Boek 28 – “C’est la Vie”

C’est la Vie door Martin Bril is een boek met gebundelde columns over zijn leven in Frankrijk. Het heeft humor maar slaat eigenlijk nergens op. Nou ja, slaat nergens op… Er zit gewoon niet echt een clou in het verhaal. Het is natuurlijk ook niet echt een verhaal maar een verzameling columns. Ach ja. Drie van de vijf sterren op Goodreads.

Van Martin Bril heb ik eerder voor mijn uitdaging al De Kleine Keizer gelezen (mocht je nog geïnteresseerd zijn in mijn mening over dat boek: klik hier!). Zijn schrijfstijl is heel speels en in De Kleine Keizer vond ik het jammer dat ik niet echt iets leerde over Napoleon. Bij C’est la Vie werd op de achterflap al duidelijk dat het nergens over zou gaan: gewoon, over het leven van Bril. Maar dan in Frankrijk.

Het leuke aan een boek vullen met columns over één onderwerp is natuurlijk dat de columns iets minder random in een boek staan. Eerder heb ik ook wel boeken gelezen van bijvoorbeeld Daphne Deckers en zij had haar columns verdeeld in onderwerpen als ‘moeder worden’ en dergelijke. Bril schrijft voor meerdere tijdschriften/kranten en meestal over zijn eigen leven. En met een eigen huis is Frankrijk gaan zijn columns dus best vaak over Frankrijk.

Het lijkt bijna alsof hij gewoon Ctrl+F “FRANKRIJK” heeft gedaan in zijn verzameling columns, en elke column met een match in dit boek heeft gezet. (Als je die zin niet begrijpt, klik dan hier en doe wat algemene kennis op). Want afgezien van het woord Frankrijk hebben de meeste columns niets gemeen. De stijl verschilt per tijdschrift waar ze origineel in verschenen. Ook de lengte verschilt heel sterk. De ene keer is het 1,5/2 pagina’s maar de volgende is opeens 6 pagina’s lang. Niet per se een groot probleem, maar het is wel storend om geen duidelijke lijn te kunnen volgen in een boek.

Voor wie van een snelle leesbeurt houdt is dit boek prima geschikt. Het lijken de random overpeinzingen van een redelijk willekeurig persoon tegen de achtergrond van Parijs (vaak) en het landelijke Frankrijk (soms).

Boek 7 – “De Kleine Keizer”

Na de hectische tijden van de examens rol ik zo in de hectische tijden van verbouwen: maandag heb ik de sleutel van het huis gekregen waarin ik ga samenwonen. Er moet nog veel gebeuren dus we zijn van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat aan het klussen. Gelukkig heb ik de tijd gevonden om De Kleine Keizer van Martin Bril te lezen. Het ging over Napoleon, las erg vlot en ook wel grappig maar ik had steeds het gevoel dat hij bezig was met de inleiding. Voor dat missende verhaal en het gebrek aan spanning heb ik  het toch 3 sterren gegeven op Goodreads.

                                            

Martin Bril schrijft in zijn boek De Kleine Keizer over zijn passie voor Napoleon. Het boek gaat niet echt chronologisch want het is deels gebaseerd op columns die Bril eerder al gepubliceerd heeft en die vooral bedoeld om te entertainen en niet om een logisch verhaal te zijn. Het las door deze stijl wel erg vlot, maar toch, in een boek mis ik het wel als er geen rode draad door het verhaal is gewoven.

Napoleon is heel erg interessant. Ik wilde graag iets meer over het weten en heb daarom dit boek gekozen. Maar na een tijdje kwam ik erachter dat een beetje voorkennis wel handig was: Bril noemt de namen van veldslagen, plaatsen en maarschalken en lijkt vaak iets te impliceren als hij ze noemt, maar als je geen idee hebt wat er gebeurde bij die veldslagen, waar die plaatsen liggen of wie in hemelsnaam maarschalk Ney ook alweer is leest het boek toch iets lastiger.

De details in dit boek zijn heel erg… gedetailleerd. Naast de datum noemt Bril ook vaak de tijden en vraagt zich dan een paragraaf lang af of “rond één uur” (dat hij heeft gelezen in een boek over Napoleon) nou tien over één, vijf over één of toch iets anders was. En eerlijk gezegd kon het mij ook niet heel veel schelen. Maar dat was dit boek ook voor een groot deel: het verhaal van Bril’s passie. Dat was soms best grappig: dat hij uren gaat reizen, door weer en wind, om een grasland te zien omdat Napoleon daar ooit een keertje geweest is.

Dit is een beetje een kort verhaaltje geworden omdat ik verder ook niet echt kan ingaan op verschillende hoofdpersonen en weet ik het, omdat het een informatief boek is. Ik kan er nog wel over zeggen dat ik het aan zou raden, zeker als je Napoleon interessant vindt. Bril schrijft erg alsof je iemand gewoon hoort praten en springt een beetje van de hak op de tak. Daardoor leest het vlot en heb je niet het gevoel dat je gewoon je geschiedenis schoolboek hebt opengeslagen bij het hoofdstuk Napoleon Bonaparte. En mocht je dit boek echt gaan lezen: lees dan eerst dit, dan heb je vast veel meer plezier aan het boek.