HhhH – Laurent Binet

Cover van het boek HhhH Himmler's hersens heten Heydrich door Laurant BinetHet boek HhhH met de ondertitel Himmlers hersens heten Heydrich van Laurent Binet is al ontzettend bekend. En niet zonder reden, ontdekte ik toen ik het eenmaal had gelezen. HhhH is een origineel verhaal over een aanslag tijdens de Tweede Wereldoorlog; een oorlog waar al zoveel over geschreven en gemaakt is dat ik bang was dat Binet moeite zou hebben om het ook literair nog creatief en origineel te maken. Maar Binet heeft een bekend verhaal omgetoverd in iets speciaals door zijn geweldige schrijfstijl.

De originele titel van het boek is HHhH, oftewel Himmlers Hirn heißt Heydrich. Het is mooi dat het Duits zo op het Nederlands lijkt, want de titel kon probleemloos vertaald worden zonder verlies van het acroniem. Ik snap niet helemaal dat er gekozen is voor hersens in plaats van hersenen, maar ja, over smaak valt niet te twisten. De titel geeft al deels weer waar het verhaal over zal gaan, namelijk Heydrich, een belangrijke figuur in Nazi-Duitsland. In 1942 is er een aanslag op zijn leven gepleegd en die gebeurtenis is het onderwerp en uitgangspunt van dit boek.

Het onderwerp van het boek is niet per se hetgeen HhhH zo bijzonder maakt, want over Heydrich is al veel geschreven. Maar wel uniek is de manier waarop Binet het verhaal schrijft. Het is bijna alsof hij als auteur de lezer een blik gunt in het schrijfproces. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een verteller die constant uitlegt wat hij aan het doen is: dat hij onderzoek doet naar personages, dat hij zijn vriendin mee heeft genomen naar een oorlogsmuseum om achter meer feiten te komen, dat hij heeft geprobeerd om een passage zo spannend mogelijk te vertellen en ga zo maar door. Als lezer word je steeds weer op het proces, op het schrijven an sich, gewezen. Het is alsof je naar een film kijkt en alle crew gewoon in beeld wordt gebracht: je ziet niet alleen het verhaal, maar je kijkt ook naar hoe dat verhaal wordt gemaakt, en dat wordt op die manier dus óók een onderdeel van het verhaal dat de kijker (of lezer) krijgt voorgeschoteld. Het proces wordt onderdeel van het eindproduct: de cameraman wordt acteur, de schrijver een personage.

Als lezer leer je al vrij snel om de verteller niet al te erg te vertrouwen. Net na een pakkende dialoog komt een zin waarin de verteller iets zegt als ‘dit is natuurlijk niet echt zo gebeurd, dit heb ik verzonnen om het mooier te maken’. Of een feit wordt een aantal hoofdstukken later door de verteller verbeterd: hij had het fout eerder in het boek, zoals hij het zei was het helemaal niet gegaan, hij heeft nu nieuw bewijs. Ik denk dat de verteller in HhhH voor veel studenten een ontzettend interessant onderwerp voor een essay zou zijn.

Los van hoe interessant dit boek op literair niveau is, ook het verhaal draagt zijn steentje bij. Ik wist persoonlijk nog niet veel over Heydrich en zeker niet over de mannen die een aanslag op zijn leven hebben gepleegd. De Tweede Wereldoorlog vind ik eindeloos interessant; de bijzondere manier van vertellen doet niets af aan hoeveel impact een verhaal als dat over Operatie Anthropoid op iemand kan hebben.

De VPRO is in 2017 begonnen met het uitzenden van een serie gebaseerd op dit boek. Alle aflevering staan naar mijn weten nu nog gewoon online en ik ben zeker van plan om de serie te gaan bekijken. De recensies die eerder dit jaar verschenen zijn lovend: op 24 april schreef Hans Beerekamp in het NRC “Na drie van de zeven afleveringen kan ik wel tien redenen noemen waarom Roel van Broekhovens tv-serie voor de VPRO naar Laurent Binets bestseller […] heel erg goed gelukt is” (de hele recensie is nog te lezen op de website van het NRC). Het promofilmpje dat de VPRO heeft gemaakt ziet er in ieder geval intrigerend uit.

Als je geïnteresseerd bent in verhalen over de Tweede Wereldoorlog is HhhH natuurlijk een absolute aanrader, maar ook voor mensen die normaal gesproken boeken over de oorlog links laten liggen kan het boek interessant zijn. De manier van vertellen maakt van HhhH meer dan een ‘gewone’ oorlogsroman en ik weet zeker dat het me nog lang bij zal blijven (en me misschien nog inspireert tot het schrijven van een aantal leuke essays over verteltechnieken).

Afbeelding van de cover van het boek via http://www.meulenhoff.nl/nl/p4c36fcf32b2f4/11656/9789460925597/hhhh.html.

