Fuzzie – Hanna Bervoets

Goed nieuws: het is zo ver! De nieuwe roman van Hanna Bervoets is verschenen. Bij uitgeverij Atlas Contact is Fuzzie  pas verschenen en ik kreeg een recensie-exemplaar opgestuurd. Al jarenlang ben ik een groot fan van het werk van Bervoets. Ik recenseerde bijvoorbeeld ook al Ivanov dat vorig jaar verscheen (klik hier om die recensie te lezen) en ik heb ook een aantal van haar columnbundelingen gelezen. Ik vind Bervoets een van de beste schrijvers van dit moment. Maakte ze met Fuzzie die hooggespannen verwachtingen opnieuw waar?

Het korte antwoord: ja, dat doet ze. Fuzzie is volgens de uitgeverij een “modern-realistisch sprookje over gemis, genegenheid en de vraag in hoeverre affectie zich laat afdwingen” (via http://www.atlascontact.nl/boek/fuzzie/). In de roman draait het om bolletjes die praten. Klinkt heel vreemd, en dat is het ook. De bolletjes zijn zacht en pluizig en stellen allerlei vragen aan de mensen bij wie ze zijn. In Fuzzie zijn de bolletjes terecht gekomen bij Maisie, Florence, Diek en Stephan. Het verhaal wisselt steeds van perspectief en je leert stukje bij beetje meer over deze personages. Hun gevoelens en liefdesleven zijn de belangrijkste onderwerpen: elk van de personages heeft problemen in de liefde of moeite met het vinden van een partner. Door de vragen van de bolletjes gaan ze over zichzelf nadenken en praten.

Meestal houd ik mijn boeken ontzettend netjes; ik zorg ervoor dat ik de ruggen niet breek, ik vouw geen ezelsoren en ik zorg er voor dat er absoluut geen viezigheid op de pagina’s komt. Maar als ik boeken van Bervoets lees krijg ik enorm de neiging om een markeerstift te pakken om alle mooie stukjes te markeren. Er zitten ook in Fuzzie weer echte pareltjes. Een voorbeeld:

Alleen-zijn is natuurlijk niet de precieze definitie van eenzaamheid – laat me denken: eenzaamheid is een discrepantie, het gat tussen behoefte en bevrediging, tussen de vraag van het gemoed en het aanbod van de omgeving, eenzaamheid is tevens het eindpunt van de evolutie: het resultaat van een o zo ontwikkeld zelfbewustzijn, van het constante besef dat je bestaat – eenzaamheid geen verlangen naar gezelschap maar een hang naar erkenning, misschien zelfs herkenning, een hunkering naar iemand die jou ziet zoals je jezelf ziet zodat je niet langer bang hoeft te zijn dat je er grandioos naast zit wanneer je je een voorstelling van jezelf maakt, zoiets? (pagina’s 54 – 55)

Of deze hele korte zin:

Ik wil je meer dan ik je nodig heb en ik heb je zo hard nodig. (pagina 117)

Als ik zulke zinnen lees kan een boek eigenlijk al niet meer stuk. Gelukkig was ook het verhaal van Fuzzie origineel. Bervoets werpt interessante vragen op: hoe reageren mensen op technologie die op persoonlijk niveau met mensen gaat communiceren? Hoe worden mensen beïnvloed door een soort apparaatje dat ze dwingt na te denken over hun gedachten en gevoelens? En welke band ontstaat er tussen mensen en techniek? Een antwoord komt er niet echt. Dat hoeft ook niet: het is al interessant om überhaupt over die thema’s na te denken.

Er zijn al meerdere goede recensies verschenen. Zo schreef Thomas de Veen in NRC op 13 april: “[W]onderlijk experiment, uitstekend resultaat. […] Fuzzie [is] de gedroomde vervolgstap in het oeuvre van Hanna Bervoets.” (via https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/13/genegenheid-in-tijden-van-kunstmatige-liefde-8211490-a1554542). Alles lijkt dus weer positief: Bervoets laat keer op keer zien dat alle literaire prijzen die ze ontvangt meer dan verdiend zijn.

