‘The Martian’ / ‘Mars’ – Andy Weir

Cover van het boek Mars geschreven door Andy WeirEen week of twee geleden ging ik naar de bioscoop met mijn broertje en vriend om The Martian te zien. Gelukkig heb ik een Pathé Unlimited pas dus ik kan zo vaak naar de film als ik maar wil. Ik had via Twitter en andere social media al veel over de film gehoord en keek er echt naar uit. Gelukkig werd aan al mijn verwachtingen voldaan en was de film ontzettend leuk. Zo leuk zelfs dat ik diezelfde avond een reservering plaatste bij de Bibliotheek om het boek ook te kunnen lezen. Want zoals je misschien wel weet: de succesvolle film The Martian is gebaseerd op het boek met dezelfde titel van Andy Weir.

Titel: Mars
Auteur: Andy Weir
ISBN: 9789045207858
Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.
Voor €12,95 te koop bij Bol.com en in het Engels voor €7,99 bij de Book Depository. *

Ik weet niet of je bekend bent met het verhaal (alhoewel je volgens mij onder een steen moeten hebben geleefd om het te missen, maar goed) dus bij deze de trailer voor de film The Martian:

In het kort komt het verhaal hier op neer: Mark Watney is een astronaut in het team dat naar Mars vertekt als onderdeel van het onderzoekprogramma Ares 3. Het was de bedoeling om een maand lang op Mars te verblijven, maar al na een aantal dagen wordt de missie afgebroken omdat er een ontzettend hevige storm (wind) komt die blijvende schade kan aanbrengen aan de apparatuur. Watney wordt geraakt door een antenne die dwars door zijn pak heenprikt en hij wordt weggeblazen door de wind. Zijn team probeert hem nog een tijdje te zoeken maar door zijn defecte pak krijgt iedereen de melding dat Watney geen bloeddruk of polsslag meer heeft. In de overtuiging dat Watney is overleden op Mars vertrekken de andere astronauten weer naar aarde.

Echter: Watney is helemaal niet overleden! Hij is wel gewond geraakt maar heeft de storm overleefd, en zit nu dus moederziel alleen op Mars zonder apparatuur om met de aarde te communiceren. Gelukkig zijn astronauten best slimme mensen dus hij maakt het tot zijn missie om zo lang mogelijk te overleven zodat hij misschien mee terug kan met het ruimteschip van onderzoeksmissie Ares 4, die volgens planning vier jaar later op Mars zal landen. Hij doet een heleboel wiskundige, natuurkundige en scheikundige dingen om te proberen aardappels te laten groeien op Mars. En dan is er nog het probleem van communicatie met aarde: hoe laat hij aan NASA weten dat hij van plan is mee te gaan met Ares 4?

Wat het boek zo leuk maakt is de manier waarop Watney omgaat met de dagelijkse strubbelingen op Mars. Het boek zit vol met ontzettend droge humor. Ik vond Watney echt een grappig personage. Ook is het leuk dat af en toe het boek wisselt van Watneys perspectief naar NASA’s medewerkers. Hoe er op aarde wordt omgegaan met het redden van Mark Watney vormt een leuk contrast met hoe Watney zelf probeert om in leven te blijven. Om alle humor goed te vatten raad ik je aan om (als je dat kunt) de Engelse versie te lezen. De grappen zijn namelijk echt letterlijk vertaald soms gaat de grap dan verloren. Zoals op deze foto als JPL (mensen op aarde) een gesprek hebben met Watney.

Foto van pagina 203 van het boek Mars geschreven door Andy Weir
Ik denk dat in het origineel hier That’s what she said stond. Alleen wordt dat in Nederland ook gewoon in het Engels gebruikt: er is geen directe vertaling van deze grap. “Dat zei zij ook al” is in Nederland helemaal niets, het roept niets op en ik moest dan ook nadenken voordat ik begreep dat dit als grap bedoeld was. Eigenlijk is het beste wat je in zo’n geval als vertaler kunt doen is een vergelijkbare grap maken, zoals “Dat zei je moeder gisternacht ook”.

Hoewel in dit boek natuurlijk best veel natuurkunde en scheikunde voorkomt omdat het zich nou eenmaal afspeelt op Mars, hoef je echt niet bang te zijn dat het te technisch besproken wordt. Watney gebruikt in zijn logboek wel berekeningen die voor niet-astronauten misschien iets te snel gaan, maar alles wat onduidelijk kan zijn wordt uitgelegd en voorgerekend, dus als lezer hoef je daar helemaal niet over na te denken. Wel had ik het denk ik lastig gevonden om me een voorstelling te maken van bepaalde dingen als ik niet eerst de film had gezien. Meestal vind ik het fijner om eerst het boek te lezen en dan de film te zien, maar ik denk dat in dit specifieke geval het andersom voor mij fijner is geweest. Mars is zo’n abstract iets voor mij, en de apparatuur en voertuigen die voor ruimtevaart worden gebruikt ook, dat ik het fijn vond om door de film een idee te hebben van hoe die dingen eruit zien. Het maakte het lezen leuker als je je kunt voorstelling waar Watney in slaapt en in rondrijdt.