De klokkenluider van de Notre-Dame – Victor Hugo

Cover van het boek De klokkenluider van de Notre-Dame door Victor HugoEen paar weken geleden was het laatste college van dit schooljaar (mag je dat nog zo noemen als je studeert?). Na bijna een jaar lang alleen tijd te hebben gehad voor boeken over juridische vraagstukken en verder romans die docenten voor me hadden uitgekozen vond ik het hoog tijd om tijd een boek te lezen waaraan ik normaal gesproken niet toe zou komen. En ik weet niet waarom, maar ik wilde ontzettend graag De klokkenluider van de Notre-Dame lezen. Dus dat deed ik. En het is de beste keuze die ik in tijden heb gemaakt.

Als kind heb ik de Disneyfilm natuurlijk gezien. Quasimodo, de lelijke klokkenluider, die als het ware opgesloten zit in de Notre-Dame en daar alleen kan praten met de beelden die op een of andere magische manier voor hem tot leven komen. En dan komt Esmeralda… De details ontgaan me, maar ik weet dat zij en haar geitje een paar oorbellen deelden en dat een knappe man op een paard ook iets met het verhaal te maken had. Maar voor wie bekend is met Les Misérables weet dat Victor Hugo’s boeken niet zo sprookjesachtig zijn als Disney ons wil doen geloven. En gelukkig maar. Want de Klokkenluider van de Notre-Dame is een prachtig boek, vol met tragische gebeurtenissen en mensen die egoïstisch en vreemd zijn. En ik heb van elke pagina genoten.

Ik moest wel wennen aan het boek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na de eerste honderd pagina’s gelezen te hebben ontzettende spijt had van mijn keuze: ik vond het saai en langdradig en kon niet wachten tot het over was. En dan te bedenken dat ik nog zo’n 500 pagina’s voor de boeg had… Maar gelukkig werd het verhaal zo meeslepend dat ik het boek niet meer neer wilde leggen en ondanks een bomvolle vakantieplanning heb ik het boek binnen een week tijd helemaal uitgelezen. Hugo schetst de personages op zo’n manier dat ze echt voor me gingen leven. En dat terwijl eigenlijk geen enkel personage sympathiek is. Vooral leuk vond ik om de stukjes te lezen die over rechten / de juridische wereld gaan (alhoewel die jammergenoeg niet echt erg vaak voorkomen). Op een bepaald moment schrijft Hugo een stukje over een dove rechter:

Het belette meester Florian geenszins recht te spreken […] en nog heel behoorlijk ook. Iedereen weet dat een rechter slechts de schijn hoeft te wekken dat hij luistert en aan deze eis, de enig [sic] voorwaarde voor goede rechtspraak, voldeed de edelachtbare […] des te beter daar geen enkel geluid zijn aandacht af kon leiden. (pagina 225)

Van zulke stukjes word ik tijdens het lezen van een boek gewoon vrolijk. Verder was het simpelweg een prachtig verhaal, dat veel minder dan ik had verwacht alleen om Quasimodo draaide maar ook juist heel veel om Claude Frollo (de man die hem in leven houdt in de Notre-Dame) en Esmeralda. Maar het verhaal is niet vrolijk en geheel volgens verwachtingen loopt deze Franse, gotische roman niet erg goed af. Voor wie niet houdt van boeken zonder happy ending: kijk vooral de Disneyfilm nog een keertje. Die blijft, los van het boek waar het op gebaseerd is, een van mijn favorieten. Voor wie houdt van dikke boeken vol met interessante (maar niet per se aardige) personages: als je tijd over hebt zou ik je De klokkenluider van de Notre-Dame zeker aanraden.

Foto van de cover van het boek via http://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/de-klokkenluider-van-de-notre-dame/. Dit is ook de versie die ik gelezen heb; een prachtige uitgave van uitgeverij Athenaeum.

Spannende boeken weken 2017

Van 9 tot en met 25 juni zijn het weer de Spannende boeken weken in Nederland. In deze weken worden thrillers in het zonnetje gezet door boekhandels, bibliotheek en in de media. Voorgaande jaren hadden we in juni de Maand van het spannende boek, maar blijkbaar vonden de organisatoren dat twee weken aandacht voor thrillers in 2017 wel genoeg moet zijn.

Banner Spannende Boeken Weken

Stichting CPNB, die de Spannende boeken weken organiseert, zegt er zelf dit over: “De campagne Spannende Boeken Weken heeft tot doel kwalitatief hoogstaande misdaadliteratuur onder de aandacht te brengen van een breed lezerspubliek. Elk jaar heeft de actie een ander thema dat aansluit bij een segment van de spannende boekenmarkt.” – CPNB (https://www.cpnb.nl/campagnes/spannende-boeken-weken-2017). In 2017 is dat thema ‘De thriller als vakantieboek’. Tja. Erg creatief zijn de mensen achter de campagne misschien niet; het thema klinkt weinig spannend…

Het onder de aandacht brengen van spannende boeken doen ze onder andere door cadeautjes te geven Net als tijdens de Boekenweek krijg je als je voor minimaal €12,50 uitgeeft aan Nederlandstalige boeken een gratis boek. Tijdens de Spannende boeken weken ontvang je De vrouw in de blauwe mantel van Deon Meyer.