Helaas heb ik toch een punt van kritiek. Ik vind namelijk de cover van het boek vrij lelijk. Ik vind het gewoon echt geen mooie tekening: het is nogal kriebelig en de kleur is onbestemd. De titel springt zo ook niet direct naar voren. Het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld de cover van Ivanov, vol met felle kleuren en met een mooi ontwerp. Bijzonder is wel dat Roald Triebels beide omslagontwerpen heeft gemaakt. Hoe hij van een van mijn favoriete ontwerpen (Ivanov) naar een van de lelijkste die ik ooit heb gezien (Fuzzie) is gegaan is mij een raadsel. Ik heb nog van weinig andere mensen gehoord wat ze van dit ontwerp vinden en ik ben heel benieuwd of ik de enige ben die niet enthousiast is.

Maar iedereen weet: don’t judge a book by its cover. En je kunt natuurlijk altijd nog het e-boek kopen in plaats van de papieren versie, zodat je geen lelijk boek in je boekenkast hoeft te zetten. Gelukkig heb ik over de inhoud van het boek niets te klagen. Bervoets blijft simpelweg een fantastische auteur en ik blijf een fan van haar werk.

‘Hark! A Vagrant’ – Kate Beaton

Cover van het boek Hark! A Vagrant van Kate BeatonIk kan niet zeggen dat ik vaak graphic novels of comics lees, maar als er net zulke goede zijn te vinden als Hark! A Vagrant van Kate Beaton moet ik daar misschien wel mee gaan beginnen.

Titel: Hark! A Vagrant
Auteur: Kate Beaton
ISBN: 9780224094146

Kate Beaton is op internet een bekende naam. Ze tekent al jaren grappige strips, meestal net zulke korte als je in een krant zou vinden. Haar tekeningen zijn simpel en zwart-wit en de verhaaltjes zijn meestal niet langer dan ongeveer drie of zes tekeningen. Ze heeft geschiedenis gestudeerd en verwerkt dan ook veel van die interesse in haar strips. Maar het belangrijkste element dat in elk verhaal terugkomt: humor. Voor Kate Beaton is de strip pas af als er een flinke dosis humor of een hele vreemde twist in het verhaal zit. Aangezien ze vaak haar hele strip baseert op geschiedenis of literatuur is het handig als je een grote algemene kennis hebt als je dit boek wilt oppakken. Maar ook als je niet zoveel weet van veel verschillende onderwerpen kun je Hark! A Vagrant lezen: de kans dat je dan even Google bij de hand moet houden om dingen op te zoeken is dan gewoon wat groter. Soms plaatst Beaton onder een strip een heel klein beetje uitleg zodat haar lezers de grap niet zullen missen, maar vaak moet je jezelf weten te redden. Neem bijvoorbeeld de volgende strip, die via de website van Kate ook te vinden is:
Dude Watching with the Brönte Sisters door Kate Beaton
De humor van bovenstaande strip gaat helemaal langs je heen als je geen idee hebt wie de Brönte zussen zijn, of waar ze over schreven. Maar als je dat wél weet is de strip heel slim in elkaar gezet en vind je het (waarschijnlijk) heel erg grappig. Ik heb in ieder geval tijdens het lezen van Hark! A Vagrant meerdere keren hardop moeten lachen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat er ook zeker strips tussen zaten die ik niet in één keer begreep.

Als je nieuwsgierig bent geworden: Kate Beaton is op internet vooral bekend geworden door haar eigen website, www.harkavagrant.com. Daar heb ik ook bovenstaande strip vandaan via de link www.harkavagrant.com/index.php?id=202, en die strip staat ook in het boek. Voordat je besluit om ook echt het boek aan te schaffen kun je dus op haar website even een kijken nemen of je haar stijl kunt waarderen. En zo niet? Dan ligt dat waarschijnlijk aan jezelf, omdat je niet genoeg weet om haar grappen te snappen… (grapje natuurlijk).

‘Of ik gek ben’ – Michiel Stroink

Cover van het boek Of ik gek ben door Michiel StroinkOf ik gek ben is, hoewel in 2012 al gepubliceerd, de laatste tijd weer veel in het nieuws geweest omdat het boek kort geleden verfilmd is. Het gaat over een zogenaamd onschuldige kunstenaar die wordt opgesloten in een tbs-kliniek…  Klinkt best intrigerend, toch?