Ik zou je absoluut aanraden om de film te gaan zien (volgens mij draait hij nog in bijna alle grote bioscopen) en daarna het boek te lezen (bij voorkeur in het Engels). Ik heb hardop gelachen tijdens het lezen en vond het ook leuk om eens iets anders te lezen: zo vaak lees ik niet over science-fiction-achtige ruimtedingen. Zeker voor herhaling vatbaar, dus als je nog een tip hebt, ik hoor het graag!

Ilona Leest is overigens ook op Twitter te bereiken via @IlonaLeest !

*Omdat ik bij de Book Depository en Bol.com lid ben van het partnerprogramma krijg ik een minieme vergoeding als mensen boeken bestellen via links die op mijn site staan.

WINACTIE ‘Ontrafelen’ – Jenny Downham

Cover van het boek Ontrafelen door Jenny Downham

Velen van jullie zullen Jenny Downham misschien al kennen: ze schreef de bestseller Voor ik doodga. Dat boek heb ik niet gelezen maar ik heb er wel veel positieve dingen over gehoord (het is ook verfilmd met Dakota Fanning in de hoofdrol). Dus toen Atlas Contact mij Ontrafelen opstuurde was ik erg nieuwsgierig. Plus er kwam nog iets echt leuks bij: ik mag een exemplaar aan een van jullie weggeven! Aan het einde van dit stukje, na de inhoudelijke recensie, zal ik meer uitleggen over hoe je precies kunt winnen.

Titel: Ontrafelen
Auteur: Jenny Downham
ISBN: 9789025446512
Vorige week verschenen bij uitgeverij Atlas Contact.

Ontrafelen vertelt het verhaal van Katie, een onzeker tienermeisje dat in de examentijd van de middelbare school zit. Ze woont samen met haar moeder en broertje Chris in een flat; haar vader is er jarenlang geleden vandoor gegaan met een nieuwe vriendin. Katie’s moeder Caroline houdt de teugels thuis strak in handen en probeert ervoor te zorgen dat Katie en Chris zo braaf en verstandig mogelijk leven. Maar het gewone leven wordt helemaal in de war geschopt als oma Mary opeens op de stoep staat… Mary was een vrouw vol plannen en wilde dromen toen ze nog jong was, maar nu is ze ouder en heeft ze alzheimer. Jarenlang heeft ze haar dochter niet gezien en haar kleinkinderen zelfs nog nooit. Flarden van haar verleden kan ze zich soms herinneren maar alleen bij vlagen. Nu ze bij haar dochter en kleinkinderen moet wonen (na het overlijden van de man met wie ze samenwoonde moet ze wel: ze kan niet meer zelfstandig wonen) komt ze opeens weer de donkere schaduwen uit haar verleden tegen.

Katie en Mary trekken in de tijd dat Mary bij het gezin komt wonen veel met elkaar op en zo begint Katie te leren dat de manier waarop haar moeder leeft niet de enige juiste manier is om te leven. En die openbaring lijkt op het juiste moment te komen, want Katie begint zich te realiseren dat ze niets voor jongens maar wel voor meisjes voelt en op de middelbare school waar zij les krijgt kan niet iedereen daar normaal mee omgaan. Ze raakt haar beste (enige) vriendin kwijt en moet nu leren om sterker in haar schoenen te staan als ze een leuk leven wil, in plaats van thuis zitten en alleen maar dromen over hoe het ook had kunnen zijn.

Ontrafelen is een leuk, vlot geschreven boek. Jenny Downham wisselt af tussen de personages en dus krijg je als lezer afwisselend informatie over elk van de personages. Dit houdt het tempo van het boek hoog en hoewel er best veel wordt verteld wordt het verhaal nergens langdradig. Ik zou zeggen dat Ontrafelen deels een Bildungsroman is (oftewel: een boek waar het volwassen worden / de overgang tussen tienerjaren en volwassen jaren van de hoofdpersoon centraal staat), maar dat het daarnaast ook onderwerpen als verdriet en eenzaamheid in latere jaren door de ogen van Mary en Caroline helder verwoord.

Klinkt dit als een boek dat jou leuk lijkt? Dan heb je geluk! Ik mag van Atlas Contact namelijk een exemplaar weggeven! Alles wat je hoeft te doen is een mailtje sturen naar contact.ilonaleest@gmail.com of het contactformulier op de pagina Contact in te vullen met daarin je naam, leeftijd en contactgegevens. Het is natuurlijk leuk om mee te doen als je zelf geïnteresseerd bent in het verhaal maar misschien is het ook wel een heel leuk cadeau voor iemand van wie je weet dat ze gek zijn op verhalen als deze. Je kunt meedoen tot en met 16 november. Daarna zal ik contact opnemen met de winnaar.