Officieel gaan de Spannende boeken weken niet om thrillers maar om het bredere genre ‘misdaadliteratuur’. Goed nieuws voor mij persoonlijk: zo kan ik dus toch nog een beetje meedoen. Goedgeschreven thrillers zijn voor mij eigenlijk veel te eng (ik schrik echt van elke beweging en elk geluidje als ik een thriller aan het lezen ben). Maar misdaadliteratuur? Daar ben ik gek op! Op mijn manier heb ik dit jaar alvast een beetje meegedaan aan de Spannende boeken weken door een boek van Agatha Christie te lezen. Haar allereerste, The Mysterious Affair at Styles, is een klassieke whodunnit.

Tot stof van Felix WeberIk vraag me wel af tot in hoeverre de Spannende boeken weken nodig zijn. Volgens mij zijn thrillers al een van de populairste genres in Nederland. Maar misschien zijn dat wel vooral boeken van niet-Nederlandse auteurs: met name de Scandinavische auteurs zijn al heel bekend. Daar probeert Stichting CPNB verandering in te brengen door onder andere de Gouden Strop uit te reiken, de prijs voor de beste Nederlandstalige thriller van het jaar. Eergisteren werd bij RTL Late Night bekend gemaakt dat dit jaar het boek Tot stof van Felix Weber de prijs heeft gewonnen.

Iedereen die dapperder is dan ik kan tijdens deze Spannende boeken weken lekker veel thrillers lezen. Een oude klassieker van Agatha Christie mag natuurlijk ook, of een nieuwe klassieker zoals Gone Girl van Gillian Flynn. Ik vind het in ieder geval een leuk initiatief van Stichting CPNB. Veel boekhandels en bibliotheken organiseren rondom de Spannende boeken weken allemaal leuke activiteiten, dus ik zou zeker even de op websites van je lokale winkels & bieb kijken om te zien of er ook voor jou iets leuks bij zit!

 

Fuzzie – Hanna Bervoets

Goed nieuws: het is zo ver! De nieuwe roman van Hanna Bervoets is verschenen. Bij uitgeverij Atlas Contact is Fuzzie  pas verschenen en ik kreeg een recensie-exemplaar opgestuurd. Al jarenlang ben ik een groot fan van het werk van Bervoets. Ik recenseerde bijvoorbeeld ook al Ivanov dat vorig jaar verscheen (klik hier om die recensie te lezen) en ik heb ook een aantal van haar columnbundelingen gelezen. Ik vind Bervoets een van de beste schrijvers van dit moment. Maakte ze met Fuzzie die hooggespannen verwachtingen opnieuw waar?

Het korte antwoord: ja, dat doet ze. Fuzzie is volgens de uitgeverij een “modern-realistisch sprookje over gemis, genegenheid en de vraag in hoeverre affectie zich laat afdwingen” (via http://www.atlascontact.nl/boek/fuzzie/). In de roman draait het om bolletjes die praten. Klinkt heel vreemd, en dat is het ook. De bolletjes zijn zacht en pluizig en stellen allerlei vragen aan de mensen bij wie ze zijn. In Fuzzie zijn de bolletjes terecht gekomen bij Maisie, Florence, Diek en Stephan. Het verhaal wisselt steeds van perspectief en je leert stukje bij beetje meer over deze personages. Hun gevoelens en liefdesleven zijn de belangrijkste onderwerpen: elk van de personages heeft problemen in de liefde of moeite met het vinden van een partner. Door de vragen van de bolletjes gaan ze over zichzelf nadenken en praten.

Meestal houd ik mijn boeken ontzettend netjes; ik zorg ervoor dat ik de ruggen niet breek, ik vouw geen ezelsoren en ik zorg er voor dat er absoluut geen viezigheid op de pagina’s komt. Maar als ik boeken van Bervoets lees krijg ik enorm de neiging om een markeerstift te pakken om alle mooie stukjes te markeren. Er zitten ook in Fuzzie weer echte pareltjes. Een voorbeeld:

Alleen-zijn is natuurlijk niet de precieze definitie van eenzaamheid – laat me denken: eenzaamheid is een discrepantie, het gat tussen behoefte en bevrediging, tussen de vraag van het gemoed en het aanbod van de omgeving, eenzaamheid is tevens het eindpunt van de evolutie: het resultaat van een o zo ontwikkeld zelfbewustzijn, van het constante besef dat je bestaat – eenzaamheid geen verlangen naar gezelschap maar een hang naar erkenning, misschien zelfs herkenning, een hunkering naar iemand die jou ziet zoals je jezelf ziet zodat je niet langer bang hoeft te zijn dat je er grandioos naast zit wanneer je je een voorstelling van jezelf maakt, zoiets? (pagina’s 54 – 55)

