‘To Kill a Mockingbird’ – Harper Lee

Cover boek 'To Kill a Mockingbird' door Harper Lee

‘To Kill a Mockingbird’ stond eigenlijk bij iedereen wel op het boekenlijstje voor Engels op school. Een klassieker waarvan de laatste vijftig jaar miljoenen exemplaren zijn verkocht. Iedereen kent het boek wel, al is het maar van horen zeggen. Ik had het nog nooit gelezen (schande natuurlijk) maar Harper Lee’s tweede boek, Go Set a Watchman, was zoveel in het nieuws dat ik vond dat ik toch maar eens aan ‘To Kill a Mockingbird’ moest beginnen. En eerlijk gezegd heb ik spijt dat ik dit boek niet veel eerder gelezen heb. Ik heb hem in het Engels gelezen; de Nederlandse titel van het boek is ‘Spaar de Spotvogel’.

Titel: To Kill a Mockingbird
Auteur: Harper Lee
ISBN: 9780099549482
€6.71  bij BookDepository*
€7,99 bij Bol.com*

To Kill a Mockingbird werd voor het eerst uitgegeven in 1960, maar het boek speelt zich een ruime twintig jaar eerder af in de tijd van de Great Depression in Amerika. Het waren lastige tijden voor veel mensen en zo ook voor de bewoners van Maycomb, Alabama, de (fictieve) plaats waar To Kill a Mockingbird zich afspeelt. Harper Lee volgt in het verhaal een jong meisje om zo nog duidelijker te kunnen laten zien hoe vreemd volwassenen soms zijn. In het boek komen verschillende thema’s aan de orde, maar vooral belangrijk is het racisme. Racisme is nog steeds aan de orde van de dag (wat je zeker zult weten als je het nieuws over Amerika de laatste paar maanden een beetje gevolgd hebt) maar zeker in de twintigste eeuw was het nog echt extreem: toen was er nog openlijke segregatie en werden blanken en zwarte mensen strikt gescheiden. Het is heel bijzonder dat een boek dat een halve eeuw geschreven werd een probleem aan de kaak stelt waar we met z’n allen nog steeds mee te maken. 

Het verhaal volgt een paar jaar in het leven van Jean Louise “Scout” Finch, dochter van advocaat Atticus en zus van Jem. Scout is zes jaar oud als het boek begint. Door haar ogen zien we hoe vreemd volwassenen in Maycomb zich gedragen. Zo is er bijvoorbeeld een man die nog bijna niemand ooit gezien heeft: “Boo” Radley. Kinderen maken elkaar bang met verhalen over de Radleys en spelen de familie in hun toneelstukjes na. Ook is er een oude vrouw die elk kind dat langskomt de huid volscheldt. En natuurlijk komen er nog veel mensen in voor maar het is nu niet erg interessant om iedereen specifiek te bespreken. Het volstaat om te zeggen dat eigenlijk iedereen die in Maycomb woont een bijzondere toevoeging is aan het boek en zo zijn eigen invloed heeft op Scouts leven. 

Atticus is de geschiedenis in gegaan als de held tegen racisme. In het boek verdedigt hij een zwarte man die wordt beschuldigd van het verkrachten van een blank meisje. In die tijden had een zwarte man tegen een blank persoon nooit een kans in rechtszaken: een jury stemde eigenlijk standaard ‘schuldig’ (en dat is tegelijkertijd het vervelende aan het systeem van juryrechtspraak dat ze tot op de dag van vandaag hanteren in Amerika). Scout en Jem hebben het zwaar op school omdat hun vader een zwarte man verdedigt en alle ouders tegen hun kinderen hebben gezegd dat Atticus daarom een slechte man is. Scout krijgt dus al op jonge leeftijd van dichtbij mee wat rassendiscriminatie is, Gelukkig lijkt Atticus altijd op te komen voor gelijke rechten en hij doet dan ook oprecht zijn best om Tom (zo heet de man) te verdedigen. Maar of het ook goed afloopt?

To Kill a Mockingbird is niet voor niets zo’n bekende klassieker, daar ben ik wel achter gekomen. Soms lijken van die bekende boeken die je gelezen “moet” hebben een beetje indrukwekkend waardoor je gelijk al minder zin hebt om eraan te beginnen. In sommige gevallen is dat terecht (*kuch* Oorlog en Vrede *kuch*) maar in dit geval kon ik me naderhand niet meer voorstellen dat ik eerst niet zo goed durfde te beginnen in dit boek. Ik had er een compleet verkeerd beeld van. Lee schrijft vol humor en de personages zijn hoewel vaak vreemd wel erg sympathiek en leuk om over te lezen. Zoals ik op Goodreads in mijn korte recensie al zei: dit is een boek waarvan je het jammer vindt dat je hem nooit meer voor de eerste keer zult kunnen lezen. Een klassieker die ik je volop kan aanraden dus.