‘De vlamberken’ – Lars Mytting

De vlamberken is een roman van de succesvolle Noorse auteur Lars Mytting. September dit jaar verscheen De Vlamberken bij uitgeverij Atlas Contact. In Noorwegen heeft Lars Mytting in 2014 met dit boek de Noorse Boekhandelprijs gewonnen (wat in mijn gedachten het equivalent is van het winnen van de AKO literatuurprijs in Nederland). Na het lezen van de achterflap was ik nieuwsgierig naar de rest van het boek en ik begon daarom enthousiast met lezen.
Cover van het boek De Vlamberken door Lars Mytting
Titel: De vlamberken
Auteur: Lars Mytting
ISBN: 9789025445843
Uitgeverij: Atlas Contact
Het verhaal van De vlamberken draait om de Noorse jonge man Edvard Hirifjell. Hij is op driejarige leeftijd zijn beide ouders verloren toen ze op vakantie waren in Frankrijk en ze op een granaat die was blijven liggen na de Eerste Wereldoorlog stapten. Edvard ontsprong de dans en is opgegroeid op de boerderij van zijn opa die schapenboer is. Jarenlang lijkt alles verder prima te gaan met Edvard en hij rekent erop dat hij later in het boerenbedrijf zal blijven werken. Maar het is al wel snel duidelijk dat Edvard in het dorp niet helemaal geaccepteerd wordt en dat heeft te maken met het verleden van zijn opa: die stond aan  de “verkeerde” kant tijdens de Tweede Wereldoorlog en zijn familie wordt daarom nog altijd lastiggevallen door de andere dorpsbewoners. Dit was misschien al genoeg reden geweest om een leven lastig te laten worden, maar het begint allemaal pas echt raar te worden als Edvards opa overlijdt en er al jarenlang een prachtige doodskist bij het uitvaartbureau blijkt te staan… Wie heeft die doodskist gemaakt en waarom? En is het wel echt zo dat Edvards ouders op een onschuldige vakantie waren toen ze overleden?

Edvard begint ongedurig te worden en besluit om dieper in het verleden van de familie Hirifjell te duiken. Steeds meer vreemde dingen komen boven water. Edvards opa en diens broer Einar konden elkaar bijvoorbeeld niet uitstaan, maar had dat een gegronde reden? Als Edvard steeds meer te weten komt over het verleden van zijn opa en Einar dwingt zijn onderzoek hem van Noorwegen naar Frankrijk te gaan om meer te kunnen ontdekken. Maar het zoeken naar antwoorden lijkt hem wel bijna los te weken van zijn vroegere leven en vrienden: zijn toekomst met de Noorse schone Hanne staat opeens op losse schroeven als hij de mysterieuze Gwen ontmoet.

De vlamberken neemt je als lezer mee langs verschillende paden om zo langzaam het familieverhaal van de Hirifjells te ontdekken. Er zitten wat vreemde kronkels in het verhaal die het plot onvoorspelbaar maken, maar er is geen gigantische “plottwist” waar je echt even van moet bijkomen: daar is het boek niet spannend genoeg voor. Hoewel, het boek is wel degelijk spannend, maar niet op de standaard thriller-“ik moet nu weten wat er gebeurt dit is te eng”-manier maar meer omdat je oprecht geïnteresseerd raakt in de levens van de personages. Je hoopt dat Edvard de antwoorden vindt die hij zoekt (al was het alleen maar omdat je de antwoorden dan zelf ook hebt). Er komt wel iets romantisch in het boek voor als Edvard nadenkt over Hanne en Gwen, maar het voert gelukkig niet de boventoon: de innerlijke strijd die Edvard voelt betreffende deze twee meisjes lijkt meer te spiegelen aan de innerlijke strijd die hij voelt na het ontdekken van een aantal dingen die ik nu niet wil verklappen omdat ik dan een deel van het plot zou moeten vertellen.

Een groot thema in De vlamberken is hout. En dan bedoel ik niet dat Edvard in een bos woont en er af en toe een boom wordt benoemd, nee, Myttings liefde voor hout spat van bijna elke pagina. De bomen worden beschreven, het zagen, de kleurschakeringen, de aders, het bewerkte hout: hout lijkt naast Hanne en Gwen wel de derde liefde in De vlamberken. Dat is eigenlijk ook niet gek als je bedenkt dat Mytting in 2011 het boek De man en het hout schreef: een bijna filosofisch boek dat puur en alleen om hout gaat (bomen, hoe je ze moet kappen, hoe je mooie stapels maakt). Dit boek heeft prachtige foto’s en is het ideale cadeau voor elke m/v die van hout houdt (zeker een goeie tip nu de feestdagen er weer aan zitten te komen). Maar ken je niemand die zo gek is op hout: geef dan De vlamberken cadeau. Het is een verdraaid goed boek.

Paravion – Hafid Bouazza

Cover van het boek Paravion door Hafid Bouazza

Het laatste boek dat ik voor Nederlands: Moderne Tijd moest lezen was Paravion, geschreven door Hafid Bouazza. Het is een dichterlijk geschreven, bijzonder maar vooral ook wel absurd verhaal. Het lijkt af en toe wel een sprookje.