Of deze hele korte zin:

Ik wil je meer dan ik je nodig heb en ik heb je zo hard nodig. (pagina 117)

Als ik zulke zinnen lees kan een boek eigenlijk al niet meer stuk. Gelukkig was ook het verhaal van Fuzzie origineel. Bervoets werpt interessante vragen op: hoe reageren mensen op technologie die op persoonlijk niveau met mensen gaat communiceren? Hoe worden mensen beïnvloed door een soort apparaatje dat ze dwingt na te denken over hun gedachten en gevoelens? En welke band ontstaat er tussen mensen en techniek? Een antwoord komt er niet echt. Dat hoeft ook niet: het is al interessant om überhaupt over die thema’s na te denken.

Er zijn al meerdere goede recensies verschenen. Zo schreef Thomas de Veen in NRC op 13 april: “[W]onderlijk experiment, uitstekend resultaat. […] Fuzzie [is] de gedroomde vervolgstap in het oeuvre van Hanna Bervoets.” (via https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/13/genegenheid-in-tijden-van-kunstmatige-liefde-8211490-a1554542). Alles lijkt dus weer positief: Bervoets laat keer op keer zien dat alle literaire prijzen die ze ontvangt meer dan verdiend zijn.

Helaas heb ik toch een punt van kritiek. Ik vind namelijk de cover van het boek vrij lelijk. Ik vind het gewoon echt geen mooie tekening: het is nogal kriebelig en de kleur is onbestemd. De titel springt zo ook niet direct naar voren. Het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld de cover van Ivanov, vol met felle kleuren en met een mooi ontwerp. Bijzonder is wel dat Roald Triebels beide omslagontwerpen heeft gemaakt. Hoe hij van een van mijn favoriete ontwerpen (Ivanov) naar een van de lelijkste die ik ooit heb gezien (Fuzzie) is gegaan is mij een raadsel. Ik heb nog van weinig andere mensen gehoord wat ze van dit ontwerp vinden en ik ben heel benieuwd of ik de enige ben die niet enthousiast is.

Maar iedereen weet: don’t judge a book by its cover. En je kunt natuurlijk altijd nog het e-boek kopen in plaats van de papieren versie, zodat je geen lelijk boek in je boekenkast hoeft te zetten. Gelukkig heb ik over de inhoud van het boek niets te klagen. Bervoets blijft simpelweg een fantastische auteur en ik blijf een fan van haar werk.

Het einde van de eenzaamheid – Benedict Wells

Iets meer dan een week geleden verscheen bij uitgeverij Meulenhoff Het einde van de eenzaamheid, een vertaling van het Duitse Vom Ende der Einsamkeit door Benedict Wells. Hij won met deze roman in 2016 de European Union Prize for Literature voor Duitsland. In Duitsland zijn eerdere boeken van zijn hand ook al een groot succes gebleken, maar Het einde van de eenzaamheid is het eerste boek dat in het Nederlands verschenen is.

Het verhaal van Het einde van de eenzaamheid gaat over Jules Moreau. Hij belandt door een ongeluk in het ziekenhuis en blikt terug op zijn leven. Al op een jonge leeftijd verloor hij beide ouders waardoor hij, zijn broer Marty en zus Liz naar een internaat moesten. Ze groeiden uit elkaar en leidden elk hun eigen leven. Jules raakt bevriend met Alva, een interessant meisje die hij niet helemaal kan doorgronden. Na de middelbare school verliezen zij elkaar uit het oog en Jules probeert om zijn leven zo goed mogelijk op de rails te krijgen. Het contact tussen Marty, Liz en hem komt gaandeweg weer een beetje op gang. Jaren later komt Jules opnieuw in contact met Alva. Wat heeft ze altijd verzwegen? En kunnen ze ondanks hun moeizame start in het leven toch bouwen aan een gezamenlijke toekomst?

De belangrijkste thema’s in dit boek zijn verlies, verwerken van verdriet en (de titel verraadt het al) eenzaamheid. Ik vond Het einde van de eenzaamheid een prachtig boek: ik heb het in een paar dagen tijd gelezen, terwijl het helemaal geen lichte kost is. Liefde in alle opzichten speelt een grote rol: niet alleen romantische liefde, maar ook de band tussen ouders en kinderen, tussen broers en zussen, en tussen vrienden. Maar ook belangrijk is de verhouding tussen een moeilijke jeugd en het volwassen leven. Hoop is een belangrijk element: als je terugkijkt op je leven zijn er naast alle moeilijkheden ook mooie elementen geweest. Hoe moeilijk de omstandigheden ook zijn waar Jules in zijn jeugd en volwassen leven mee te maken krijgt, op een bepaalde manier is er toch hoop aanwezig. Toen ik Het einde van de eenzaamheid net uit had gelezen heb ik een tijdje voor me uit zitten staren om even bij te komen. Voor iedereen die houdt van een boek dat je bezig houdt zelfs als je het al uit hebt is Het einde van de eenzaamheid zeker een aanrader.