Titel: Of ik gek ben
Auteur: Michiel Stroink
ISBN: 978902909127

In Of ik gek ben volgen we Benjamin, een kunstenaar die rijk is geworden met het verkopen van ‘opgeblazen dieren’, een vreemd soort kunst waar hij veel geld voor vroeg. Het rijke kunstenaarsleven is hem een beetje naar het hoofd gestegen en hij gebruikt veel drank en drugs, eigenlijk gewoon omdat het kan. Hij gebruikt zoveel dat hij vaak de volgende ochtend geen idee meer heeft van wat hij die avond heeft gedaan en lijkt dat leventje prima te vinden. Op een dag is dat vergeten echter een probleem geworden: hij wordt opgesloten in een tbs-kliniek omdat hij twee meisjes op een feest in een bos zou hebben aangevallen en verkracht. Benjamin kan zich niet voorstellen dat hij ooit zoiets zou doen, maar ja, hoe bewijs je dat als je je praktisch niets van de hele avond kan herinneren en er meerdere ooggetuigen waren?

Tegen deze achtergrond maakt Benjamin veel mee in de tbs-kliniek. Er zitten in de kliniek kleurrijke figuren die Stroink helder neerzet. Het zijn niet zomaar ‘gekken’, maar geloofwaardige personages die allemaal hun eigenaardigheden hebben. Na een tijdje mag Benjamin in de tbs-kliniek in de knutselhoek weer beginnen met het maken van kunst. Voor hem is dat een uitlaatklep en een manier om toch nog iets te doen als hij opgesloten zit. Vroeger maakte hij postmodernistische kunst en verkocht dat voor veel geld; nu maakt hij kunst in een tbs-kliniek. Het verschil kon bijna niet groter zijn. Het is best interessant om te lezen over het leven in een tbs-kliniek. Het is toch een eigen wereld in onze wereld; een afgezonderde plek met zijn eigen regels en routines. De directeur en het personeel komen in Of ik gek ben uitgebreid aan bod en de relatie tussen hen en de bewoners van de kliniek wordt treffend beschreven. Zeker de stukken met Benjamins behandelaars en zijn gesprekken met de directeur zijn erg leuk om te lezen.

Benjamin is niet per se een sympathiek personage. Als lezer weet je in het begin ook niet precies wat er gebeurd is op die ene avond dat Benjamin teveel had gedronken en gebruikt, maar wel dat hij daarna is opgesloten dus dat je waarschijnlijk het leven van een verkrachter volgt (hoewel je door Benjamins overtuiging dat hij onschuldig is natuurlijk toch blijft twijfelen). Hij is niet altijd aardig tegen de andere mensen in de kliniek, en door middel van terugblikken op het verleden leer je als lezer dat hij vroeger écht vervelend was. Hij was rijk geworden door kunst te maken waar hij zelf niet eens achterstond, dus hij lachtte iedereen die iets van hem kocht uit en gebruikte daarna het geld voor drugs en andere dure onzin. Dit weet je allemaal als lezer, en toch is Benjamin geen vervelend personage om te volgen. Hij lijkt best intelligent en bekijkt de andere mensen in de kliniek met een grote dosis humor.

In de verfilming van Of ik gek ben zijn een paar dingen wel veranderd. Het meest opvallende vond ik nog dat ze van de directeur, die in het boek toch echt overduidelijk een man is, een vrouw hebben gemaakt. Verder is het plot wel hetzelfde gebleven: Benjamin zit opgesloten en gelooft niet dat hij het echt gedaan heeft. Mocht je niet het hele boek willen lezen maar het idee van het verhaal leuk vinden kun je altijd nog gewoon naar de film kijken, alhoewel ik je natuurlijk zou aanraden om ook gewoon het boek te lezen. Het zit goed in elkaar en is een bijzonder verhaal, met een hoofdpersoon die je niet snel zal vergeten.

Hieronder kun je alvast de trailer zien om te beslissen of de film je aanspreekt:

‘De vrouwen van kasteel Deverill’ – Santa Montefiore

Cover van het boek De vrouwen van kasteel Deverill door Santa MontefioreSanta Montefiore is een ontzettend succesvolle schrijfster die er om bekend staat dat ze de lezer als het ware helemaal ‘in het verhaal kan trekken’. Dat was ook precies wat er gebeurde toen ik De vrouwen van kasteel Deverill las en ik heb dan ook enorm genoten van dit boek.

Titel: De vrouwen van kasteel
Auteur: Santa Montefiore
ISBN: 9789022568545
Verschenen bij uitgeverij Boekerij.