Titel: Paravion
Auteur: Hafid Bouazza
ISBN: 9044603329

De familie Bouazza is een immigrantenfamilie die in 1977 vanuit Marokko naar Nederland is verhuisd, zoals vele gastarbeiders in de twintigste eeuw dat deden. Bouazza was toen nog redelijk jong en is dus deels in Marokko maar ook voor een groot deel in Nederland opgegroeid en volwassen geworden. Hij heeft in Amsterdam Arabische Taal- en Letterkunde gestudeerd. Bouazza heeft in dit boek veel van zijn herkomst terug laten komen: migratie is het hoofdthema van Paravion.

Paravion vertelt het verhaal van de familie van Baba Baloek. Baba Baloek is de naam van alle mannen binnen het gezin: de naam gaat over van vader op zoon. De eerste Baba Baloek waar het verhaal over gaat is vanuit het kleine dorp waar ze woonden vertrokken naar een verre stad (die door de dorpelingen Paravion genoemd wordt), op zoek naar een manier om geld te verdienen en om zijn gezin te kunnen onderhouden. Jaren later heerst en nog droogte en armoede in het dorpje waar hij oorspronkelijk vandaan kwam, dus als de zoon van Baba Baloek een brief van zijn vader uit die verre stad ontvangt besluit hij om ook daarheen te trekken. Zoon Baba Baloek heeft een mooie vrouw (Mamoerra) en zij is zwanger van hun eerste kind. Hij vertrekt nog voordat het kind geboren is. Alle mannen uit het dorpje gaan met Baba Baloek mee naar de grote stad en zo blijven in het dorpje alleen de vrouwen en kinderen over. Mamoerra bevalt van een zoontje en noemt hem, jawel, Baba Baloek. Het boek vertelt daarna over het opgroeien van de jongste Baba Baloek van jongetje naar jonge man, en van de dingen die de andere Baba Baloek meemaakt in de grote stad.

Het verhaal is door de verschillende Baba Baloeks die er in voorkomen vaak verwarrend. Allemaal mannelijke personages met dezelfde naam maakt dat je als lezer best alert moet zijn omdat je anders mist over welke van de Baba Baloeks Bouazza nu iets aan het vertellen is. Ook helpt de dichterlijke manier van schrijven die Bouaza hanteert hier niet echt aan mee: de zinnen zijn lang en zitten vol stijlfiguren. Ook hecht Bouazza geen waarde aan een duidelijk onderscheid tussen realiteit en fictie. Aan de ene kant komt de postbode gewoon op een Solex aanrijden om een brief te brengen aan Mamoerra, op de volgende pagina zit Baba Baloek op een nukkig vliegend tapijt (hij heeft duidelijk het verkeerde merk gekocht). Er zijn schooljongens die gewoon in een klaslokaal leren maar een paar pagina’s daarna probeert een jongen ergens heen te lopen maar valt keihard uit een boom waarvan hij even vergeten was dat hij er kort daarvoor als een vogel ingevlogen was. Steeds als je net denkt grip te krijgen op het verhaal doet Bouazza weer iets met de tekst waardoor je in de war raakt.

Het boek is op een manier geschreven die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Realiteit en fictie lopen door elkaar, de personages zorgen zelf ook constant voor verwarring (ze veranderen opeens in vogels, bijvoorbeeld, of er vallen bloemen uit hun haar als ze hun haar borstelen) maar vooral is het ook lastig te volgen door de manier waarop het verhaal verteld wordt. Het lijkt bijna alsof een verhaal dat eigenlijk in eerste instantie bedoeld was om voorgedragen te worden nu is opgeschreven, op precies de manier waarop de verteller het voor een publiek speelde. Daarom lijkt Paravion af en toe wel een sprookje. Of ik het nou echt leuk vond om te lezen kan ik niet eens zeggen, maar ik zal het in ieder geval niet snel vergeten en dat is best knap. Als je houdt van een beetje absurdistische, sprookjesachtige verhalen is Paravion ook zeker iets voor jou.

‘Kaas’ – Willem Elsschot

Cover van het boek Kaas van Willem ElsschotKaas werd door Willem Elsschot geschreven in 1933. Ik las voor mijn uitdaging vorig jaar al Villa des Roses van Elsschot en schreef daar deze blogpost over. Daarin vertel ik vooral hoe grappig ik het boek vond en eigenlijk geldt datzelfde opnieuw voor Kaas. Het is zo’n lekker flauw boek dat ik genoot van het lezen ervan.

Titel: Kaas
Auteur: Willem Elsschot 
ISBN: 9789025370237
Prijs: €9,95 bij onder andere Bol.com. Klik hier voor meer info. *

Kaas vertelt het verhaal van een man die kort gezegd een mislukking is. Zijn hele leven spendeert Laarmans achter een bureau in dienst van een kantoor en typt daar druk op een typmachine. Via zijn broer (die dokter is) komt hij in een chique clubje van heren van stand terecht. Die heren behandelen hem niet helemaal als een gelijke, hoewel ze niet precies weten wat hij doet: ze realiseren zich in ieder geval dat hij minder chique werk doet dan zij. Dus als Laarmans dan de kans krijgt om een echte “man van zaken te worden” grijpt hij die kans met beide handen aan.