Ik heb Benedict Wells naar aanleiding van het verschijnen van de Nederlandse vertaling van zijn boek mogen interviewen. Het was een ontzettend gezellig gesprek. De uitwerking van dat interview verschijnt binnenkort op Ilona Leest, dus houd de website goed in de gaten!

‘The Story of Art’ – E.H. Gombrich

Een tijd geleden schreef ik al over kunstboeken in de post Uit de kunst. Daar gaf ik al een aantal redenen waarom het lezen van kunstboeken zo leuk kan zijn. Naar mooie afbeeldingen kijken en tegelijkertijd een heleboel leren: een ideale combinatie! Meestal blader ik kunstboeken door, op zoek naar de mooiste kunstwerken, en dan lees ik de stukjes informatie die bij dat specifieke kunstwerk horen. Maar The Story of Art door E.H. Gombrich heb ik nu helemaal van begin tot eind gelezen!

Foto van het boek The Story of ArtOp de universiteit volg ik meestal vakken over rechten of literatuur, zodat ze bij mijn studies passen. Maar ik ben ook geïnteresseerd in kunst en samen met een vriendin besloot ik om dit jaar een introductievak kunstgeschiedenis te volgen. Gewoon puur voor de lol. De naam van dat vak? The Story of Art. In acht weken tijd moesten we The Story of Art niet alleen gelezen hebben, maar ook een groot gedeelte van de afbeeldingen weten te duiden (oftewel, we moesten in een zogenaamde afbeeldingentoets de titel, de naam van de kunstenaar, het jaartal en vaak ook nog de locatie, soms ook nog de stijl of kunstvorm kunnen opnoemen…) wat allemaal bij elkaar best zwaar was. Maar wat ben ik blij dat ik door dit vak de motivatie had om The Story of Art helemaal te lezen, want wat is dat een geweldig boek!

In The Story of Art beschrijft Gombrich in sneltreinvaart alle westerse kunst, van grotschilderingen en piramides tot Dalí en Pollock. Het boek is redelijk groot en een krappe 700 pagina’s dik. Dat lijkt misschien veel, maar dat is het niet als je de gehele westerse kunstgeschiedenis moet beschrijven. Maar Gombrich heeft op de een of andere manier een lopend verhaal van het geheel kunnen maken. Hij beschrijft de problemen die kunstenaars tegenkwamen en welke oplossingen ze daarvoor bedachten, en dan een paar voorbeelden daarvan. Naast schilderijen praat hij ook over architectuur en beeldhouwkunst. The Story of Art is vooral geschreven voor jongeren die iets willen leren over kunst en Gombrich maakt de kunst die hij beschrijft heel toegankelijk. Het is voor iedereen, of je nou al iets weet van kunst of niet, heel goed te begrijpen waar hij het over heeft omdat hij niet met termen en moeilijke woorden strooit maar gewoon vertelt wat er allemaal aan de hand was in de wereld van de kunst in de tijd die hij beschrijft.

Pagina's 194 en 195 uit het boek The Story of ArtOp deze foto zie je pagina’s 194 en 195 uit het boek. De foto’s in het boek zijn haarscherp en geprint op een goede kwaliteit papier. Links zie je hoe mooi een foto van twee beelden kan zijn. Schilderijen zijn natuurlijk iets makkelijker, die zijn immers plat en zijn vaak een makkelijke vorm, maar om een goed idee te geven van hoe een beeld er in zijn geheel uitziet moet je een goede foto maken die je niet alleen de voorkant laat zien. Maar om wat grote kunstwerken goed tot hun recht te laten komen zitten er in The Story of Art ook een aantal “uitklappagina’s” zoals deze:

Foto van uitklappagina met kunst van Pollock

Hier zie je One, (number 31, 1950) van kunstnaar Jackson Pollock, dat hij maakte in 1950. Door de vorm en het formaat van dit kunstwerk komt het niet tot zijn recht als je hem gewoon op een normale pagina wat kleiner laat zien. Het maakt The Story of Art zoveel leuker dat er ook zulke handige manieren zijn bedacht om alles zo mooi mogelijk uit te laten komen.

Binnenflap van The Story of Art, reprints e.d.The Story of Art verscheen voor het eerst in 1950. Natuurlijk is er heel veel veranderd sindsdien en daarom zijn er steeds weer nieuwe drukken met aanpassingen verschenen.  Maar het is altijd handig om tijdens het lezen van dit boek in je achterhoofd te houden dat het geschreven is in de eerste helft van de twintigste eeuw. Dat maakt niet alles wat Gombrich zegt over moderne kunst gelijk irrelevant, maar zijn kritische houding tegenover de vele experimenten van kunstenaars eind twintigste eeuw kun je misschien beter met een korreltje zout nemen. En ook belangrijk om niet te vergeten: The Story of Art gaat over westerse kunst. Heel af en toe noemt Gombrich Aziatische en Afrikaanse kunst wel, maar daar gaat het boek gewoon niet over.

