‘Als de rododendron bloeit’ – Santa Montefiore

160717 Als de rododendron bloeitHet vervolg op De vrouwen van kasteel Deverill (waarover ik eerder al een recensie schreef) verscheen eerder dit jaar bij uitgeverij Boekerij. Santa Montefiore heeft met Als de rododendron bloeit een prettig tweede deel van de Deverill-serie geschreven, waarin opnieuw Ierland een grote rol speelt. Dezelfde hoofdpersonen, hetzelfde ‘soort’ verhaal maar wel duidelijk anders dan het eerste deel.

Titel: Als de rododendron bloeit
Auteur: Santa Montefiore
ISBN: 9789022574652

Als de rododendron bloeit is het tweede deel in de Deverill-serie van auteur Santa Montefiore. Zij is een bekende naam in chicklit-land en ik ken weinig mensen die nog nooit een boek van haar hand gelezen hebben. Ze staat bekend om haar kenmerkende stijl; zij weet een originele twist te geven aan de standaardverhalen zonder het aantrekkelijke van een chicklit te verliezen (het ontspannende, relaxte lezen). Toen ik mijn recensie over De vrouwen van kasteel Deverill schreef maakte ik daar ook al een aantal opmerkingen over. Mocht je geïnteresseerd zijn in die recensie kun je die door hier te klikken nog eens teruglezen.

Dit tweede deel begint precies daar waar het eerste deel ophield. Het is dus aan te raden om gewoon bij deel 1 te beginnen als je de hele serie wilt lezen, maar op zich is Als de rododendron bloeit ook prima als losstaand boek te lezen. Alle personages die in het eerste deel al uitgebreid voorkomen worden bij de eerste keer dat ze in dit deel genoemd worden subtiel en kort geïntroduceerd. Als je per ongeluk dit boek koopt zonder te weten dat het een tweede deel van een serie is heb je denk ik niet eens door dat er überhaupt een eerste deel is. Mocht je De vrouwen van kasteel Deverill nog willen lezen voordat je begint aan Als de rododendron bloeit begint: stop dan nu met het lezen van deze recensie want ik vrees dat er wel enkele spoilers voorbij zullen komen.

Ik heb Als de rododendron bloeit met zoveel plezier gelezen dat ik heel benieuwd ben naar het derde deel in deze serie!

Aan het einde van De vrouwen van kasteel Deverill besloot Kitty om bij haar man te blijven om voor haar zoontje te kunnen zorgen in plaats van mee te gaan naar Amerika met Jack, haar ware liefde, om samen een nieuw leven op te bouwen. Bridie is nu een rijke vrouw en dat biedt nieuwe perspectieven: ze kan nu voor haar arme familie zorgen en ze helpen om een beter boerenbedrijf op poten te zetten. Maar ze wil zich ook laten gelden in het New Yorkse sociale leven; ze is immers nog jong en heeft eigenlijk haar hele leven nog voor zich. Ook Celia komt in dit deel weer terug en heeft zelfs een grotere rol dan in het eerste deel. Ze is druk bezig met de renovatie van kasteel Deverill en stopt veel tijd, moeite en geld in alle werkzaamheden. Maar is dat het allemaal waard?

Terwijl het persoonlijke leven van de drie vrouwen een nogal turbulente tijd tegemoet gaat, staat ook ‘het grotere plaatje’ niet stil. Na de Eerste Wereldoorlog verkeert Europa nog in onzekere tijden. Ook economisch gaat het erg slecht met de westerse maastchappij en uiteindelijk vindt de beurskrach van 1929 plaats waarna de Grote Depressie volgt. Montefiore weet op een prettige manier deze achtergronden te verweven in het verhaal. Het is geen lesje geschiedenis maar je wordt je al lezer wel bewust van de directe gevolgen die de krach toen op mensen had. En het is ook een belangrijke stap in de ontwikkeling van de drie vrouwen en dan in het bijzonder die van Celia; zij wordt het hardst geraakt door de economische crisis en moet nu leren om op eigen benen te staan. Haar personage ontwikkelt zich heel veel in dit boek en dat is leuk om te lezen, zeker omdat zij eerder nogal achterbleef vergeleken met Bridie en Kitty. Dat wordt in dit boek dubbel en dwars goedgemaakt.

Al met al is Als de rododendron bloeit is een waardige opvolger van De vrouwen van kasteel Deverill. De stijl van Montefiore is heel prettig en ik vond het heel leuk dat de personages niet precies hetzelfde bleven maar echt groeiden naarmate ze meer hadden meegemaakt. Wel lag in dit boek het tempo lager dan in deel 1 en dat was niet per se positief; met meer dan 500 pagina’s wil je toch graag een vlot boek lezen. En hoewel Als de rododendron bloeit heus geen zwaar of moeilijk boek is las De vrouwen van kasteel Deverill toch iets sneller. Ik denk dat dat komt omdat er in dat boek meer gebeurde. Deel 2 bouwt voor een groot deel voort op deel 1 en er lijken minder nieuwe, spannende dingen te gebeuren. Toch is ook dit boek niet zonder plotselinge wendingen en saai zou ik het verhaal zeker niet willen noemen. Ik vond vooral de ontwikkelingen van de personages leuk om te lezen. De ‘wilde’ Kitty die kiest voor een saaiere man om voor haar zoontje te kunnen zorgen, de verlegen Bridie die een New Yorkse socialite wordt en Celia die wakker wordt uit haar jeugddroom en leert dat het echte leven niet altijd leuk is… Alledrie de vrouwen worden in dit deel volwassener. Ik heb Als de rododendron bloeit met zoveel plezier gelezen dat ik heel benieuwd ben naar het derde deel in deze serie!