Echter, die zaken waar Laarmans zich zo belangrijk door wil gaan voelen zijn niet echt hoogstaand. Het is aan hem om kilo’s en kilo’s volvette kaas uit Nederland te slijten in België en het groothertogdom Luxemburg. Maar Laarmans heeft nul connecties, geen kantoor en eigenlijk houdt hij helemaal niet zo van kaas… Het hele plan lijkt dus gedoemd te mislukken. Maar vol enthousiasme zegt Laarmans zijn baan aan kantoor op en begint met het verzamelen van spullen die hij nodig heeft voor zijn nieuwe zaak. De familie Laarmans schaft zelf een echte telefoon aan voor belangrijke zakelijke telefoontjes.

Of het Laarmans lukt of niet om al die kaas te verkopen weet je binnen 110 pagina’s. De taal van Elsschot is helder en hij gebruikt geen lange, moeilijke woorden. Laarmans is bijna schattig, zo erg faalt hij in alles wat hij doet. Dit boek lijkt eigenlijk pure humor te zijn. Laarmans’ gezin probeert hem volop te steunen (hoewel hij niet erg hoog opgeeft over de intelligentie van zijn vrouw) en samen proberen ze er wat van te maken. Heb je een saaie week achter de rug of heb je gewoon een opkikker nodig? Kaas is alles wat je nodig hebt om je weer te laten lachen.

* Omdat ik lid ben van het partnerprogramma van Bol.com krijg ik een piepkleine vergoeding als je daar boeken bestelt via links die op deze site staan.

Gedichten van Cees Buddingh’

Al jarenlang is het gedicht ‘Natuurkunde’ van Cees Buddingh’ een van mijn favoriete gedichten. Ik vind het heel simpel gezegd een ontzettend grappig gedicht.

————————————————————————————————————

Natuurkunde

‘o, denkt men er zo over!’
zei het jongetje
dat de wet van newton gelezen had
en hij steeg als een leeuwerik
in de dampige najaarshemel
en geen sterveling op aarde
heeft hem ooit teruggezien
————————————————————————————————————
Het feit alleen al dat zo’n jongetje gewoon lak heeft aan alle natuurkundige regels en besluit om te gaan stijgen, al was het alleen maar om te laten zien dat het kán, ook al zegt de wet die hij net heeft gelezen van niet… Ik vind het echt heel erg grappig. Maar vandaag kwam ik tijdens mijn college Nederlands nog een bekend gedicht van Buddingh tegen dat ik nóg grappiger vind. Als je het hardop leest kan ik me bijna niet voorstellen dat je na het lezen niet hardop moet lachen.
————————————————————————————————————

Pluk de dag

Vanochtend, na het ontbijt,
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste

En jawel hoor: het paste eveneens

————————————————————————————————————

Misschien heb ik flauwe humor, maar ik word vrolijk van zulke gedichten. Van welke gedichten word jij vrolijk? 🙂

Tag: Would you rather



Vandaag had ik zin om de vragen van de Would You Rather-tag te beantwoorden! Eigenlijk is het natuurlijk de bedoeling dat je wacht tot je wordt getagd voordat je dit doet… oh well. Tijd om een paar moeilijke vragen te beantwoorden!

1. Rather read only a series or stand-alone books?

Ik lees heel graag series. Ik ben pas begonnen aan de serie “Throne of Glass” van Sarah J. Maas en vorig jaar heb ik nog een Harry Potter-marathon gedaan. Series geven meer ruimte voor karakterontwikkeling en geven de auteur de tijd om een wereld uit te bouwen en groter te maken zonder boeken te schrijven die gigantisch zijn. Maar toch… Ook losse boeken zijn vaak goed en ik denk mijn favoriete boeken meer losse boeken waren dan onderdelen van een serie. Ook een voordeel aan losse boeken: je hoeft nooit te wachten op een vervolg dat toch niet komt (en voor iemand die zo nieuwsgierig is als ik is dat een echt voordeel). Uiteindelijk zou ik er dus voor kiezen om alleen nog losse boeken te lezen.

2. Rather read a book whose main character is male or female?
Hm, eigenlijk heb ik niet echt een voorkeur. Als de personages goed zijn uitgewerkt vind ik het net zo interessant om te lezen over mannen als over vrouwen.

3. Rather shop only at actual bookstores or online?

Er is niets zo fijn als in een boekwinkel rondlopen, met allemaal verschillende boeken om je heen waar je doorheen kunt bladeren, nieuwe verhalen ontdekken… Alle boeken kun je even openslaan, een paar woorden lezen om te kijken of de stijl je bevalt. En de mensen die in boekwinkels werken kunnen vaak ook tips geven: Wij geluksvogels heb ik gekocht op aanraden van een vrouw die in Amersfoort bij boekhandel Veenendaal werkt. Het grootste gedeelte van mijn boekenkast is gevuld met boeken die ik in een fysieke boekwinkel heb gekocht. Maar, het moet gezegd, online boeken bestellen is wel verrekte makkelijk. Gewoon vanuit je luie stoel, voor elf uur besteld morgen in huis: je hoeft er niets voor te doen. Is ideaal als je al weet welk boek je wilt kopen, bijvoorbeeld op basis van recensies of omdat je de schrijver al kent van eerdere titels. Maar ook voor de prijs hoef je niet online te gaan: in Nederland hebben wij de wet op de vaste boekenprijs dus een boek kost bij Bol.com hetzelfde als bij de boekwinkel waar je alle service er gratig bij krijgt.