Mocht je na deze blogpost enthousiast zijn geworden: het boek kost maar €25,99 (klik hier voor meer info). Als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in kunst is dit echt een van de beste investeringen die je kunt doen. Of als je nog een leuk cadeau moet bedenken voor iemand die graag naar musea gaat: met een boek als The Story of Art zit je helemaal gebakken. Het is oprecht een van de mooiste boeken die ik ooit in mijn handen heb gehad.

‘Alsof het voorbij is’ – Julian Barnes

Cover van het boek 'Alsof het voorbij is' door Julian BarnesAlsof het voorbij is is geen recent verschenen roman. Sterker nog: het werd voor het eerst in Nederland gepubliceerd in 2011. Maar ik ben al een aantal maanden lid van Elly’s Choice. Ik betaal elke maand €2,99 en krijgt in ruil daarvoor tien e-boeken. Die tien boeken kunnen van alles zijn: bekende of onbekende romans, fictie of non-fictie, Nederlandse of buitenlandse auteurs, en oudere of nieuwere boeken. In januari bijvoorbeeld zat in mijn pakket naast het al wat oudere Alsof het voorbij is van Julian Barnes ook Judas van Astrid Holleeder, een heel recente roman. Voor ieder wat wils dus.

Titel: Alsof het voorbij is
Auteur: Julian Barnes
ISBN: 9789045020198

Julian Barnes is een bekende auteur van literaire werken. Hij won met Alsof het voorbij is in 2011 onder andere de Man Booker Prize. Maar anders dan je misschien zou verwachten van een boek dat veel prijzen wint is het geen dik boek (het heeft ongeveer 170 pagina’s) en het is ook helemaal niet moeilijk te lezen. Het verhaal is goed te volgen en hoewel er in 170 pagina’s veel gezegd en gedaan wordt is het niet complex. Een aanrader dus voor iedereen die heel voorzichtig wil proberen om dit jaar ook wat meer literair verantwoorde boeken te lezen naast “ontspanningsromans” als die van Santa Montefiore of Sarah J. Maas.

In Alsof het voorbij is vertelt Tony Webster zijn levensverhaal. Hij blikt terug op zijn jeugd en denkt dan vooral aan zijn vriendschap met de intelligente Adrian Finn. Adrian sloot zich aan bij het vriendengroepje waarin Tony al zat met twee andere jongens en hij bracht een hele nieuwe dimensie met zich mee. Door de jaren heen verandert en verwatert het contact met de jongens. Tony gaat studeren, krijgt voor het eerst een vriendinnetje, krijgt een prima baan, hij trouwt, wordt vader en scheidt. Een heel normaal leven. Maar dan komt Tony opnieuw in contact met zijn eerste vriendinnetje door een erfenis die hij plotseling van iemand krijgt, en ontdekt hij dat hij veel dingen in zijn leven half vergeten was of in een ver hoekje in zijn hersenen had weggedrukt.

Door het hele boek heen speelt Barnes met thema’s als geheugen, geschiedenis en menselijke relaties. Hij laat de personages er over praten maar laat ook de gebeurtenissen in de roman weerspiegelen dat het menselijk geheugen niet perfect is. De geschiedenis kan nooit objectief en volledig naar waarheid verteld worden omdat iedereen zich dingen net anders kan herinneren.

Ik vond Alsof het voorbij is een heerlijk boek om te lezen. Mocht je graag op een e-reader of tablet lezen kan ik je zeker aanraden om voor die paar euro een abonnement te nemen op Elly’s Choice, want in januari zit dit boek in het pakket. En mocht je niet gek zijn op digitaal lezen durf ik te wedden dat je plaatselijke bibliotheek ook wel een exemplaar heeft. Het is immers niet zomaar een boek.

‘De grond onder onze voeten’ – Jesús Carrasco

Cover van het boek De grond onder onze voetenDit boek ziet er niet alleen prachtig uit, maar heeft me ook op een bepaalde manier geraakt. Het is lastig om te omschrijven wat het precies was, maar dit boek doet iets met je. Carrasco is een auteur die van schrijven weer een kunstvorm maakt.

Titel: De grond onder onze voeten
Auteur: Jesús Carrasco
ISBN: 9789029091480

In 2016 verscheen bij uitgeverij Meulenhoff het tweede boek van auteur Jesús Carrasco: De grond onder onze voeten. Zijn debuutroman De vlucht werd internationaal ontzettend goed ontvangen en er werd daarom ook veel aandacht besteed aan het verschijnen van De grond onder onze voeten. Ik ben abonnee van het NRC Handelsblad en in die krant stond een uitgebreid interview met Carrasco en volgens mij is in alle grote kranten van Nederland wel een recensie verschenen. Ik kreeg een exemplaar opgestuurd van de uitgeverij om te recenseren. Ik ben nog niet vaak zo onder de indruk geweest van een boek.

