. Het verhaal gaat over de moord op een rijke oude vrouw, Mrs Ingelthorp. Ze heette vroeger Mrs Cavendish, maar na het overlijden van haar eerste man is ze jaren later hertrouwd met Mr Ingelthorp die voor haar werkt (en haar naam verandert natuurlijk mee omdat vroeger seksisme nog veel meer geïnstitutionaliseerd was dan nu; tegenwoordig is het gelukkig helemaal niet meer vanzelfsprekend dat een vrouw de naam van haar man aanneemt). Mrs Ingelthorp heeft twee zoons, Lawrence en John, en die wonen ook bij haar in huis. Verder wonen ook nog Mary (de vrouw van John), en Cynthia in het huis van de oude vrouw. En natuurlijk is er ook nog veel personeel, ze is immers een rijke vrouw en dingen als koken en schoonmaken worden door anderen gedaan.

Cover van het boek The Mysterious Affair at Styles

Arthur Hastings is bij de familie te gast als Mrs Inglethorp plotseling overlijdt. Het gebeurt midden in de nacht en het hele huis is in rep en roer. Een aantal dokters komt ter plaatse en er wordt geconcludeerd dat Mrs Inglethorp hoogstwaarschijnlijk vergiftigd is. Maar ja, wie heeft het gedaan? Gelukkig woont in het dorpje ook de Belgische Hercule Poirot, een intelligente detective. Hij heeft Arthur Hastings al vaker ontmoet en ze besluiten om samen bewijzen te zoeken om er achter te komen wie er verantwoordelijk is voor de moord op Mrs Inglethorp.

Ik trap altijd in die trucjes van auteurs waardoor ik denk dat ik weet wie de moordenaar is en aan het einde van het verhaal blijkt het dan toch die ene persoon te zijn van wie ik dacht dat ze absoluut onschuldig waren. Maar bij The Mysterious Affair at Styles wist ik al precies wie het gedaan had! En dat was helemaal mijn eigen schuld: ik was nieuwsgierig en wilde meer weten over de publicatiegeschiedenis van het boek en toen heb ik op Wikipedia per ongeluk al gelezen wie het gedaan had. Tja, beetje dom, en het haalt ook wel een stuk van het plezier weg als je bij een detective al op de helft weet wie het gedaan heeft. Maar dat was niet de schuld van Agatha Christie. Ik weet zeker dat ik het anders niet door zou hebben gehad.

De meeste boeken die ik lees zijn Nederlands, maar ik bedacht me laatst dat ik eigenlijk prima boeken in hun originele taal kan lezen als ze in het Engels, Duits of Frans geschreven zijn. Voor een vak dat ik nu volg op de uni moesten we een toneelstuk van Bertolt Brecht lezen, maar omdat het vak in het Engels gegeven wordt stond de Engelse vertaling van het Duitse orginineel op de leeslijst. Ik vond dat een beetje vreemd voor mij persoonlijk: ik ben Nederlands, ik spreek prima Duits, en dan ga ik van een Duits boek de Engelse vertaling lezen? Dus toen heb ik toch maar het origineel, Leben des Galilei, gelezen en het beviel me prima om weer eens iets Duits te lezen. Zonde eigenlijk om boeken niet in hun originele taal te lezen als je die taal wel begrijpt en ik besloot om dit nieuwe inzicht maar direct zoveel mogelijk toe te passen. Lang verhaal kort: de detectives van Agatha Christie ga ik dus gewoon in het Engels lezen als ik een beetje makkelijk aan de Engelse versies van de boeken kan komen. Ik vraag me wel af of ik echt alle 66 boeken ga lezen, of dat mijn plan ergens bij nummer 10 strandt… We zullen zien!

(foto van de cover van het boek via http://s3.amazonaws.com/agatha-christie-cms-production/hcuk-paperback/The-Mysterious-Affair-at-Styles.JPG)

 

Spannende boeken weken 2017

Van 9 tot en met 25 juni zijn het weer de Spannende boeken weken in Nederland. In deze weken worden thrillers in het zonnetje gezet door boekhandels, bibliotheek en in de media. Voorgaande jaren hadden we in juni de Maand van het spannende boek, maar blijkbaar vonden de organisatoren dat twee weken aandacht voor thrillers in 2017 wel genoeg moet zijn.

Banner Spannende Boeken Weken

Stichting CPNB, die de Spannende boeken weken organiseert, zegt er zelf dit over: “De campagne Spannende Boeken Weken heeft tot doel kwalitatief hoogstaande misdaadliteratuur onder de aandacht te brengen van een breed lezerspubliek. Elk jaar heeft de actie een ander thema dat aansluit bij een segment van de spannende boekenmarkt.” – CPNB (https://www.cpnb.nl/campagnes/spannende-boeken-weken-2017). In 2017 is dat thema ‘De thriller als vakantieboek’. Tja. Erg creatief zijn de mensen achter de campagne misschien niet; het thema klinkt weinig spannend…

Het onder de aandacht brengen van spannende boeken doen ze onder andere door cadeautjes te geven Net als tijdens de Boekenweek krijg je als je voor minimaal €12,50 uitgeeft aan Nederlandstalige boeken een gratis boek. Tijdens de Spannende boeken weken ontvang je De vrouw in de blauwe mantel van Deon Meyer.