4. Rather all books become movies or tv shows?

Dat ligt heel erg aan het boek denk ik, maar als ik echt een van de twee moest kiezen zou ik voor televisieseries gaan. Maar van bijvoorbeeld Pride & Prejudice vind ik zowel de film uit 2005 met Keira Knightley als de BBC serie uit 1995 met Colin Firth leuk en ik vind dat ze elk op hun eigen manier recht doen aan het boek. Maar ik denk dat Harry Potter beter tot zijn recht was gekomen in een serie in het format zoals Downton Abbey: een paar langere afleveringen van zeg een uurtje per seizoen / boek. Dan hadden ze niet zoveel hoeven aan te passen en weg hoeven laten. Maar wie weet komt die serie er ooit nog wel. Ik blijf in ieder geval hopen.

5. Rather read 5 pages per day or read 5 books per week?

Met vijf pagina’s per dag maximaal kom je nergens hoor. Dan maar een beetje stress en vijf boeken per week.

6. Rather be a professional book reviewer or an author?

Dan zou ik liever boeken recenseren. Schrijven vind ik leuk maar ik zou het nooit als beroep kunnen doen. Ten eerste schrijf ik daar (nu in ieder geval nog niet) niet goed genoeg voor en ten tweede denk ik dat boeken recenseren makkelijker in te passen is naast een eventuele andere baan. En ik denk dat ik knettergek zou worden als ik me zo lang moest vastbijten in één verhaal zoals auteurs dat moeten als ze een boek schrijven.

7.  Rather only read the same 20 books over and over or get to read a new book every 6 months?

Ik hoop dat ik verder kom dan twintig boeken in totaal als ik er twee per jaar mag lezen. Dan maar een wat rustiger tempo.

8. Rather be a librarian or own a book store?

Door opkomst van digitaal lezen en het online bestellen van boeken gaan er steeds meer ‘gewone’ boekwinkels failliet. En ik zou totaal geen zin hebben in al die geldzorgen die bij een niet-lopend bedrijf komen kijken. Ik zou dus liever voor de zekerheid van loondienst bij de bibliotheek gaan. Daar ben je ook omringd met boeken, mag je mensen die langs komen om boeken te lenen tips geven en op allerlei andere manier zorgen voor literaire evenementen: net zo leuk dus. Bibliotheken doen ook superveel om kinderen te stimuleren om te lezen, ze organiseren avonden om analfabetisme tegen te gaan, zorgen ervoor dat je voor een relatief laag bedrag toegang hebt tot duizenden en duizend boeken. En niet alleen dat: ze hebben ook groteletterboeken en luisterboeken voor mensen die niet (goed) kunnen zien / lezen, ze hebben altijd mensen in dienst die scholieren kunnen helpen met het vinden van boeken die als bron kunnen dienen voor werkstukken en opstellen. In Amersfoort is het ook een plek waar je rustig kunt studeren, er zijn computers met internetverbinding, je kunt er printen, rustig de krant lezen en ook een kopje koffie bestellen. Bij een bieb zou ik me denk ik prima op m’n plek voelen. 

9. Rather only read your favorite genre or your favorite author?

Ik zou eerder kiezen voor één genre. Schrijvers hebben al vaak één genre waar ze in schrijven en dan zit je nog vast aan die ene stijl van die ene auteur ook. Binnen één genre kan er ontzettend divers werk verschijnen. Ik denk dat ik het prima zou vinden om bijvoorbeeld alleen nog maar historische fictie of fantasy te lezen, maar kan me niet indenken dat ik ook maar één schrijver zó goed vind dat ik nooit meer werk van een ander zou willen lezen.

10. Rather only read physical books or eBooks?Alhoewel ik mijn Eduard de e-reader heel handig vind voor bijvoorbeeld vakanties zou ik toch liever fysieke boeken lezen. Lekker makkelijk: een papieren boek is altijd opgeladen hoeft de volgende pagina niet te laden voor je hem kunt lezen. Voor Geekly heb ik een stukje geschreven over de voor- en nadelen van e-readers. Dat stukje kun je hier lezen, mocht je dat willen (ik heb dat stukje gewoon vrijwillig geschreven en ben op geen enkele manier in dienst van Geekly).