Hoewel nooit expliciet wordt verteld waar of wanneer het verhaal zich afspeelt is het voor de lezer duidelijk dat er net een oorlog is geweest. Het verhaal draait voornamelijk om twee personages. De eerste is een vrouw die aan de overwinnende kant van de oorlog heeft gestaan. Haar man had een hoge positie in het leger en ze wonen in een groot huis op het platteland in het overwonnen gebied. Ze moet voor haar man zorgen omdat hij na de oorlog bedlegerig is geraakt, maar ze houdt niet (meer) van hem. Hij is gemeen en behandelt haar als een hulpje. Op een dag ontdekt ze in de moestuin een man, de andere hoofdpersoon in het verhaal. Het is duidelijk dat deze man een zwaar leven achter de rug heeft. Hij spreekt niet en lijkt amper in staat om ook maar iets te doen, maar er gaat iets van hem uit wat de vrouw (Eva) intrigeert. Dus ze geeft hem te eten en houdt voor de autoriteiten verborgen dat er een ‘inlander’ bij haar in de tuin verborgen is.

Stukje bij beetje ontdekt de lezer wat de man in de tuin allemaal heeft meegemaakt. De huidige tijd wordt verteld vanuit het perspectief van Eva en die passages worden afgewisseld met verhalen over het leven van de man. Verhalen over hoe de oorlog zijn gezin uit elkaar heeft gerukt, verhalen over werkkampen en mishandeling. De grond onder onze voeten is op een bepaalde manier kil geschreven, zodat alles bij de lezer nog harder binnenkomt. Ook Eva leert door het boek heen meer over het leven van de man. Hoewel hij geen samenhangend verhaal vertelt kan ze door zijn gemompel wel een beeld schetsen van wat er gebeurd moet zijn. En Eva begint meer en meer te voelen wat ‘haar’ mensen anderen hebben aangedaan.

De grond onder onze voeten is geen boek dat je even tussendoor leest. Het grijpt je aan en hoewel het verhaal niet bijzonder complex is moest ik toch de hele tijd mijn aandacht echt bij het boek houden om alles goed in me op te kunnen nemen. Carrasco houdt van poëtische omschrijvingen van natuur en zijn zinnen zijn daarom soms wat vaag en lang. Dat is een stijl waar je als lezer van kunt houden, maar omdat ik er niet gek op ben is dat een van de weinige dingen aan De grond onder onze voeten die me tegenvielen. Desondanks heb ik op Goodreads dit boek 5 sterren gegeven en ik denk dat het verhaal me nog lang zal bijblijven.

‘Koekoeksjong’ – Robert Galbraith (J.K. Rowling)

Foto van het boek Koekoeksjong van Robert Galbraith / J.K. RowlingIn de vakantie is er niets zo fijn als een boek van meer dan 500 pagina’s lezen waar je jezelf helemaal in kunt verliezen. Koekoeksjong is met zijn 519 pagina’s een lijvig boek maar ik heb me geen moment verveeld: het is een van de leukste detectives die ik ooit heb gelezen.

Titel: Koekoeksjong
Auteur: Robert Galbraith (pseudoniem van J.K. Rowling)
ISBN: 9789022569122

In 2017 is het precies twintig jaar geleden dat Harry Potter and the Philosopher’s Stone uitkwam, het eerste boek van J.K. Rowling dat werd uitgegeven. Iedereen weet natuurlijk hoe ontzettend succesvol deze serie werd en J.K. Rowling werd wereldberoemd. Maar ze wilde graag bewijzen dat ze ook over andere dingen dan magie kon schrijven, en dat ze ook voor volwassenen interessant kon zijn. Eigenlijk kun je in de boeken over Harry Potter al een beetje ontdekken dat Rowling gek is op het ontrafelen van mysteries. Een detective schrijven leek dan ook best een logische stap. Maar als haar eigen naam op het boek zou staan zou het alleen daarom al goed verkopen, zo dacht Rowling, en ze wilde juist bewijzen dat ze ook goed kon verkopen zonder die hele Harry Potter heisa. En daarom werd de naam Robert Galbraith in het leven geroepen. Het idee was leuk, maar natuurlijk lekte al heel snel uit dat Robert eigenlijk Joanne heet en het pseudoniem verloor dus elk nut. Iedereen weet nu dat het eigenlijk Rowling is die schrijft over detective Cormoran Strike.