Officieel gaan de Spannende boeken weken niet om thrillers maar om het bredere genre ‘misdaadliteratuur’. Goed nieuws voor mij persoonlijk: zo kan ik dus toch nog een beetje meedoen. Goedgeschreven thrillers zijn voor mij eigenlijk veel te eng (ik schrik echt van elke beweging en elk geluidje als ik een thriller aan het lezen ben). Maar misdaadliteratuur? Daar ben ik gek op! Op mijn manier heb ik dit jaar alvast een beetje meegedaan aan de Spannende boeken weken door een boek van Agatha Christie te lezen. Haar allereerste, The Mysterious Affair at Styles, is een klassieke whodunnit.

Tot stof van Felix WeberIk vraag me wel af tot in hoeverre de Spannende boeken weken nodig zijn. Volgens mij zijn thrillers al een van de populairste genres in Nederland. Maar misschien zijn dat wel vooral boeken van niet-Nederlandse auteurs: met name de Scandinavische auteurs zijn al heel bekend. Daar probeert Stichting CPNB verandering in te brengen door onder andere de Gouden Strop uit te reiken, de prijs voor de beste Nederlandstalige thriller van het jaar. Eergisteren werd bij RTL Late Night bekend gemaakt dat dit jaar het boek Tot stof van Felix Weber de prijs heeft gewonnen.

Iedereen die dapperder is dan ik kan tijdens deze Spannende boeken weken lekker veel thrillers lezen. Een oude klassieker van Agatha Christie mag natuurlijk ook, of een nieuwe klassieker zoals Gone Girl van Gillian Flynn. Ik vind het in ieder geval een leuk initiatief van Stichting CPNB. Veel boekhandels en bibliotheken organiseren rondom de Spannende boeken weken allemaal leuke activiteiten, dus ik zou zeker even de op websites van je lokale winkels & bieb kijken om te zien of er ook voor jou iets leuks bij zit!

 

Boek 52 – “De moordenaar droeg blauw”

 

Zo. Hè hè. EINDELIJK WEER! Ik ben even weggeweest. En ook wel met een hele goede reden: die stomme Tolkien schrijft zo ontzettend traag dat The Lord of the Rings gewoonweg voortkruipt zoals dikke stront een heuvel op. En nee, ik overdrijf niet. Ik las al Animal Farm om het even te onderbreken en kon het tempo toen weer niet aan en besloot om ‘De moordenaar droeg blauw’ van mijn goeie ouwe Agatha Christie maar op te pakken. En het geval wil ook nog dat met dit boek ik mijn uitdaging heb voltooid! Ik heb binnen een jaar 52 boeken gelezen. Maar over de voltooiing van die uitdaging zal ik nog een andere post schrijven, samen met de top 10 van het afgelopen jaar. Voor nu gaat het even om Agatha.

Titel: De moordenaar droeg blauw
Auteur: Agatha Christie
Deze heb ik aangekruist als ‘a mystery or thriller’.

Ik heb al een keer eerder dit jaar een boek van Agatha Christie gelezen. Eerlijk gezegd was ik toen net ietsje enthousiaster (toen kon ik me meer in de personages vinden) maar ook deze vond ik weer fantastisch. Mocht je die review nog even terug willen lezen, klik dan hier.

Christie heeft er een handje van om in haar detectives de misdaad op een afgesloten plek te laten gebeuren. In ‘Moord op de Nijl’ bevinden alle hoofdpersonen zich op een cruiseschip, in ‘Het mysterie van Sittaford’ wonen alle personen in een dorp dat is ingesneeuwd in de winter en bestaat er geen contact met de buitenwereld en in ‘De moordenaar droeg blauw’ wordt er vakantie gevierd in een groot landhuis waar iedereen ook overnacht. Dit maakt het schrijven van zo’n detective natuurlijk interessant omdat je je als schrijver helemaal op één punt kunt richten. Als lezer merk je er eigenlijk niet veel van tijdens het lezen; pas als je erover na gaat denken lijkt het een beetje vreemd dat alles zich helemaal op één plek afspeelt.