 

Zoals je misschien wel weet als je mijn blogpost Leesupdate van pas hebt gelezen, ben ik na De naam van de roos begonnen in De vrouwen van kasteel Deverill. Het is even helemaal iets anders: van een boek vol moeilijke zinnen in half-Latijn, naar een boek vol met romantiek, familiedrama’s en een ruig Iers landschap dat uitgebreid wordt omschreven. Ik heb genoten van dit eerste deel van de Deverill-serie!

De vrouwen van kasteel Deverill vertelt het verhaal van drie vrouwen. Alles speelt zich af in Ierland rond het begin van de twintigste eeuw, toen Engeland er nog de scepter zwaaide maar er grote veranderingen aan zaten te komen. De belangrijkste twee personages zijn Kitty Deverill, dochter van een Engelse nobelman die in Ierland in een kasteel woont, en de dochter van de kokkin, Bridie. Als kinderen zijn Kitty en Bridie beste vriendinnen maar naarmate ze ouder worden wordt steeds duidelijke hoe groot het klasseverschil tussen beide meisjes is. Bridie komt uit een arm gezin en heeft bijvoorbeeld nog nooit schoenen kunnen betalen, terwijl Kitty als dochter van een nobelman ondergedompeld wordt in luxe. Naast Kitty en Bridie speelt ook Celia Deverill nog een rol in het boek, maar in veel mindere mate dan de andere twee vrouwen.

Terwijl de meisjes vrouwen worden, wordt het in Ierland en Engeland steeds onrustiger. Dat komt natuurlijk mede door de Eerste Wereldoorlog, maar ook omdat er in Ierland steeds meer gepleit wordt voor een Onafhankelijk Ierland. Hierdoor komen de belangen van Kitty en Bridie recht tegenover elkaar te staan: Kitty, als rijke Engelse in Ierland, vertegenwoordigt alles waar de klasse van Bridie juist op tegen is. En dat zorgt ervoor dat de vriendschap flink onder druk komt te staan… Beide vrouwen proberen zich staande te houden in een tijd waarin alles om hen heen verandert. Relaties, vriendschappen en alles wat zeker leek te zijn blijkt opeens minder stabiel dan iedereen van tevoren dacht. Voor sommigen betekent dit een ramp, terwijl het voor anderen een voorheen ongekende kans biedt om tot grote hoogtes te klimmen.

Montefiore schrijft geen typische ‘eind goed, al goed’ verhalen met een voorspelbaar einde.

Veel meer zal ik over het boek niet zeggen omdat ik het niet wil spoilen. Het is juist zo leuk om er een beetje ‘blind in te gaan’ bij boeken van Santa Montefiore omdat ze helemaal niet zo voorspelbaar zijn als je misschien van een chicklit zou verwachten. De romans van Montefiore zijn wereldwijd praktisch altijd bestsellers. Dat komt denk ik mede omdat ze het feelgood-chicklit-achtige in een meer divers jasje weet te steken. Montefiore schrijft geen typische ‘eind goed, al goed’ verhalen met een voorspelbaar einde. Er komt altijd liefde voor in de boeken van Montefiore, maar op een meer diverse manier dan ik van chicklits gewend was. Ik heb voordat ik De vrouwen van kasteel Deverill las al een aantal andere boeken van haar hand gelezen en elke keer opnieuw viel het me op dat het verhaal net een andere kant op ging dan ik had verwacht. Het meisje kreeg de jongen niet maar vond haar geluk elders, of de personages lijken überhaupt meer waarde te hechten aan natuur en familie dan romantische relaties.

Als je in principe wel houdt van een feelgood-roman maar chicklits over het algemeen nogal voorspelbaar vindt, is De vrouwen van kasteel Deverill voor jou zeker het proberen waard. Ik vond dit eerste deel uit de Deverill-serie in ieder geval heel erg goed geslaagd en heb er zin in om in de volgende delen te beginnen!

‘Mrs Dalloway’ – Virginia Woolf

Cover van het boek Mrs Dalloway door Virginia WoolfKen je dat, dat je een boek leest en dat je na tweehonderd pagina’s of meer eigenlijk nog steeds geen idee hebt waar het verhaal over gaat? Nou, dat had ik dus Mrs Dalloway. Absoluut onbegrijpelijk allemaal, maar wel in mooie zinnen beschreven.