Koekoeksjong is het eerste deel in een serie over oorlogsveteraan Cormoran Strike, een man met een nogal mislukt liefdesleven en schulden die onmogelijk terug te betalen lijken. Nadat hij gewond is geraakt tijdens de oorlog moest hij een deel van zijn been laten amputeren, en hij loopt nu met een prothese. In hartje Londen heeft hij nu een eigen zaak: hij is privédetective. Hij pluist alles uit, van het bekijken of echtgenotes vreemdgaan tot eventuele moordzaken. Via een uitzendbureau komt Robin, een slimme jong vrouw, tijdelijk voor hem werken. Op diezelfde dag komt John Bristow binnen: zijn zus is van een hoge verdieping naar beneden gevallen en is overleden. De politie houdt het op zelfmoord, maar Bristow denkt dat er meer aan de hand is…

Ik ben gek op boeken die de spanning weten vast te houden tot het eind, maar als je mijn blog al een tijdje volgt weet je dat ik thrillers al snel te eng vind omdat ik me heel erg inleef in de boeken die ik lees. Koekoesjong was spannend zonder bloederig te zijn, en ging over (zelf)moord zonder dat ik bang werd van elk geluidje in huis. De personages waren interessant en goed neergezet en het was leuk om Cormoran en Robin te volgen in het verhaal. Ook vond ik het plot sterk: ik had van tevoren niet door wat het einde zou zijn en dat is natuurlijk precies de bedoeling van een goede detective. Wel vond ik dat er soms erg veel woorden werden gebruikt om weinig dingen te zeggen, door veel bijvoeglijk naamwoorden en onnodige vergelijkingen. Maar dat is een kwestie van smaak: misschien vinden andere lezers die uitgebreide omschrijvingen van alles wel prettig.

Al met al vond ik Koekoeksjong een prettig boek om te lezen. Het ideale begin van 2017 en een aanrader voor iedereen die wel van spanning houdt, maar voor wie thrillers vaak toch net te eng zijn. Leuk om te weten: de BBC werkt aan een televisieserie over privédetective Cormoran Strike! Acteur Tom Burke zal de rol van Cormoran Strike op zich nemen. Hopelijk wordt de serie ook in Nederland uitgezonden als het zo ver is.

Foto van acteur Tom BurkeDit is een foto van acteur Tom Burke, die Cormoran Strike zal spelen in de serie die nu door de BBC gemaakt wordt. Foto via Hypable.

‘Hark! A Vagrant’ – Kate Beaton

Cover van het boek Hark! A Vagrant van Kate BeatonIk kan niet zeggen dat ik vaak graphic novels of comics lees, maar als er net zulke goede zijn te vinden als Hark! A Vagrant van Kate Beaton moet ik daar misschien wel mee gaan beginnen.

Titel: Hark! A Vagrant
Auteur: Kate Beaton
ISBN: 9780224094146

Kate Beaton is op internet een bekende naam. Ze tekent al jaren grappige strips, meestal net zulke korte als je in een krant zou vinden. Haar tekeningen zijn simpel en zwart-wit en de verhaaltjes zijn meestal niet langer dan ongeveer drie of zes tekeningen. Ze heeft geschiedenis gestudeerd en verwerkt dan ook veel van die interesse in haar strips. Maar het belangrijkste element dat in elk verhaal terugkomt: humor. Voor Kate Beaton is de strip pas af als er een flinke dosis humor of een hele vreemde twist in het verhaal zit. Aangezien ze vaak haar hele strip baseert op geschiedenis of literatuur is het handig als je een grote algemene kennis hebt als je dit boek wilt oppakken. Maar ook als je niet zoveel weet van veel verschillende onderwerpen kun je Hark! A Vagrant lezen: de kans dat je dan even Google bij de hand moet houden om dingen op te zoeken is dan gewoon wat groter. Soms plaatst Beaton onder een strip een heel klein beetje uitleg zodat haar lezers de grap niet zullen missen, maar vaak moet je jezelf weten te redden. Neem bijvoorbeeld de volgende strip, die via de website van Kate ook te vinden is:
Dude Watching with the Brönte Sisters door Kate Beaton
De humor van bovenstaande strip gaat helemaal langs je heen als je geen idee hebt wie de Brönte zussen zijn, of waar ze over schreven. Maar als je dat wél weet is de strip heel slim in elkaar gezet en vind je het (waarschijnlijk) heel erg grappig. Ik heb in ieder geval tijdens het lezen van Hark! A Vagrant meerdere keren hardop moeten lachen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat er ook zeker strips tussen zaten die ik niet in één keer begreep.

Als je nieuwsgierig bent geworden: Kate Beaton is op internet vooral bekend geworden door haar eigen website, www.harkavagrant.com. Daar heb ik ook bovenstaande strip vandaan via de link www.harkavagrant.com/index.php?id=202, en die strip staat ook in het boek. Voordat je besluit om ook echt het boek aan te schaffen kun je dus op haar website even een kijken nemen of je haar stijl kunt waarderen. En zo niet? Dan ligt dat waarschijnlijk aan jezelf, omdat je niet genoeg weet om haar grappen te snappen… (grapje natuurlijk).