En dat waren alle vragen! Ik ga niemand specifiek taggen, maar je mocht deze op jouw blog of op een andere manier ook doen, laat het me dan weten! Op dit bericht reageren kan natuurlijk altijd maar ik ben via Twitter ook bereikbaar via @IlonaLeest

J. Kessels – The Movie!

Poster van de film J. Kessels
Een van de leuke dingen aan het bijhouden van een blog is dat je soms wordt uitgenodigd voor bijzondere evenementen. Zoals bijvoorbeeld gisteren: ik was uitgenodigd om een speciale voorvertoning van J. Kessels te bekijken in het Ketelhuis te Amsterdam. Heel gaaf natuurlijk. Ten eerste omdat J. Kessels de openingsfilm is van het Nederlands Film Festival dit jaar (en dat is een goed teken voor de kwaliteit van een film) en ten tweede omdat een film met zo’n cast eigenlijk alleen maar goed kan zijn (Fedja van Huêt is oprecht één van de beste Nederlandse acteurs van het moment).

J. Kessels is een film gebaseerd op het boek J. Kessels: The Novel, geschreven door P.F. Thomése, die overigens zelf ook bij de voorvertoning aanwezig was. De makers hebben zeker een goede kans laten liggen toen ze ervoor kozen om de film niet J. Kessels: The Movie te noemen, maar daar hadden ze vast een reden voor. De trailer zag er intrigerend uit dus ik toog met hoge verwachtingen naar Amsterdam.

De trailer geeft niet echt duidelijk weer waar het verhaal nou precies om draait, maar de sfeer van de film komt precies goed naar voren. J. Kessels is het romanpersonage van Thomése en samen (vraag me niet hoe dat dan werkt) gaan ze naar Hamburg om één of andere vreemdgaande frikandellenfabrikant op te sporen. Thomése denkt de halve film aan Brigitte, een mooi meisje uit zijn jeugd die hij hoopt tegen te komen als alles in Hamburg goed afloopt. Er komen in de film veel (half)naakte vrouwen, bier, sigaretten en stripclubs voor en er wordt om de haverklap een countrynummer gezongen.

Foute film? Jazeker.
Leuke film? Jazeker!

Vanaf 1 oktober is J. Kessels te zien in de bioscoop en ik zou zeker een kijkje nemen, al is het alleen maar om ongestoord trek te krijgen in een verse frikandel.

‘Macht der Gewoonte’ – Fay Weldon

Cover van het boek 'Macht der Gewoonte' door Fay Weldon

Macht der Gewoonte is het eerste deel in de Liefde- en Erfenistrilogie van schrijfster Fay Weldon. De Engelse titel is Habits of the House en klinkt toch wat fijner (de alliteratie doet ‘t hem) maar op zich vind ik de titel best leuk vertaald. Het boek was ook prima. Geen klassieker of echte topper. Een tikje saai, langdradig hier en daar, maar niet per se storend slecht geschreven.

Titel: Macht der Gewoonte
Auteur: Fay Weldon
ISBN: 9789025437985
Verkrijgbaar voor €19,95 bij Bol.com en in het Engels voor €9,10 bij Book Depository. *

Macht der Gewoonte speelt zich af aan het einde van 1899 in Londen. De familie Dilberne is van adel en heeft dus eigenlijk niet veel andere dingen te doen dan etentjes geven en een jour organiseren voor andere mensen van adel. Ze betalen alles met leningen die ze hebben kunnen krijgen op basis van hun “goede naam”. Maar zelfs als je een goede naam hebt wordt er nog wel van je verwacht dat je de leningen ooit terugbetaalt…

De familie Dilberne krijgt aan het begin van het boek bezoek van hun accountant. Hij vertelt hen dat ze in grote geldproblemen zitten. Overal staan nog rekeningen open en de schuldeisers beginnen ongeduldig te worden. De rest van het boek draait dus eigenlijk om mogelijke oplossing voor dit probleem: wat kunnen ze doen om weer aan geld te komen? Meneer Dilberne gaat zijn politieke carrière iets serieuzer nemen nu hij geldelijk belang heeft bij een hogere positie terwijl mevrouw Dilberne probeert om een rijke vrouw te ritselen voor haar zoon. Als Arthur Dilberne rijk trouwt zal de bruidsschat de familie uit de problemen helpen en zal hun goede naam weer veilig gesteld zijn. De dochter, Rosianna, is in het verhaal eigenlijk compleet overbodig: haal haar personage uit het boek en je mist niets van belang. Ze is er hooguit om de andere karakters af en toe een zetje te geven, maar heeft zelf geen interessante verhaallijn of ontwikkelingen waar je als lezer nieuwsgierig van wordt. Wel weet ze als de wijze jongedame die ze is iedereen erop te wijzen dat de nieuwe eeuw niet volgend jaar al, dus in 1900, begint, maar officieel pas in 1901. Goed gedaan Rosianna.

Geen enkele van de personages is echt interessant. Je bent daarom als lezer totaal niet begaan met het lot van de familie. Ze hebben misschien wat geldproblemen maar denken allemaal dat ze er wel weer bovenop zullen komen; zelfs de personages vinden het enige beetje spanning in het boek dus niet spannend genoeg om zich druk om te maken. Eerlijk gezegd heb ik gewoon niet veel zin om hier verder nog tijd aan te besteden: het is een boek dat me niet heeft geïrriteerd maar het was ook niet leuk om te lezen. Het was niet per se slecht, dus ik heb niet echt iets om over te klagen. Maar ik miste een klik, ik miste inhoud. Jammerlijk maar helaas: dat gebeurt soms. Dit is het eerste deel van een trilogie maar ik zal de volgende delen niet lezen.