Volgens mij heb ik al eens eerder geschreven dat ik spannende boeken wel heel erg leuk vind, maar dat thrillers en horrors voor mijn zenuwen gewoon net iets te hoog gegrepen zijn. Mijn broertje gaf me vorig jaar toen ik mijn diploma haalde als cadeau drie van zulke spannende / enge boeken en nog steeds heb ik ze niet durven lezen. Het voordeel van boeken van Agatha Christie is dat er wel in gemoord wordt, maar het lijkt allemaal veel meer op een puzzel dan op het echte leven. Dat komt mede doordat je niet één bepaald hoofdpersoon volgt maar het verhaal vanuit verschillende punten verteld krijgt door een soort ‘fly on the wall’ verteller die gedachten kan lezen. Je krijgt te maken met een probleem (de moord), je krijgt dingen te horen over de achtergronden van de hoofdpersonen (mogelijke motieven) en volgt de politie in zijn onderzoek (je verzamelt bewijs). En op het einde denk je het eigenlijk wel te weten en dan komt Christie ertussendoor zeilen met wat extra feiten om je helemaal van slag te maken.

Wie heeft het nou uiteindelijk gedaan? Tja, ik zou wel willen zeggen dat ik het vanaf het begin af aan doorhad maar dat is niet waar. Ik heb me volledig om de tuin laten leiden en trapte overal in. Voor nieuwsgierige mensen die maar tegen een piepklein beetje spanning kunnen zijn boeken van Christie de perfecte vervangers voor bloederige thrillers (maar ik voel me nu best schuldig omdat ik de cadeautjes van mijn broertje nog niet heb gelezen dus als je binnenkort iemand keihard hoort gillen omdat de postbode langskomt weet je waar dat geluid vandaan komt).

Boek 4 – “Het Sittaford Mysterie”

Het Sittaford Mysterie, geschreven door Agatha Christie, was het eerste boek dat ik las voor deze uitdaging dat ik 5 van de 5 sterren heb gegeven op Goodreads. Ik vond het spannend (zonder dat het ooit echt eng of goor werd) en ik vond de hoofdpersonen grappig, diep genoeg om interessant te zijn. Het plot was sterk en de ontknoping kwam voor mij volkomen onverwacht.

Het Sittaford Mysterie is het tweede boek in de omnibus die ik vorige week op de markt kocht (voor maar drie euro! lang leve de markt!). Ik kende de naam Agatha Christie natuurlijk al wel, maar had nog nooit een boek van haar gelezen. Nu ik dit koopje op de markt zag besloot ik om het gewoon te proberen. En ik ben heel blij dat ik dat heb gedaan.

In principe is de loop van het verhaal redelijk voorspelbaar. Redelijk aan het begin wordt er een lijk gevonden, dan blijkt er iemand met een motief te zijn die het na een uitvoerig onderzoek toch niet gedaan blijkt te kunnen hebben en uiteindelijk komt er een verassende ontknoping. Het knappe aan dit boek vond ik dat de ontknoping voor mij echt onvoorspelbaar was. Toch was het ook zo logisch beschreven dat ik dacht “Natuurlijk was XXX het!”.

Het verhaal gaat over de zoektocht naar de moordenaar van Trevelyan, een rijke man die woonde in het plaatsje Sittaford. In dat plaatsje woont een verzameling bijzondere mensen: meneer Curtis met zijn praatzieke vrouw, de vrouwen Willet die het gigantische huis van Trevelyan gehuurd hebben voor de winter en Burnaby, de tikje norse beste vriend van Trevelyan. Er zijn teveel interessante mensen om ze allemaal op te noemen, maar dit waren in ieder geval de mensen van wie ik het extra leuk vond om wat meer over ze te weten te komen.

Ik vind het lastig om een review te schrijven over dit boek omdat ik het idee heb dat ik snel verraad wie het nou uiteindelijk gedaan heeft. Maar wat ik wel kan zeggen is dat echt geen enkel detail zomaar in het boek voorkomt omdat het grappige informatie zou zijn: bijna elke zin die geschreven is heeft uiteindelijk iets te maken met de ontknoping. Om dit te doen heeft Dame Agatha Christie (de Engelse titel Dame is aan haar gegeven voor haar bijdrage aan de Engelse literaire cultuur, in 1971) duidelijk goed nagedacht over het boek en is er niet zomaar wat op papier gezet.

Geen moment ook heeft het boek me verveeld. Ik was steeds weer nieuwsgierig naar wat er ging gebeuren en terwijl ik las dacht ik zelf hard na over wie de moordenaar zou kunnen zijn. Meerdere keren heb ik me moeten inhouden om niet even vlug naar de laatste paar pagina’s te kijken zodat ik het zou weten, zo graag wilde ik er achter komen wie het gedaan had.

Al met al is Het Sittaford Mysterie een echte aanrader en ik hoop nog vele detectives te mogen lezen zoals deze. De vijf sterren was hij zeker waard, en als je ergens een boek van Agatha Christie voorbij ziet komen raad ik je zeker aan om het te kopen.