Titel: Mrs Dalloway
Auteur: Virginia Woolf
ISBN: 9789023427537

Mrs Dalloway gaat over, je raadt het vast al: mevrouw Dalloway. Het boek is in 1925 gepubliceerd en speelt zich ook in die tijd af. Ze woont in Londen met haar man en geeft op een dag een feest waar ze nog veel voor moet regelen. Ondertussen komt er een oude vlam van mevrouw Dalloway terug uit Indië en door hun weerzien komen er weer allerlei herinneringen bovendrijven. Ook gaat het verhaal over een ander koppel: Rezia en Septimus Smith. Septimus verliest langzaam zijn grip op den wereld en denkt overal voorspellingen in te zien. Het hele boek van ongeveer 240 pagina’s gaat eigenlijk maar over één dag. Best een lange dag, dus.

Woolf staat bekend om haar poëtische manier van schrijven en de lange beschrijvingen die ze van alles geeft. En toegegeven, Woolf gebruikt in Mrs Dalloway prachtige taal. Maar dat werkt niet echt mee aan het begrip: ik was al snel de draad kwijt en kon maar niet onthouden wie precies wie was. Dat kwam mede omdat het perspectief heel plotseling tussen de personages wisselde. Dat stoorde me enorm tijdens het lezen: dan weer volgden we het perspectief van een oude vrouw op een bankje in het park, het volgende moment volgden we de vreemde gedachten van Septimus.

Ik wilde Mrs Dalloway graag lezen naar aanleiding van het zien van de film The Hours, wat een verfilming is van het gelijknamige boek van Michael Cunningham. Die film wisselt onder andere tussen het leven van Virginia Woolf en een ‘moderne’ Mrs Dalloway.


Overigens vond ik deze uitgave van Mrs Dalloway prachtig vormgegeven. Wat een mooie cover! Ik kon alleen nergens vinden of de versie die ik heb geleend bij de bieb nog wel ergens verkrijgbaar is. Maar mocht je naar aanleiding van dit stukje nieuwsgierig zijn naar Mrs Dallowayzou ik je zeker aanraden om op zoek te gaan naar deze mooie, groene uitgave.

Marte Jacobs – Tim Krabbé

Cover van het boek Marte Jacobs door Tim KrabbéAfgelopen week had ik allemaal tentamens waar ik ontzettend hard voor moest leren. Daarom was ik volop bezig met studie-ontwijkend gedrag: het lezen van Marte Jacobs door Tim Krabbé. Een boek over de band tussen het jonge meisje Marte en de oudere jongen Emile, waarin je je als lezer even helemaal verliest.

Titel: Marte Jacobs
Auteur: Tim Krabbé
ISBN: 9789044611229
Verscheen in 2007 bij uitgeverij Prometheus.

Marte Jacobs gaat over dichter Emile Binenbaum. Als veertienjarige jongen ontmoet hij de dan nog negenjarige Marte tijdens het voetballen in de duinen. Een middag zoals de meeste mensen die vaak hebben gehad: buitenspelen met andere jonge kinderen, lekker sporten in de buitenlucht. Emile heeft goede herinneringen aan die dag en die herinneringen komen weer naar boven als jaren later Marte op zijn middelbare school verschijnt. Zij zit dan in de eerste klas, hij in de laatste. Ze spreken elkaar niet echt maar knikken en glimlachen naar elkaar als ze elkaar in de gang of op het plein zien. Gewoon, zoals je doet met mensen die je wel kent maar niet zo goed dat je ze echt enthousiast begroet. Emile is echter geen nuchtere jongeman, maar een echte dromer. Hij vindt Marte in alles wat ze doet interessant, zoekt iets achter elke beweging die ze maakt en maakt gedichten over haar. Best vreemd, zo’n jongen die jaren en jaren ouder is die compleet geobsedeerd is door een jonger, onschuldig meisje.

De band tussen Emile en Marte begint zich echt te ontwikkelen als hij een student is en zij veertien jaar oud. In de zomer komen ze elkaar bij de bioscoop tegen en besluiten om vaker af te spreken. Ze slenteren door de stad, praten wat en opnieuw zoekt hij achter elk woord dat zij zegt een dubbele betekenis. Hij leeft constant met zijn hoofd in de wolken. Hij begint het dichten nu ook echt serieus te nemen en begint een beetje bekend te worden. Na deze Zomer (Emile zegt in het boek dat dit een zomer met hoofdletter Z was, zo’n zomer waar je altijd aan terug blijft denken) spreken ze elkaar weer jaren niet. Maar dan houdt de middelbare school waar zij beiden les hebben gehad een reünie, waar waarschijnlijk zowel Marte als Emile zullen verschijnen. Wat zal er nu gebeuren: bloeit de liefde eindelijk op zoals Emile al jaren half verwacht, of loopt alles toch nog anders?