‘De vrouwen van kasteel Deverill’ – Santa Montefiore

Cover van het boek De vrouwen van kasteel Deverill door Santa MontefioreSanta Montefiore is een ontzettend succesvolle schrijfster die er om bekend staat dat ze de lezer als het ware helemaal ‘in het verhaal kan trekken’. Dat was ook precies wat er gebeurde toen ik De vrouwen van kasteel Deverill las en ik heb dan ook enorm genoten van dit boek.

Titel: De vrouwen van kasteel
Auteur: Santa Montefiore
ISBN: 9789022568545
Verschenen bij uitgeverij Boekerij.

 

Zoals je misschien wel weet als je mijn blogpost Leesupdate van pas hebt gelezen, ben ik na De naam van de roos begonnen in De vrouwen van kasteel Deverill. Het is even helemaal iets anders: van een boek vol moeilijke zinnen in half-Latijn, naar een boek vol met romantiek, familiedrama’s en een ruig Iers landschap dat uitgebreid wordt omschreven. Ik heb genoten van dit eerste deel van de Deverill-serie!

De vrouwen van kasteel Deverill vertelt het verhaal van drie vrouwen. Alles speelt zich af in Ierland rond het begin van de twintigste eeuw, toen Engeland er nog de scepter zwaaide maar er grote veranderingen aan zaten te komen. De belangrijkste twee personages zijn Kitty Deverill, dochter van een Engelse nobelman die in Ierland in een kasteel woont, en de dochter van de kokkin, Bridie. Als kinderen zijn Kitty en Bridie beste vriendinnen maar naarmate ze ouder worden wordt steeds duidelijke hoe groot het klasseverschil tussen beide meisjes is. Bridie komt uit een arm gezin en heeft bijvoorbeeld nog nooit schoenen kunnen betalen, terwijl Kitty als dochter van een nobelman ondergedompeld wordt in luxe. Naast Kitty en Bridie speelt ook Celia Deverill nog een rol in het boek, maar in veel mindere mate dan de andere twee vrouwen.

Terwijl de meisjes vrouwen worden, wordt het in Ierland en Engeland steeds onrustiger. Dat komt natuurlijk mede door de Eerste Wereldoorlog, maar ook omdat er in Ierland steeds meer gepleit wordt voor een Onafhankelijk Ierland. Hierdoor komen de belangen van Kitty en Bridie recht tegenover elkaar te staan: Kitty, als rijke Engelse in Ierland, vertegenwoordigt alles waar de klasse van Bridie juist op tegen is. En dat zorgt ervoor dat de vriendschap flink onder druk komt te staan… Beide vrouwen proberen zich staande te houden in een tijd waarin alles om hen heen verandert. Relaties, vriendschappen en alles wat zeker leek te zijn blijkt opeens minder stabiel dan iedereen van tevoren dacht. Voor sommigen betekent dit een ramp, terwijl het voor anderen een voorheen ongekende kans biedt om tot grote hoogtes te klimmen.

Montefiore schrijft geen typische ‘eind goed, al goed’ verhalen met een voorspelbaar einde.

Veel meer zal ik over het boek niet zeggen omdat ik het niet wil spoilen. Het is juist zo leuk om er een beetje ‘blind in te gaan’ bij boeken van Santa Montefiore omdat ze helemaal niet zo voorspelbaar zijn als je misschien van een chicklit zou verwachten. De romans van Montefiore zijn wereldwijd praktisch altijd bestsellers. Dat komt denk ik mede omdat ze het feelgood-chicklit-achtige in een meer divers jasje weet te steken. Montefiore schrijft geen typische ‘eind goed, al goed’ verhalen met een voorspelbaar einde. Er komt altijd liefde voor in de boeken van Montefiore, maar op een meer diverse manier dan ik van chicklits gewend was. Ik heb voordat ik De vrouwen van kasteel Deverill las al een aantal andere boeken van haar hand gelezen en elke keer opnieuw viel het me op dat het verhaal net een andere kant op ging dan ik had verwacht. Het meisje kreeg de jongen niet maar vond haar geluk elders, of de personages lijken überhaupt meer waarde te hechten aan natuur en familie dan romantische relaties.

Als je in principe wel houdt van een feelgood-roman maar chicklits over het algemeen nogal voorspelbaar vindt, is De vrouwen van kasteel Deverill voor jou zeker het proberen waard. Ik vond dit eerste deel uit de Deverill-serie in ieder geval heel erg goed geslaagd en heb er zin in om in de volgende delen te beginnen!