Volg IlonaLeest ook op Twitter via @IlonaLeest !

*Omdat ik bij de Book Depository en Bol.com lid ben van het partnerprogramma krijg ik een minieme vergoeding als mensen boeken bestellen via links die op mijn site staan.

Beste Boeken Ooit

Een tijdje geleden raadde iemand mij een boek aan dat ik niet erg leuk vond klinken aan met de zin: “Maar dit is een klassieker, die MOET je gelezen hebben!”. Zelf hecht ik normaal gesproken niet zoveel waarde aan de status van een bepaald boek. Ik lees eigenlijk niet vaak een boek omdat ik hem volgens anderen gelezen ‘moet’ hebben. Toch kan het handig zijn om een achtergrond van klassiekers in je hoofd te hebben. Ze zijn natuurlijk niet voor niets boeken met die bepaalde status geworden (alhoewel dat natuurlijk een beetje in circels kan gaan: misschien vinden mensen sommige boeken wel leuk ómdat ze klassiekers zijn met die status en draait het niet meer zo om de echte inhoud). Ook wordt in literatuur vaak terugverwezen naar eerdere literatuur en het is fijn om die vergelijkingen of opmerkingen te begrijpen.

Ik ging eens Googlen welke boeken ik eigenlijk gelezen zou moeten hebben en kwam terecht op de site http://thegreatestbooks.org/ . Die site heeft meerdere andere lijsten vergeleken heeft zo de ultieme top 500 samengesteld. Er wordt al wel als nuancering dit bijgezet:

“This list is generated from 107 “best of” book lists from a variety of great sources. An algorithm is used to create a master list based on how many lists a particular book appears on. Some lists count more than others. I generally trust “best of all time” lists voted by authors and experts over user-generated lists. On the lists that are actually ranked, the book that is 1st counts a lot more than the book that’s 100th.”

Ik ben (gewoon met mijn Facebook-account) ingelogd en heb de eerste 100 boeken afgelopen en aangegeven of ik ze al dan niet gelezen had. Uiteindelijk kwam ik uit op deze statistieken:

Oei… Ik heb dus nog geen 10% van de ‘greatest books of all time’ gelezen. Misschien, als ik meer dan 100 boeken was afgegaan, was er nog hier en daar eentje bijgekomen maar ik vrees dat ik stiekem niet zo klassiek onderlegd ben. Ik ben nu net begonnen aan Tolstojs ‘Oorlog en Vrede’ dus dat helpt me al iets verder. En het klinkt misschien flauw, maar: wat is dat een dik boek zeg! Poeh. Daar ben ik dus nog wel even zoet mee. Gelukkig liggen er ook nog twee andere boeken (recensie-exemplaren die ik toegestuurd heb gekregen) voor me klaar, dus ik heb een reden om me door dit pittige stukje Russisch proza heen te worstelen.
Hoe zit jij met de top 100 ‘greatest books’? Lees je wel eens boeken alleen maar omdat je ze gelezen ‘moet’ hebben of lees je gewoon precies waar je zin in hebt? Zelf probeer ik het een klein beetje te combineren: sommige boeken zijn zo veelbesproken dat ik het gevoel heb echt iets te missen als ik het niet lees. Maar ook vaak pak ik een boek bij de bieb weg dat me gewoon een leuk boek lijkt, zonder veel media-aandacht of een hype eromheen. Met klassiekers vind ik het ook weer anders. Grote delen van het verhaal heb je door de jaren heen door de vele verwijzingen in andere literatuur, films of programmas al (onbewust) meegekregen en als je de clou van het verhaal al kent is het soms lang zo leuk niet meer. In Jane Eyre van Brönte bijvoorbeeld miste ik voor een groot deel het plezier van de spanningsopbouw omdat ik eigenlijk al wist wat er ging komen, ook al had ik het boek nog nooit gelezen. Met Oorlog en Vrede is dat toch net iets anders. Alhoewel, de titel geeft natuurlijk al wel een (heel erg beknopte) samenvatting van het verhaal, haha. Laat me in de reacties weten wat jij vindt van ‘Top X Boeken’ lijsten en of je probeert om ‘verantwoord’ te lezen! 
Je kunt IlonaLeest ook volgen en bereiken via Twitter! @IlonaLeest