Tim Krabbé schrijft helder en weet de personages duidelijk neer te zetten. Bijzonder is het dat je als lezer gelijk doorhebt dat Emile een onbetrouwbare verteller is: een dromerige dichter, die de wereld niet helemaal ziet zoals hij “echt is”. Hij heeft een jong meisje een paar keer gezien en zoekt daar van alles achter, geeft aan alle interactie extra betekenis, terwijl er zich eigenlijk praktisch niks heeft plaatsgevonden. Het hele boek beschrijft eigenlijk alleen maar Emiles gedachten over Marte, maar we leren als lezer erg weinig over de ‘echte’ Marte, wat ze vindt en denkt en voelt. Toch is het boek nooit saai. Het zou denk ik ook ontzettend interessant zijn om dit boek te bespreken met een leesgroep: is er hier sprake van een soort pedofilie? Emile is een ‘volwassen man’ (tweedejaars student) als hij een hele zomer doorbrengt met veertienjarige Marte en compleet obsessief wordt. Hij zoent haar niet, heeft geen seks met haar, maar zijn de gedachtes die hij heeft misschien al voldoende?

Al met al: een goed geschreven boek, met personages die je aan het denken zetten.

Paravion – Hafid Bouazza

Cover van het boek Paravion door Hafid Bouazza

Het laatste boek dat ik voor Nederlands: Moderne Tijd moest lezen was Paravion, geschreven door Hafid Bouazza. Het is een dichterlijk geschreven, bijzonder maar vooral ook wel absurd verhaal. Het lijkt af en toe wel een sprookje.

Titel: Paravion
Auteur: Hafid Bouazza
ISBN: 9044603329

De familie Bouazza is een immigrantenfamilie die in 1977 vanuit Marokko naar Nederland is verhuisd, zoals vele gastarbeiders in de twintigste eeuw dat deden. Bouazza was toen nog redelijk jong en is dus deels in Marokko maar ook voor een groot deel in Nederland opgegroeid en volwassen geworden. Hij heeft in Amsterdam Arabische Taal- en Letterkunde gestudeerd. Bouazza heeft in dit boek veel van zijn herkomst terug laten komen: migratie is het hoofdthema van Paravion.

Paravion vertelt het verhaal van de familie van Baba Baloek. Baba Baloek is de naam van alle mannen binnen het gezin: de naam gaat over van vader op zoon. De eerste Baba Baloek waar het verhaal over gaat is vanuit het kleine dorp waar ze woonden vertrokken naar een verre stad (die door de dorpelingen Paravion genoemd wordt), op zoek naar een manier om geld te verdienen en om zijn gezin te kunnen onderhouden. Jaren later heerst en nog droogte en armoede in het dorpje waar hij oorspronkelijk vandaan kwam, dus als de zoon van Baba Baloek een brief van zijn vader uit die verre stad ontvangt besluit hij om ook daarheen te trekken. Zoon Baba Baloek heeft een mooie vrouw (Mamoerra) en zij is zwanger van hun eerste kind. Hij vertrekt nog voordat het kind geboren is. Alle mannen uit het dorpje gaan met Baba Baloek mee naar de grote stad en zo blijven in het dorpje alleen de vrouwen en kinderen over. Mamoerra bevalt van een zoontje en noemt hem, jawel, Baba Baloek. Het boek vertelt daarna over het opgroeien van de jongste Baba Baloek van jongetje naar jonge man, en van de dingen die de andere Baba Baloek meemaakt in de grote stad.