*Omdat ik bij de Book Depository en Bol.com lid ben van het partnerprogramma krijg ik een minieme vergoeding als mensen boeken bestellen via links die op mijn site staan.

‘De ochtenden’ – Sanneke van Hassel

Cover van het boek 'De ochtenden' van Sanneke van Hassel

Na een mailtje mijnerzijds naar uitgeverij De Bezige Bij heb ik van de vriendelijke mensen van de afdeling marketing een e-boek versie van ‘De ochtenden’ van Sanneke van Hassel opgestuurd gekregen. Op mijn handige Eduard de e-reader heb ik genoten van de korte verhalen. Van Hassel is een getalenteerd schrijfster en dit zal zeker niet het laatste boek zijn dat ik van haar lees. Als ik nog aan sterren geven deed zou ‘De ochtenden’ er zeker 5/5 krijgen.

Titel: De ochtenden
Auteur: Sanneke van Hassel (verhalen zijn samengesteld door Jan van Mersbergen)
ISBN: 9789023492207
Het e-boek kost €12,99, de paperback €17,90.

Het waren de afgelopen weken hectische tijden. Ik ben in Utrecht begonnen aan de studie Taal- en cultuurstudies en doorgegaan met het tweede jaar van Rechtsgeleerdheid. Druk druk druk, maar gelukkig kon ik nog de tijd vinden om te lezen. Dat is het voordeel van een boek als ‘De ochtenden’: het is een verzameling korte verhalen, dus je kunt tussen de bedrijven lezen zonder helemaal “uit het verhaal” te zijn. Op de middelbare school heb ik al eens (verplicht voor Nederlands) een korte verhalen-boek gelezen en vond dat toen ook een erg prettige manier van lezen. De verhalen krijgen nooit de tijd om aan uitgebreide karakterontwikkelingen te doen, of om langzaam spannende dingen zoals moordzaken uit te werken. Maar toch missen korte verhalen als ze goed geschreven zijn niet aan diepgang. Juist omdat je als lezer maar éven in aanraking komt met de personages gaat je fantasie werken. Hoe komen die personages daar? Waarom denken ze en doen ze zoals ze doen? En wat gebeurt er hierna? De verhalen draaien altijd om iets dat je als lezer prikkelt; soms door doet het personage dat zelf en soms zorgt de situatie om het personage heen daarvoor.

De taal die van Hassel gebruikt is helder en niet hoogdravend. Geen ellenlange zinnen maar wel duidelijke schetsen van de omgeving. Geen moeilijke taal of monologen, wel interessante gesprekken. Die stijl is bedrieglijk eenvoudig: juist het níet schrijven van bepaalde dingen is voor de meeste schrijvers ontzettend moeilijk. Maar dat is juist belangrijk, want het maakt de verhalen ijzersterk. Als schrijver moet je vooral kunnen schrappen, dingen kunnen weglaten, en je moet vooral niet alles willen vertellen. Kill your darlings is iets wat veel schrijvers niet kunnen maar wat van Hassel als een meester beheerst. Er staat geen woord teveel in ‘De ochtenden’ en dat is fantastisch. Met een paar zinnen weet van Hassel een situatie kraakhelder te maken en de personages zijn in een paar woorden duidelijk beschreven. 

Een van de mooiste verhalen in de bundel vond ik er een die gaat over een man die een snack-kraam heeft. Van Hassel weet van een leven dat misschien niet heel interessant lijkt (man verkoopt gefrituurde snacks, maakt zich zorgen om geld, praat met mensen) een indrukwekkend verhaal te maken. Ik vind het lastig om precies onder woorden te brengen waarom, maar dát ik het intrigerend vond is een ding dat zeker is. De verhalen nemen net voldoende tijd om een verandering in het leven van de personages uit te beelden. De snackbarman praat eindelijk met de blinde vrouw die al jarenlang bij hem langskomt, iemand wordt langzaam gek, of een goede vriendin van een oude man gaat op vakantie en hij maakt zich zorgen om haar… Een leven wordt net uit zijn gewone doen geschud en wij als lezer maken heel kort maar heel intensief die verandering mee.

‘De ochtenden’ is samengesteld door collega-schrijver Jan van Mersbergen. Hij heeft bij elk verhaal een kort inleidend stukje geschreven. Eerlijk gezegd was ik daar niet helemaal van ondersteboven; ik had me denk ik liever laten verrassen. De introducties zijn het enige overbodige in het boek en juist het feit dat er in de verhalen niets overbodigs staat maakt het boek zo sterk. De zevenentwintig verhalen in ‘De ochtenden’ zijn al eerder verschenen in andere bundels. En ik ga denk ik bij de bieb binnenkort kijken of er boeken van Van Hassel op voorraad zijn, want haar schrijfstijl werkt verslavend.