Het verhaal is door de verschillende Baba Baloeks die er in voorkomen vaak verwarrend. Allemaal mannelijke personages met dezelfde naam maakt dat je als lezer best alert moet zijn omdat je anders mist over welke van de Baba Baloeks Bouazza nu iets aan het vertellen is. Ook helpt de dichterlijke manier van schrijven die Bouaza hanteert hier niet echt aan mee: de zinnen zijn lang en zitten vol stijlfiguren. Ook hecht Bouazza geen waarde aan een duidelijk onderscheid tussen realiteit en fictie. Aan de ene kant komt de postbode gewoon op een Solex aanrijden om een brief te brengen aan Mamoerra, op de volgende pagina zit Baba Baloek op een nukkig vliegend tapijt (hij heeft duidelijk het verkeerde merk gekocht). Er zijn schooljongens die gewoon in een klaslokaal leren maar een paar pagina’s daarna probeert een jongen ergens heen te lopen maar valt keihard uit een boom waarvan hij even vergeten was dat hij er kort daarvoor als een vogel ingevlogen was. Steeds als je net denkt grip te krijgen op het verhaal doet Bouazza weer iets met de tekst waardoor je in de war raakt.

Het boek is op een manier geschreven die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Realiteit en fictie lopen door elkaar, de personages zorgen zelf ook constant voor verwarring (ze veranderen opeens in vogels, bijvoorbeeld, of er vallen bloemen uit hun haar als ze hun haar borstelen) maar vooral is het ook lastig te volgen door de manier waarop het verhaal verteld wordt. Het lijkt bijna alsof een verhaal dat eigenlijk in eerste instantie bedoeld was om voorgedragen te worden nu is opgeschreven, op precies de manier waarop de verteller het voor een publiek speelde. Daarom lijkt Paravion af en toe wel een sprookje. Of ik het nou echt leuk vond om te lezen kan ik niet eens zeggen, maar ik zal het in ieder geval niet snel vergeten en dat is best knap. Als je houdt van een beetje absurdistische, sprookjesachtige verhalen is Paravion ook zeker iets voor jou.

‘Kaas’ – Willem Elsschot

Cover van het boek Kaas van Willem ElsschotKaas werd door Willem Elsschot geschreven in 1933. Ik las voor mijn uitdaging vorig jaar al Villa des Roses van Elsschot en schreef daar deze blogpost over. Daarin vertel ik vooral hoe grappig ik het boek vond en eigenlijk geldt datzelfde opnieuw voor Kaas. Het is zo’n lekker flauw boek dat ik genoot van het lezen ervan.

Titel: Kaas
Auteur: Willem Elsschot 
ISBN: 9789025370237
Prijs: €9,95 bij onder andere Bol.com. Klik hier voor meer info. *

Kaas vertelt het verhaal van een man die kort gezegd een mislukking is. Zijn hele leven spendeert Laarmans achter een bureau in dienst van een kantoor en typt daar druk op een typmachine. Via zijn broer (die dokter is) komt hij in een chique clubje van heren van stand terecht. Die heren behandelen hem niet helemaal als een gelijke, hoewel ze niet precies weten wat hij doet: ze realiseren zich in ieder geval dat hij minder chique werk doet dan zij. Dus als Laarmans dan de kans krijgt om een echte “man van zaken te worden” grijpt hij die kans met beide handen aan.

Echter, die zaken waar Laarmans zich zo belangrijk door wil gaan voelen zijn niet echt hoogstaand. Het is aan hem om kilo’s en kilo’s volvette kaas uit Nederland te slijten in België en het groothertogdom Luxemburg. Maar Laarmans heeft nul connecties, geen kantoor en eigenlijk houdt hij helemaal niet zo van kaas… Het hele plan lijkt dus gedoemd te mislukken. Maar vol enthousiasme zegt Laarmans zijn baan aan kantoor op en begint met het verzamelen van spullen die hij nodig heeft voor zijn nieuwe zaak. De familie Laarmans schaft zelf een echte telefoon aan voor belangrijke zakelijke telefoontjes.

Of het Laarmans lukt of niet om al die kaas te verkopen weet je binnen 110 pagina’s. De taal van Elsschot is helder en hij gebruikt geen lange, moeilijke woorden. Laarmans is bijna schattig, zo erg faalt hij in alles wat hij doet. Dit boek lijkt eigenlijk pure humor te zijn. Laarmans’ gezin probeert hem volop te steunen (hoewel hij niet erg hoog opgeeft over de intelligentie van zijn vrouw) en samen proberen ze er wat van te maken. Heb je een saaie week achter de rug of heb je gewoon een opkikker nodig? Kaas is alles wat je nodig hebt om je weer te laten lachen.

* Omdat ik lid ben van het partnerprogramma van Bol.com krijg ik een piepkleine vergoeding als je daar boeken bestelt via links die op deze site staan.